Η 14η Αυγούστου είναι ημέρα χρέους. Ημέρα που μας φέρνει ξανά μπροστά στην κατεχόμενη Αμμόχωστο και στους ήρωες που, στις πιο κρίσιμες ώρες της πατρίδας μας, έβαλαν το καθήκον πάνω από τη ζωή τους και σφράγισαν με το αίμα τους τον αγώνα για τη λευτεριά.
Εκείνο το μαύρο πρωινό της 14ης Αυγούστου 1974, η Τουρκία εξαπέλυσε τη δεύτερη φάση της εισβολής και η Αμμόχωστος βρέθηκε στο στόχαστρο του Αττίλα. Οι βομβαρδισμοί άνοιξαν τον δρόμο στην προέλαση των τουρκικών στρατευμάτων, στην κατάληψη της πόλης και στον βίαιο ξεριζωμό των κατοίκων της. Η εισβολή σκόρπισε τον θάνατο και την καταστροφή: δολοφονίες αμάχων, βιασμούς, κακοποιήσεις, αιχμαλωσίες, λεηλασίες, εκτοπισμό και αγνοουμένους. Ο κυπριακός Ελληνισμός πλήρωσε βαρύ τίμημα και η Τουρκία εξακολουθεί, πενήντα δύο χρόνια μετά, να κατέχει μεγάλο μέρος της πατρίδας μας.
Μέσα στη φωτιά εκείνων των ημερών γράφτηκαν σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού και αυταπάρνησης. Απέναντι στην υπεροπλία του εισβολέα στάθηκαν αξιωματικοί, στρατιώτες και απλοί άνθρωποι που δεν λογάριασαν τη ζωή τους. Έμειναν στις θέσεις τους, πολέμησαν και πολλοί έπεσαν εκεί όπου τους έταξε η πατρίδα. Το αίμα τους πότισε την κυπριακή γη και η θυσία τους έγινε παρακαταθήκη λευτεριάς.
Στους ήρωες που έπεσαν για τη λευτεριά αυτού του τόπου δίνουμε σήμερα τη δική μας υπόσχεση: τον αγώνα που εκείνοι σφράγισαν με το αίμα τους, εμείς θα τον συνεχίσουμε μέχρι τη λευτεριά. Δεν εγκαταλείπουμε την Αμμόχωστο, δεν αποδεχόμαστε την κατοχή, δεν χαρίζουμε ούτε σπιθαμή από τα δίκαια και τη γη μας. Αυτή είναι η υπόσχεσή μας. Και αυτή την υπόσχεση θα την κρατήσουμε.
Πενήντα δύο χρόνια κατοχής δεν αλλάζουν την Ιστορία. Δεν νομιμοποιούν τα τετελεσμένα της εισβολής και δεν παραγράφουν το δικαίωμα της επιστροφής. Η Αμμόχωστος δεν χάθηκε. Καταλήφθηκε. Και παραμένει κατεχόμενη. Μαζί της η Καρπασία, Κερύνεια, η Μόρφου, τα χωριά και οι εκκλησιές μας, κάθε σπιθαμή γης που εξακολουθεί να βρίσκεται κάτω από την μπότα του κατακτητή.
Στο αμόνι της λευτεριάς σφυρηλατήθηκε η αντοχή αυτού του λαού. Εκεί σφυρηλατήθηκε η αυταπάρνηση των ηρώων μας και η αλύγιστη θέληση της επιστροφής. Και στο ίδιο αμόνι σφυρηλατούμε σήμερα τη δική μας απόφαση να συνεχίσουμε. Η σκυτάλη περνά από γενιά σε γενιά και μαζί της περνά η εντολή να κρατήσουμε ζωντανή την αξίωση της απελευθέρωσης.
Στα παιδιά και στα εγγόνια μας θα παραδώσουμε την Αμμόχωστο όχι ως ανάμνηση, αλλά ως πατρίδα κατεχόμενη και προορισμό επιστροφής. Θα τους παραδώσουμε τα ονόματα των ηρώων μας, την ιστορική αλήθεια του 1974 και την πίστη ότι η λευτεριά της κατεχόμενης γης μας παραμένει αδιαπραγμάτευτος στόχος.
Γι’ αυτό η 14η Αυγούστου γίνεται κάθε χρόνο ανανέωση του όρκου μας. Μπροστά στους ήρωες που έπεσαν, στους αγνοουμένους, στους πρόσφυγες και στην κατεχόμενη Αμμόχωστο, δεν υποστέλλουμε τη σημαία του αγώνα.
Θα συνεχίσουμε με το δίκαιο της επιστροφής αδιαπραγμάτευτο και την πίστη στη λευτεριά αταλάντευτη. Θα συνεχίσουμε μέχρι να πέσουν τα συρματοπλέγματα, μέχρι να ξαναπατήσουμε ελεύθεροι τη γη των πατέρων μας, μέχρι να επιστρέψουμε στην Αμμόχωστό μας.
Αυτός είναι ο δικός μας όρκος στους ήρωες και στην Αμμόχωστο: να συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι τη λευτεριά. Μέχρι να πέσουν τα συρματοπλέγματα. Μέχρι την επιστροφή στα άγια χώματά μας.
*Ο Δρ. Βασίλης Μαύρου είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Αμμοχώστου ΗΒ.
