Διαβάζοντας και ακούγοντας τα όσα αισιόδοξα μέχρι και διθυραμβικά γράφηκαν ή ειπώθηκαν για την επικράτηση του Τουφάν Ερχιουρμάν, αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα ωριμάσουμε πολιτικά, λαός και ηγεσία.
Σαφώς και ο νέος ηγέτης των Τουρκοκυπρίων δεν έχει καμία σχέση με τον γραφικά αδιάλλακτο Ερσίν Τατάρ και ούτε μπορεί κάποιος να μην σημειώσει ότι, στα πρώτα τουλάχιστον στάδια της προεκλογικής περιόδου, διαχώρισε ανοικτά την θέση του από το αφήγημα Τατάρ και Τουρκίας για λύση δύο κρατών. Αυτό ωστόσο δεν συνιστά αυτόματα και αποδοχή του συμφωνημένου πλαισίου.
Άλλωστε ο ίδιος ήταν που διευκρίνισε, παραμονές της κάλπης στην φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα “Σαμπάχ”, ότι δεν μιλά για ομοσπονδία, αλλά για μια σχέση «ισότητας» μεταξύ των δύο κοινοτήτων, με την Τουρκία να παραμένει εγγυήτρια δύναμη.
Κίνηση τακτικής, ή προσπάθεια ευθυγράμμισης με το κυρίαρχο αφήγημα της Άγκυρας; Ο χρόνος θα δείξει και κυρίως το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Εκεί θα αποκαλυφθούν τόσο οι θέσεις με τις οποίες θα επιλέξει τελικά να πορευθεί ο κος Ερχιουρμάν, όσο κυρίως οι αντιστάσεις που μπορεί ή θα θελήσει να αναπτύξει έναντι του καθεστώτος Ερντογάν.
Συνεπώς, εδώ στη Κύπρο, αντί να κτυπάμε τις καμπάνες (όπως πράξαμε για την εκλογή Κάρτερ) ή να πανηγυρίζουμε για την εκλογή Ερντογάν (το κάναμε και αυτό), δημιουργώντας υπέρμετρες προσδοκίες στο κόσμο και «αγιοποιώντας» εκ των προτέρων τον Ερχιουρμάν, καλά θα κάνουμε να προσγειωθούμε στην ψυχρή πραγματικότητα. Να προετοιμαστούμε όσο καλύτερα γίνεται για σοβαρές όσο και πιεστικές εξελίξεις. Εξελίξεις, οι οποίες όπως σημειώναμε μετά την πρόσφατη τριμερή συνάντηση στην Νέα Υόρκη υπό τον Γ.Γ των ΗΕ, θα δοκιμάσουν πολύ περισσότερο τις δικές μας κόκκινες γραμμές, παρά αυτές της Τουρκίας και του Ερχιουρμάν, ο οποίος έχουμε ήδη φροντίσει να έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία.
