Οδεύοντας προς τις βουλευτικές Μαΐου, παρακολούθησα ακόμα μία συζήτηση μεταξύ υποψηφίων για να επιβεβαιώσω, όπως σχεδόν κάθε φορά, ότι η επιτομή της μπαρούφας και της αμπελοφιλοσοφίας στη χώρα καλά κρατεί.
Συζήτηση μεταξύ υποψηφίων «σωτήρων», αυτοδιαφημιζόμενων ως μη-συστημικών, που μοστράρουν τον εαυτό τους ως προχώ μέχρι το κόκκαλο, και που, δυστυχώς, όπως δείχνουν τα πράγματα, σύντομα θα βρίσκονται πίσω από τα έδρανα της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Χαμηλό επίπεδο πολιτικής γλώσσας, καμία συγκεκριμένη θέση, τίποτε πρακτικό και χρήσιμο για την κοινωνία και τον τόπο, γενικολογίες και άγιος ο Θεός, παραπονάκια, σκέρτσα και αστειάκια γυμνασιακού επιπέδου. Και, ω τι έκπληξη, άγνωστες λέξεις, όπως ΟΥΝΦΙΚΥΠ, να τους σταματούν τη φόρα.
Το Κυπριακό δε, για τους εν λόγω αντι-συστημικούς, φαίνεται να είναι πιο χαμηλά κι απ’ τον πάτο στην πολιτική τους ατζέντα, επειδή δεν ενδιαφέρει τους… χρήστες. Γιατί πλέον μιλάμε για χρήστες και όχι για πολίτες.
Επικίνδυνο πράγμα να νομίζεις ότι με τη μπαρούφα και τη γενικολογία, τις ό,τι να ’ναι παρομοιώσεις και τις εντεπρενέρ αηδίες, θα βελτιώσεις τα κακώς έχοντα στη χώρα.
Ακόμα πιο επικίνδυνο να ακούς τον κάθε μπαρουφολόγο, να καταπίνεις αμάσητη την κάθε του αηδία και να του δίνεις θέση σε έδρανο.
Αν αυτό είναι το αντι-συστημικό, καλύτερα θα ήταν να βελτιώσουμε το υπάρχον σύστημα παρά να σταθούμε απέναντί του.
Διαβάστε ακόμα >> «Η ώρα των αρχηγών»: Πρεμιέρα με τέσσερις αρχηγούς στο στούντιο του ΑΝΤ1
