Ένα ανησυχητικό αφήγημα αναδύεται από την Άγκυρα, σύμφωνα με εκτενές άρθρο της φιλοκυβερνητικής Daily Sabah, το οποίο επιχειρεί να παρουσιάσει την Τουρκία ως ηγέτιδα δύναμη στη Μεσόγειο, ενάντια – όπως αναφέρει – στη «νεοαποικιακή ατζέντα της Δύσης». Το κείμενο, που περιγράφει την υποτιθέμενη ανάδυση ενός νέου «μεσογειακού μπλοκ» υπό τουρκική καθοδήγηση, περιέχει αναθεωρητικές αναφορές και στοχεύει ευθέως το τρίγωνο Ελλάδα–Κυπριακή Δημοκρατία–Ισραήλ, αλλά και τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κεντρικό ρόλο στο όραμα αυτό κατέχει η συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης, η οποία – σύμφωνα με την Daily Sabah – αποτελεί πυλώνα της τουρκικής στρατηγικής «Γαλάζια Πατρίδα». Η συμφωνία του 2019, την οποία η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρούν παράνομη και άκυρη, παρουσιάζεται από την τουρκική πλευρά ως εργαλείο ανακατανομής της ναυτικής ισχύος στην περιοχή, σε αντίθεση με τον χάρτη που υποστηρίζουν η Αθήνα, η Λευκωσία, το Παρίσι και το Τελ Αβίβ.
Η Τουρκία, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, έχει επεκτείνει τις διπλωματικές και στρατιωτικές της σχέσεις με το νέο ντε φάκτο καθεστώς της Συρίας και εκφράζεται η προοπτική μελλοντικής συμφωνίας ΑΟΖ, γεγονός που – εάν αληθεύει – αποτελεί πλήγμα για την ευρωπαϊκή και διεθνή διπλωματία, αλλά και σαφή παραβίαση των αποφάσεων του ΟΗΕ για τη συριακή κρίση.
Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε ενεργές συμφωνίες με το ψευδοκράτος, ως μέρος ενός «στρατηγικού πλέγματος» που δήθεν προσδίδει στην Άγκυρα κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το άρθρο αναλύει διεξοδικά την τουρκική διείσδυση στη Βόρεια και Ανατολική Αφρική με συμφωνίες με τη Σομαλία για έρευνες υδρογονανθράκων, ναυτική παρουσία και εκπαίδευση, στρατιωτική συνεργασία με το Σουδάν, ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται διαπραγματεύσεις με Αλγερία και Τυνησία σε θέματα ενέργειας και άμυνας.
Στον βαλκανικό χώρο, επισημαίνεται συνεργασία με την Αλβανία και το Μαυροβούνιο στον τομέα της ναυτικής άμυνας. Παράλληλα, υπογραμμίζεται η στρατηγική συνεργασία με Αζερμπαϊτζάν, Πακιστάν και Κατάρ, σε έναν ενεργειακό και εμπορικό άξονα που επεκτείνεται από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μεσόγειο.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο του άρθρου είναι η ευθεία επίθεση στον άξονα Ελλάδας–Γαλλίας–Ισραήλ, τον οποίο περιγράφει ως «τριμερή απόπειρα περικύκλωσης της Τουρκίας». Γίνεται λόγος για «μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις» από την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, για ενεργειακές και αμυντικές συμμαχίες που «αποκλείουν» την Τουρκία, και τονίζεται η ανάγκη «εξουδετέρωσης» του άξονα αυτού.
Στο επίκεντρο της τουρκικής στρατηγικής τίθεται πλέον και η Ισπανία, την οποία η Άγκυρα προσεγγίζει ως «σύμμαχο απέναντι στη Δύση», λόγω της κριτικής στάσης της κυβέρνησης Σάντσεθ απέναντι στις ΗΠΑ και της αναγνώρισης της Παλαιστίνης. Παρουσιάζεται ως χώρα με πλούσιους φυσικούς πόρους, στρατηγική θέση και δυνατότητα γεωπολιτικής επιρροής μέσω συνεργασιών με την Πορτογαλία και το Μαρόκο.
Το άρθρο διατυπώνει την προοπτική δημιουργίας ενός νέου άξονα Ισπανίας–Τουρκίας–Μαρόκου, ο οποίος θα ενοποιήσει τη δυτική και ανατολική Μεσόγειο και θα λειτουργήσει ως «ανεξάρτητος» από τη Δύση, με στόχο – όπως αναφέρεται – την αποδυνάμωση των δυτικών κυρώσεων και τον έλεγχο κρίσιμων εμπορικών, ενεργειακών και αμυντικών διαδρομών.
Το άρθρο καταλήγει με αναφορές στην Παλαιστίνη, προβάλλοντας την ιδέα ότι η γεωστρατηγική της σημασία και οι φημολογούμενοι ενεργειακοί της πόροι ενδέχεται να παίξουν ρόλο στη διαμόρφωση του «μεσογειακού μπλοκ» με άξονα την Τουρκία και τους συμμάχους της. Γίνεται λόγος για πιθανή στρατιωτική και ενεργειακή συνεργασία με μια μελλοντικά αναγνωρισμένη Παλαιστινιακή κρατική οντότητα.
