Στην ενδιάμεση έκθεσή του Δημοσιονομικού Συμβουλίου, που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, επισημαίνεται αφενός, η ανθεκτικότητα της κυπριακής οικονομίας, ωστόσο, καταγράφεται σαφής προειδοποίηση, για τους κινδύνους οι δαπάνες που είναι ανελαστικές και συνεχώς προστίθενται στα έξοδα, να αυξηθούν περαιτέρω στο άμεσο μέλλον.
Αποδίδοντάς την σε σειρά παραγόντων, όπως στην αλλαγή των προτεραιοτήτων της νέας κυβέρνησης.
Όπως είναι φυσιολογικό (και αναμενόμενο), η ανάληψη της εξουσίας από νέα κυβέρνηση συνεπάγεται και αύξηση δαπανών. Το φαινόμενο αυτό είναι μεν σύνηθες, αλλά δεν παύει από το να ασκεί σημαντικές πιέσεις στα δημόσια οικονομικά, παρά την συνεχιζόμενη αύξηση και των εσόδων.
Σύμφωνα με το Δημοσιονομικό Συμβούλιο τέσσερις είναι οι κυριότεροι παράγοντες που ανεβάζουν τις κρατικές δαπάνες:. Η αλλαγή στην κυβέρνηση οδηγεί σε νέες κοινωνικές δαπάνες όπως η αναθεωρημένη ΑΤΑ, ο πληθωρισμός που αυξάνει τις λειτουργικές και αναπτυξιακές δαπάνες. Νέες ανάγκες όπως για παράδειγμα για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών, καθώς και δαπάνες, από υποχρεώσεις της Δημοκρατίας και από δικαστικές αποφάσεις, που έχουν δυνητικά σημαντικό δημοσιονομικό αντίκτυπο.
Στο εγγύς μέλλον (επόμενους 24 με 36 μήνες), διαφαίνεται υψηλός κίνδυνος για νέες μεγάλες δαπάνες ορισμένες από τις οποίες θα αποδειχθούν αναπόφευκτες. Σε αυτές περιλαμβάνονται υποχρεώσεις και ανάγκες π.χ. πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, ενεργειακή ασφάλεια, έργα κλιματικής αλλαγής: αντιπλημμυρικά και πυροσβεστικά έργα. Μεταρρυθμίσεις (δικαστικής εξουσίας, δημόσιας υπηρεσίας)
Ανθεκτική η οικονομία
Παρά τη συνεχιζόμενη αβεβαιότητα, ο ρυθμός ανάπτυξης κινείται τη χρονιά στο 2.4%, ενώ ο πληθωρισμός το 2023 ενδέχεται να μειωθεί στο 3.5%, παρά το γεγονός, πως κάποιες κατηγορίες τροφίμων και ο ηλεκτρισμός ασκούν αυξητικές πιέσεις.
Σημαντική παράμετρος αποτελεί, σύμφωνα με το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, η μεγάλη αυξομείωση των εσόδων ανά μήνα, κάτι που ενδέχεται να αυξήσει τις πολιτικές πιέσεις, μέσα από ένα αίσθημα επανάπαυσης, όσο και σε βραχυπρόθεσμα στοιχεία πως οδηγούν στο πολιτικό συμπέρασμα πως υπάρχει «μαξιλαράκι», για επιπλέον αύξηση των δαπανών.
