Ακόμα και που καταγράφω αυτές τις σκέψεις, εκπλήσσομαι. Ίσως γιατί μέχρι πρότινος δε θα τολμούσα να τις εξωτερικεύσω. Μα είναι σκέψεις που πλέον δεν μπορώ να κρατώ μέσα μου. Δύο χρόνια πριν, ένα τέτοιο κείμενο, το πιο πιθανό δε θα το έγραφα.
Και κάπου εδώ, ας διευκρινίσω πως ό,τι ακολουθεί δεν απευθύνεται στην παρούσα Κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη, αλλά στο κράτος συνολικά, σε όλα τα πολιτικά κόμματα, σε ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα.
Αναφέρομαι στις ευθύνες που διαρκώς παραμένουν αδιευκρίνιστες, χωρίς αποδέκτη. Στον δημόσιο λόγο που διαρκώς εκφυλίζεται. Στα σκάνδαλα, αλλά κυρίως σε εκείνα τα παγιωμένα προβλήματα που, χρόνο με τον χρόνο, παραμένουν αμετάβλητα.
Να μιλήσουμε για τις φονικές πυρκαγιές στην ορεινή Λεμεσό; Εν έτει 2025, και ειδοποιούσαμε τους πολίτες των κοινοτήτων να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους με... τις καμπάνες. Αν κάποιος βρισκόταν σε πιο απομονωμένο σημείο, θα παραδινόταν ανυπεράσπιστος στην πύρινη λαίλαπα.
Να συνεχίσουμε με τους αερόσακους ΤΑΚΑΤΑ, ένα σκάνδαλο με παγκόσμιες προεκτάσεις; Εδώ και χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση κατακλύζεται από ανακλήσεις οχημάτων λόγω επικίνδυνων αερόσακων. Και στην Κύπρο; Στα αρμόδια τμήματα και στο ίδιο το Υπουργείο Μεταφορών, δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν αντέδρασαν.
Το τραγικό τροχαίο με θύμα έναν 20χρονο στην Αγλαντζιά τα μεσάνυχτα της Τρίτης. Ένα περιστατικό που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Στη λεωφόρο Λάρνακος, όπου συνέβη το δυστύχημα, οι αυτοσχέδιοι αγώνες ταχύτητας είναι σχεδόν καθημερινότητα. Δεκάδες νέοι συγκεντρώνονται στην περιοχή.
Η Αστυνομία έχει ειδοποιηθεί επανειλημμένως από πολίτες, αλλά – όπως δείχνουν τα γεγονότα – δεν αντέδρασε επαρκώς. Το πιο εξοργιστικό; Η παρουσία κινητής κάμερας σε εκείνο το σημείο μόνο κατά τις ώρες αιχμής, όταν η κίνηση από μόνη της εμποδίζει κάθε είδους υπερβολή. Αργά το βράδυ, όμως, όταν οι δρόμοι είναι άδειοι και η παραβατικότητα κορυφώνεται, η κάμερα... απουσιάζει.
Αυτά είναι μονάχα τρία παραδείγματα από τα όσα αναδείχθηκαν δημόσια το τελευταίο διάστημα. Αν προσπαθούσαμε να καταγράψουμε όλες τις παραλείψεις και τα διαχειριστικά ελλείμματα του κράτους μόνο για το τελευταίο έτος, δε θα μας έφταναν ούτε οι ώρες, ούτε οι λέξεις.
Αυτό που προκαλεί οργή δεν είναι απλώς η ύπαρξη προβλημάτων. Είναι η σταθερότητα με την οποία επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο. Ένα γεγονός βλέπει το φως της δημοσιότητας, η, εκάστοτε, αντιπολίτευση επιτίθεται στην, εκάστοτε, Κυβέρνηση και στις αρμόδιες υπηρεσίες, η Κυβέρνηση ανακοινώνει μέτρα ή «θεσμικές παρεμβάσεις» και ακολούθως όλα ξεχνιούνται – μέχρι να έρθει το επόμενο συμβάν και να επαναληφθεί η ίδια παγιωμένη πρακτική.
Προσωπικά, δεν μπορώ να εντοπίσω κάποια αισιοδοξία στον ορίζοντα. Δεν βλέπω κανένα φως στο τούνελ. Καμία ένδειξη ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο. Η ελπίδα – αυτή η ζωτική για κάθε δημοκρατία έννοια – έχει πλέον εξανεμιστεί. Από τα πιο μικρά καθημερινά πράγματα γίνεται ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει σωτηρία στο κράτος αυτό.
2025 και ακόμα βλέπω στάσεις λεωφορείου με δύο πλαστικές καρέκλες και καθόλου στέγαστρο. 2025 και σε μεγάλους οδικούς άξονες, χωρίς πεζοδρόμιο και χωρίς πρόνοια για την ασφάλεια του πεζού, βρίσκονται στάσεις λεωφορείου που δεν είναι τίποτε άλλο από έναν στύλο με μια ταμπέλα. Ας δουν τι έχει κάνει η Μάλτα – ένα κράτος μικρότερο από εμάς – με τις δημόσιες συγκοινωνίες της.
Και να το επαναλάβω, η ευθύνη είναι συλλογική. Φέρουν ευθύνη όλοι – όσοι κυβέρνησαν, όσοι κυβερνούν και όσοι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν. Γιατί κανένας δεν τόλμησε να αναμετρηθεί με τη βαθιά ριζωμένη παθογένεια του κρατικού μας μηχανισμού. Είναι σαν να ζούμε ακόμα στη δεκαετία του ’80 – μόνο που αλλάξαμε ημερολόγιο, όχι νοοτροπία.
Και τελικά, αναρωτιέμαι, τι κάνουμε στην Κύπρο; Υπάρχει μέλλον εδώ; Γιατί δεν φεύγουμε;
