Ο Ταγίπ Ερντογάν αλλάζει ρότα από την τακτική του στρατηγικού εκκρεμές που μέχρι τώρα ακολουθούσε, πότε παίζοντας το παιγνίδι της Δύσης και πότε το παιγνίδι του Βλαντιμίρ Πούτιν.
Όπως εκτιμούν πηγές στις Βρυξέλλες, ο Τούρκος Πρόεδρος, εν μέσω της ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή, ενσαρκώνει πλέον ρόλο προασπιστή όχι μόνο των συμφερόντων των Παλαιστινίων, αλλά και των απανταχού μουσουλμάνων, επιλέγοντας τη ρήξη με τις Ηνωμένες Πολιτείες και με το Ισραήλ και κατηγορώντας τις δύο χώρες για σφαγή και αιματοχυσία.
Οι ίδιες ευρωπαϊκές πηγές που μίλησαν στον ΑΝΤ1, θεωρούν ότι η συμπεριφορά του Ταγίπ Ερντογάν, παραπέμπει σε κάποια πρώτα ενδιαφέροντα συμπεράσματα στο υπό διαμόρφωση σκηνικό.
Πρώτον, οι προσδοκίες της Ουάσιγκτον για συνεργασία Τουρκίας και Ισραήλ στον τομέα της ενέργειας, στην ανατολική Μεσόγειο, εξανεμίζονται, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη Λευκωσία.
Δεύτερον, οι επιλογές ρήξης του Τούρκου Προέδρου με τη Δύση φέρονται να λειτουργούν αποτρεπτικά σε κάθε σκέψη ικανοποίησης του αιτήματος για εξασφάλιση αμερικανικών αεροσκαφών F-16, νέας γενιάς.
Τρίτον, εάν τελικά η Ουάσιγκτον δεν ικανοποιήσει το αίτημα Ερντογάν για τα F-16, τότε εκτιμάται ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θα καθυστερήσει περαιτέρω την επικύρωση της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τα πράγματα, καθώς μια τέτοια εξέλιξη θα δυσκολέψει και την Ευρωπαϊκή Ένωση να του προσφέρει μια νέα θετική ατζέντα τον Δεκέμβριο.
Οι υπό διαμόρφωση εξελίξεις εκτιμάται ότι θα αγγίξουν μοιραία και το Κυπριακό, καθώς ο νέος ρόλος του Ερντογάν, στερεί από τη Δύση και την Ευρωπαϊκή Ένωση τη δυνατότητα εκδήλωσης παρεμβάσεων αλλά και την άσκηση της όποιας επιρροής προς την Άγκυρα.
Σύμφωνα με την ίδια ευρωπαϊκή πηγή, «το Κυπριακό πρόβλημα ήταν ανέκαθεν ο αδύναμος κρίκος των συζητήσεων με τον Ταγίπ Ερντογάν και υπό το φως των εξελίξεων που καταγράφονται», το ζήτημα της Κύπρου «κινδυνεύει δυστυχώς να παραμερισθεί και να βρεθεί στον πάτο της ολοένα αυξανόμενης λίστας διεθνών προβλημάτων».
Την ίδια ώρα πάντως, τα υπό διαμόρφωση δεδομένα στην Μέση Ανατολή ενδέχεται να επιφυλάξουν έναν αναβαθμισμένο ρόλο για τη Λευκωσία, δεδομένου ότι το Ισραήλ θα πρέπει να επενδύσει αποκλειστικά στη Δύση και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τόσο στο διπλωματικό πεδίο, όσο και σε ζητήματα ενέργειας.
