Το πλαίσιο που καθόρισε η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν, αλλά και οι όροι που έθεσε ο Αμερικανός ηγέτης στην Ουκρανία, προκαλούν εκ των πραγμάτων προβληματισμό, καθώς παραπέμπουν σε μια γενικευμένη τάση συμβιβασμού με την έννοια του αναθεωρητισμού.
Το γεγονός ότι η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν, έγινε ερήμην της Ουκρανίας, αλλά και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, έχει τη σημασία του, καθώς σε ένα τέτοιο φορμάτ παράκαμψης του ΟΗΕ προσβλέπει και ο Ταγίπ Ερντογάν, στο Κυπριακό.
Η ανησυχία καθίσταται εντονότερη, εάν συνυπολογιστεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ υπέδειξε προς την Ουκρανία ότι τα εδάφη της Κριμαίας που υφάρπαξε η Ρωσία το 2014, πριν από 11 χρόνια, είναι εκτός συζήτησης. Και άρα δεν θα επιστραφούν, καθιστώντας σαφές ότι η όποια εδαφική αναπροσαρμογή, θα εξαντληθεί στα ουκρανικά εδάφη που σχετίζονται με τη σημερινή διαμάχη, δηλαδή τη ρωσική εισβολή που άρχισε το 2022 και συνεχίζεται μέχρι τώρα.
Όλα αυτά χτύπησαν καμπανάκι στη Λευκωσία, υπό το φως των κατεχόμενων εδαφών της Κύπρου από την Τουρκία, εδώ και 51 χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρόσφατη τηλεδιάσκεψη με τους ηγέτες της Ε.Ε, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης αισθάνθηκε την ανάγκη να υπογραμμίσει την κρισιμότητα των κατεχόμενων ουκρανικών εδαφών, σημειώνοντας ότι οποιαδήποτε λύση θα πρέπει να βασίζεται στον πλήρη σεβασμό της κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας. Υπογράμμισε ότι η ιστορική εμπειρία της Κύπρου, με το 37% του εδάφους της να παραμένει εδώ και 51 χρόνια υπό παράνομη τουρκική κατοχή, επιβεβαιώνει με τον πιο σαφή τρόπο την ανάγκη υπεράσπισης αυτών των αρχών, χωρίς εκπτώσεις και εξαιρέσεις.
Μήνυμα το οποίο έχει προφανώς αποδέκτη και τους ίδιους τους ευρωπαίους εταίρους, στους οποίους επενδύει η Κυπριακή Δημοκρατία.
