Η αρχή κάθε σχέσης συνοδεύεται από χαρά, ανυπομονησία, τεράστια όρεξη να «εξερευνήσεις» την προσωπικότητα του άλλου και, σίγουρα, όνειρα για τις κοινές στιγμές - αν όχι το κοινό μέλλον. Όσο περνάει ο χρόνος, τόσο αυτά ξεθωριάζουν, αφού το περιτύλιγμα αφαιρείται και εμείς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αλήθεια. Κάποιες φορές αυτή η «αλήθεια» μας αφορά και θέλουμε να είναι κομμάτι της ζωής μας, κάποιες άλλες, όμως, όχι, συνεπώς έρχεται το τέλος.
Για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα κι αν είσαι ο άνθρωπος που θα ανακοινώσει τον χωρισμό, δεν γίνεται να μην επηρεαστείς συναισθηματικά, έστω κι αν γνωρίζεις πόσο ανακουφιστικό και καλό για εσένα θα είναι αυτό μελλοντικά. Οι ψυχολόγοι έχουν ξοδέψει τόνους μελανιού, μιλώντας για τις σχέσεις, τους χωρισμούς και γενικότερα τη σύνδεση των ανθρώπων. Πρόκειται για ένα περίπλοκο κεφάλαιο με πολλές αναλύσεις, συζητήσεις και παραδείγματα. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, ωστόσο, οι άνθρωποι που βρίσκονται μόλις ένα βήμα πριν το οριστικό φινάλε κάνουν τις παρακάτω σκέψεις. Γι’ αυτούς, η εκάστοτε σχέση έχει φτάσει στην τερματική γραμμή, συνεπώς είναι έτοιμοι να γυρίσουν σελίδα στη ζωή τους.
6 σκέψεις των ανθρώπων που βρίσκονται ένα βήμα πριν τον χωρισμό
1. «Δεν θυμώνω καν πια»
Στην αρχή υπήρχε θυμός, παράπονο, ένταση. Κάποια στιγμή, όμως, όλα αυτά αρχίζουν να σβήνουν. Όχι επειδή λύθηκαν τα προβλήματα, αλλά επειδή έχει κουραστεί να περιμένει ότι κάτι θα αλλάξει. Η απουσία θυμού μπορεί να είναι περισσότερο μια μορφή παραίτησης παρά ψυχραιμίας. Όταν σταματάς να προσπαθείς να εξηγήσεις, να διεκδικήσεις και να πείσεις, ίσως έχεις ήδη αρχίσει να απομακρύνεσαι συναισθηματικά.
2. «Δεν μπορώ να τα διορθώνω όλα μόνος μου»
Μια σχέση χρειάζεται δύο ανθρώπους για να λειτουργήσει και δύο ανθρώπους για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά της. Όταν, όμως, ο ένας αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να παίρνει πρωτοβουλίες, να λύνει παρεξηγήσεις, να ανοίγει δύσκολες συζητήσεις και να κρατά τη σχέση όρθια, κάποια στιγμή εξαντλείται. Δεν ζητά πλέον από τον σύντροφό του να γίνει άλλος άνθρωπος. Ζητά απλώς να συμμετέχει.
3. «Δεν ζητάω κάτι παράλογο, αλλά ούτε αυτό δεν αλλάζει»
Υπάρχει μια στιγμή που σταματάς να ζητάς. Όχι επειδή όλα είναι καλά, αλλά επειδή έχεις καταλάβει ότι τα ίδια αιτήματα επαναλαμβάνονται χωρίς αποτέλεσμα. Μπορεί να πρόκειται για περισσότερη επικοινωνία, λίγο περισσότερο ενδιαφέρον ή μια συμπεριφορά που πληγώνει. Όταν ακόμη και τα πιο απλά πράγματα μοιάζουν αδύνατο να αλλάξουν, η απογοήτευση αρχίζει να αντικαθιστά την προσπάθεια. Και τότε έρχεται η σιωπηλή παραίτηση.
4. «Ίσως τελικά η αγάπη να μην είναι αρκετή»
Μπορεί να αγαπάς έναν άνθρωπο και παρ' όλα αυτά να καταλαβαίνεις ότι η σχέση δεν λειτουργεί. Είναι από τις πιο δύσκολες συνειδητοποιήσεις, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει απαραίτητα ένας «κακός» ή ένα μεγάλο γεγονός που να εξηγεί το τέλος. Δύο άνθρωποι μπορεί να αγαπιούνται, αλλά να έχουν διαφορετικές ανάγκες, προτεραιότητες ή κατευθύνσεις. Και κάποια στιγμή γίνεται ξεκάθαρο πως η κοινή ιστορία δεν αρκεί για να δημιουργήσει ένα κοινό μέλλον.
5. «Πρέπει να σταματήσω να σε βάζω πάντα πάνω από εμένα»
Στην προσπάθεια να σωθεί μια σχέση, είναι εύκολο να χαθούν τα όρια. Να προσαρμόζεσαι διαρκώς, να κάνεις πίσω, να αφήνεις στην άκρη τις ανάγκες σου και να πείθεις τον εαυτό σου πως «τώρα προέχει η σχέση». Κάποια στιγμή, όμως, μπορεί να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις πάψει να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτή. Το να ξαναβάλεις τον εαυτό σου στη ζωή σου δεν είναι εγωισμός. Είναι ανάγκη.
6. «Δεν μπορώ να σε δικαιολογώ άλλο»
Για καιρό μπορεί να βρίσκεις εξηγήσεις για τη συμπεριφορά του άλλου: «είναι πιεσμένος», «έχει πολλά στο κεφάλι του», «δεν το εννοούσε», «θα αλλάξει». Η ανάγκη να προστατεύσεις τη σχέση μπορεί να σε κάνει να υπερασπίζεσαι ακόμη και πράγματα που μέσα σου γνωρίζεις ότι σε πληγώνουν. Όταν, όμως, σταματήσεις να ψάχνεις δικαιολογίες και αρχίσεις να βλέπεις τη σχέση όπως πραγματικά είναι, η αλήθεια μπορεί να γίνει δύσκολο να αγνοηθεί.
Πηγή: jenny.gr
