Μετά τις σημερινές αμερικανικές επιδρομές σε ιρανικό έδαφος και την επικίνδυνη όξυνση της κατάστασης με εκατέρωθεν επιθέσεις μεταξύ Ιράν και Ισραήλ, η Τεχεράνη επαναφέρει στο προσκήνιο ένα από τα πιο ισχυρά γεωστρατηγικά της «όπλα»: το ενδεχόμενο αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ.
Ο βουλευτής και ανώτατος αξιωματούχος των Φρουρών της Επανάστασης, Εσμαΐλ Κοσαρί, δήλωσε την Κυριακή στο Young Journalist Club ότι το ζήτημα έχει πλέον τεθεί επίσημα στην πολιτική ατζέντα του Ιράν, τονίζοντας χαρακτηριστικά πως «το μέτρο θα εφαρμοστεί όταν κριθεί απαραίτητο».
Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, το ιρανικό κοινοβούλιο έχει ήδη εγκρίνει το σχέδιο για το κλείσιμο των Στενών, με την κρατική τηλεόραση να αναφέρει πως η τελική απόφαση θα πρέπει να ληφθεί από το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της χώρας.
Η προοπτική ενός τέτοιου βήματος προκαλεί εύλογη ανησυχία στη διεθνή κοινότητα, καθώς από τα Στενά του Ορμούζ, μια θαλάσσια δίοδος στρατηγικής σημασίας μεταξύ Ιράν και Ομάν, διέρχεται καθημερινά περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Ο κεντρικός δίαυλος έχει πλάτος μόλις 21 ναυτικά μίλια, ενώ συνολικά το πλάτος των στενών κυμαίνεται μεταξύ 55 και 95 χιλιομέτρων. Οποιαδήποτε παρεμπόδιση της διέλευσης θα προκαλούσε σοβαρές αναταράξεις στις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές και τη διεθνή ναυσιπλοΐα.
Η Κίνα, ως ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ιρανικού πετρελαίου, ενδέχεται να υποστεί σημαντικές συνέπειες από μια τέτοια εξέλιξη και δεν αποκλείεται να ασκήσει διπλωματικές πιέσεις προς την Τεχεράνη για αποφυγή περαιτέρω κλιμάκωσης.
Σε περίπτωση αποκλεισμού, αναλυτές εκτιμούν ότι η τιμή του πετρελαίου θα μπορούσε να εκτιναχθεί έως και στα 130 δολάρια ανά βαρέλι, από τα περίπου 74 δολάρια που είναι σήμερα, αύξηση σχεδόν 75%. Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), κάθε 10% αύξηση στην τιμή του πετρελαίου συνεπάγεται μείωση του παγκόσμιου ΑΕΠ κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες και αύξηση του πληθωρισμού κατά 0,4 μονάδες.
Ακόμη πιο σοβαρός αναμένεται να είναι ο αντίκτυπος στην αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου, καθώς δεν υπάρχουν ρεαλιστικές εναλλακτικές για τις εξαγωγές του Κατάρ, του δεύτερου μεγαλύτερου παραγωγού LNG παγκοσμίως. Χώρες που εξαρτώνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το LNG του Κατάρ, όπως το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές, κινδυνεύουν να υποστούν βαρύ πλήγμα, κυρίως στον κρίσιμο τομέα της βιομηχανικής παραγωγής.
Με πληροφορίες από Reuters και CNN
