Γραπτή δήλωση της Επιτρόπου Ισότητας των Φύλων μετά την έγκριση του ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τον αντίκτυπο της τουρκικής εισβολής στις γυναίκες και τα κορίτσια της Κύπρου
Η έγκριση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του ψηφίσματος για τον αντίκτυπο της τουρκικής εισβολής του 1974 στις γυναίκες και τα κορίτσια της Κύπρου αποτελεί μια σημαντική στιγμή ιστορικής δικαίωσης.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, η Ευρώπη αναγνωρίζει με σαφήνεια ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια της Κύπρου υπήρξαν θύματα σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ότι οι συνέπειες της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής εξακολουθούν να επηρεάζουν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Η σεξουαλική βία, ο εκτοπισμός, η απώλεια αγαπημένων προσώπων και το διαχρονικό τραύμα δεν μπορούν να λησμονηθούν ούτε να αποσιωπηθούν.
Το ψήφισμα στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα ότι η έμφυλη διάσταση των συγκρούσεων πρέπει να αναγνωρίζεται, να καταγράφεται και να αντιμετωπίζεται μέσα από πολιτικές που προάγουν τη δικαιοσύνη, τη λογοδοσία και τη στήριξη. Συνιστά, ταυτόχρονα, δέσμευση ότι η δικαιοσύνη, η ισότητα και η προστασία των γυναικών που πλήττονται από συγκρούσεις θα παραμείνουν στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών πολιτικών και ότι η φωνή των γυναικών της Κύπρου θα συνεχίσει να ακούγεται μέχρι την τελική δικαίωση.
Εκφράζω τις θερμές μου ευχαριστίες προς την εισηγήτρια του ψηφίσματος, Ελεονώρα Μελέτη, τον ευρωβουλευτή Λουκά Φουρλά και προς όλα τα μέλη της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ευρωκοινοβουλίου και προς τους/τις ευρωβουλευτές/τριες που υπερψήφισαν αυτή τη σημαντική πρωτοβουλία.
Ευχαριστώ επίσης τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και τις γυναικείες οργανώσεις, οι οποίες εργάστηκαν με αφοσίωση και απόλυτο σεβασμό προς τα θύματα για τη συγκέντρωση και τεκμηρίωση των μαρτυριών, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανάδειξη αυτής της σημαντικής πτυχής της κυπριακής τραγωδίας. Η επίμονη και συστηματική δράση τους υπήρξε καθοριστική ώστε η φωνή των θυμάτων να φτάσει στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και να καταστεί δυνατή η σημερινή αναγνώριση.
Τέλος, εκφράζω την απέραντη εκτίμηση μου προς τις γυναίκες θύματα βίας κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Είτε βρήκαν τη δύναμη να καταθέσουν με γενναιότητα τις μαρτυρίες τους είτε κράτησαν τον πόνο τους σιωπηλά για δεκαετίες, όλες φέρουν ένα αβάσταχτο προσωπικό τραύμα που αξίζει τον απόλυτο σεβασμό μας. Όσες μίλησαν συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάδειξη της αλήθειας, στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και στην αναγνώριση των εγκλημάτων που υπέστησαν, ενώ η σιωπή ή αποσιώπηση όσων δεν μπόρεσαν ή δεν επέλεξαν να μιλήσουν δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο το μέγεθος της δοκιμασίας τους.
Σε όλες οφείλουμε βαθιά ευγνωμοσύνη, σεβασμό και τη δέσμευση ότι η αλήθεια δεν θα ξεχαστεί.
