Με το που πάτησε (ξανά) το πόδι του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, η Κυπριακή Δημοκρατία στάθηκε (ορθώς) στη σωστή πλευρά της ιστορίας, δείχνοντας αμέριστη αλληλεγγύη στην Ουκρανία, καταδικάζοντας παράλληλα τον Ρώσο εισβολέα.
Η Κύπρος προσδέθηκε (και πολύ καλά έκανε) στο άρμα της Δύσης ακολουθώντας το κάλεσμα για κυρώσεις που θα πλήξουν τη ρωσική πολεμική μηχανή του Πούτιν. Μάλιστα, η Κυπριακή Δημοκρατία έπιασε το βάρος και για τη φιλοξενία Ουκρανών προσφύγων και σύμφωνα με προηγούμενα στοιχεία τις χρονιές 2022 και 2023 δαπανήθηκαν 44.156.140 ευρώ.
Η αλλαγή στάσης των ΗΠΑ διαμέσου του Ντόναλντ Τραμπ, έχει προκαλέσει τριγμούς στην Δύση, με τον Αμερικανό πρόεδρο να χαρακτηρίζει τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δικτάτορα, και έτη χειρότερο, ζητά ποσοστά διαχείρισης και εκμετάλλευσης των σπάνιων γαιών της Ουκρανίας για να συνεχίσει να τη βοηθά.
Ομολογουμένως, πιο επικίνδυνη δήλωση των Αμερικανών αξιωματούχων είναι αυτή που δηλώνει πως η Ουκρανία είναι απίθανο να πάρει πίσω τα εδάφη που καταλήφθηκαν από τη Ρωσία. Μάλιστα, οι Ηνωμένες Πολιτείες περνώντας στις πράξεις (συμβολικού χαρακτήρα για να ακριβολογούμε) κατέθεσε ψήφισμα στη Γενική Συνέλευση των ΗΕ χθες, το οποίο ζητούσε ειρήνη χωρίς να αποδίδει ευθύνες για τον πόλεμο.
Όλα αυτά, για τους πολίτες της Κύπρου μπορεί να φαντάζουν πολύ μακρινά, κάτι που συμβαίνει στην ανατολική άκρη της Ευρώπης και δεν μας επηρεάζει. Κάθε άλλο όμως.
Η αλλαγή στάσης της αμερικανικής ηγεσίας είναι τουλάχιστον επικίνδυνη για την Κυπριακή Δημοκρατία, τη ρητορική και τα επιχειρήματα που προβάλουμε στο διεθνή παράγοντα για το Κυπριακό Πρόβλημα.
Το κράτος μας, παρουσιάζει το Κυπριακό στην πραγματική του διάσταση, δηλαδή ως ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής πέρα του 36% του βορείου τμήματος του νησιού από την Τουρκία εδώ και 51 (σχεδόν) χρόνια.
Σε μια περίοδο (της όποιας) αναθέρμανσης του Κυπριακού, με μια άτυπη πενταμερή να προγραμματίζεται για τα μέσα Μαρτίου, είναι τουλάχιστον προβληματική (εκτός από απαράδεκτη) η όποια νομιμοποίηση κατακτήσεων από εισβολή και προσάρτησής τους από τον εισβολέα.
Ένα παρόμοιο ζήτημα στις Διεθνείς Σχέσεις είναι και αυτό της αναγνώρισης του Κοσσυφοπεδίου. Κύπρος και Ελλάδα βρίσκονται ανάμεσα στις χώρες που δεν αναγνώρισαν μέχρι στιγμής της ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου.
Η Κύπρος θεωρεί ότι η μονομερής ανακήρυξη του Κοσσυφοπεδίου παραβίασε το διεθνές δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ενώ θα έπρεπε να ληφθεί μια κοινή απόφαση μεταξύ των δύο οντοτήτων. Εκτός αυτού, προκύπτει και ο φόβος για δημιουργία αρνητικού προηγούμενου για το Κυπριακό, καθώς πρόκειται για αναγνώριση κράτους που δημιουργήθηκε μετά από στρατιωτική παρέμβαση.
Αν ξεφύγουμε από τα δικά μας, βλέπουμε και την αντίδραση της Ισπανίας στο Ουκρανικό αλλά και στο ζήτημα του Κοσσόβου. Ούτε η Ισπανία αναγνωρίζει το Κοσσυφοπεδίου ως ανεξάρτητο κράτους καθώς ανησυχεί ότι μια αναγνώρισή του θα επηρέαζε και το δικό της ζήτημα με την Καταλονία.
Σε αυτή την περίπτωση είναι η Ουκρανία και η Ρωσία. Ο ρωσικός στρατός μέχρι το τέλος του προηγούμενου έτους, κατείχε 4.200 χιλιόμετρα ουκρανικού εδάφους και σε καμιά περίπτωση δε φαίνεται διατεθειμένος ο Πούτιν να τα επιστρέψει.
Μέσα σε όλα, στην εξίσωση πρέπει να βάλουμε και την «ειδική» σχέση Τραμπ-Ερντογάν. Όταν ζητήθηκε από τον Αμερικανό πρόεδρο να πει την άποψή του σχετικά με τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στη Συρία, απάντησε πως η Τουρκία διεκδικεί τη Συρία με διαφορετικά ονόματα και με διαφορετικούς τρόπους και μορφές εδώ και «2.000 χρόνια». Μια απάντηση που μπορεί να εκληφθεί και σαν νομιμοποίηση των επιδιώξεων της Τουρκίας στη πολύπαθη χώρα της Μέσης Ανατολής.
Σε άλλες δηλώσεις του, μάλιστα, αναφερόμενος στον Τούρκο πρόεδρο, δήλωσε τα εξής: «Ο Ερντογάν είναι φίλος μου. Κάποιος που αγαπώ και σέβομαι. Νομίζω πως με σέβεται κι εκείνος. […] είναι ένας πολύ έξυπνος τύπος».
Βεβαίως, αυτό το σενάριο θα το δούμε, πιθανό, μόνο εάν ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίσει την προσέγγιση που έχει για το Ουκρανικό τις τελευταίες βδομάδες. Ομολογουμένως, ο τρόπος που χειρίζεται τα διεθνή ζητήματα είναι απρόβλεπτος. Αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά όμως, είναι πως ο Αμερικανός πρόεδρος ως ένας έμπειρος επιχειρηματίας επιθυμεί τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα που θα ωφελήσουν τη χώρα του σε οικονομικό και εμπορικό επίπεδο.
