Ποιοι εορτάζουν περισσότερο τον Άγιο Λάζαρο; Εμείς εδώ στη Λάρνακα ή στην Ιερά Μονή Μάρθας και Μαρίας στη Βηθανία στο Ισραήλ;
Της Δρ. Αρετής Δημοσθένους, Θεολόγου-Θρησκειολόγου
Και οι δύο, αλλά θεωρώ περισσότερο εκεί στη Βηθανία όπου είναι και ο τόπος καταγωγής του Αγίου. Το όνομα Λάζαρος σημαίνει "ο Θεός είναι η βοήθειά μου". Όταν ο Χριστός έφθασε στο σπίτι μαζί με τους μαθητές Του, ο Λάζαρος ήταν ήδη νεκρός για τέσσερις ημέρες (Ιωάννου 11,17). Η Μάρθα έτρεξε να τον συναντήσει και αφού Τον προσκύνησε με ευλάβεια, Του είπε με πόνο ψυχής: «Κύριε, αν ήσουνα εδώ ο αδελφός μου δεν θα είχε αποθάνει. Αλλά και τώρα ξέρω, πως ότι ζητήσεις από τον Θεό θα σου το δώσει ο Θεός». Ο Κύριος της απάντησε «ο αδερφός σου θα αναστηθεί». Αυτή προσθέτει: «Ναι, Κύριε, το ξέρω. Ο αδερφός μου θ' αναστηθεί τότε, που θα γίνει η γενική ανάσταση όλων των νεκρών, στη συντέλεια των αιώνων». Ο Κύριος της είπε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σε μένα κι αν αποθάνει θα ζήσει και θα ζήσει αιώνια. Μάρθα, το πιστεύεις αυτό;». Στα λόγια αυτά του Χριστού η Μάρθα απάντησε: «Ναι, Κύριε. Από καιρό έχω πιστέψει, ότι Συ είσαι ο Χριστός που προανήγγειλαν οι Προφήτες».
Ο Κύριος όρθιος μπροστά στον τάφο με τα μάτια υψωμένα προς τον ουρανό προσευχήθηκε και είπε πριν κάνει το θαύμα: «Πατέρα μου, σ' ευχαριστώ, διότι με άκουσες. Εγώ εγνώριζα πολύ καλά ότι πάντοτε με ακούς. Το εγνώριζα, αλλά το είπα τούτο, για να ακούσει ο λαός που στέκεται εδώ γύρω και να πιστέψουν ότι συ με έχεις στείλει». Κι αφού τα είπε αυτά φώναξε προς τον νεκρό φίλο του: «Λάζαρε, βγες έξω !»
Και ο Λάζαρος που ήδη μύριζε, σαν να ξυπνούσε από βαθύ ύπνο, σηκώθηκε και ολοζώντανος, φασκιωμένος ολόκληρος με τα σάβανα και τα σουδάρια με τα οποία οι Ιουδαίοι συνήθιζαν να περιτυλίγουν τα σώματα των νεκρών τους, αναστημένος βγήκε έξω από τον τάφο.
Γιατί ήρθε στην Κύπρο;
Ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του θέλοντας να αποφύγει το μίσος των αρχιερέων, οι οποίοι ήθελαν να τον σκοτώσουν, κατέφυγε στο Κίτιο (σημερινή Λάρνακα) της Κύπρου. Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο επίσκοπο Κωνσταντίας της Κύπρου (367-403 μ.Χ.), ο Λάζαρος ήταν τότε 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια μετά την ανάστασή του.
Εδώ τον συνάντησαν οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, όταν μετέβαιναν από τη Σαλαμίνα στην Πάφο, και τον χειροτόνησαν ως πρώτο επίσκοπο Κιτίου, της Εκκλησίας, που ίδρυσε ο ίδιος. Την εκκλησία του Κιτίου εποίμανε με στοργή κι αγάπη μέχρι το τέλος της ζωής του (63 μ.Χ.)
Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος Λάζαρος δεν γέλασε ποτέ στη ζωή του παρά μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο και σχολίασε αποφθεγματικά: «Το ένα χώμα κλέβει το άλλο».
Μαθητές σαν σήμερα πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας το άσμα του Αγίου Λαζάρου, μια όμορφη παράδοση. Θυμάμαι η μητέρα μου αντί χρημάτων τους έδινε 3 αυγά δώρο.
Το τραγούδι είναι αυτό: Έαρ ημίν επέφανεν τοις πάσι το μηνύον η του Λαζάρου έγερσις, ξένον φρικτόν σημείον. Άνθη και ρόδα εύοσμα, κατάνυξις ψυχής τε και λέγω σας, ακροαταί, εις την χαράν να είσθε. Αρχίζω την διήγησιν κι όλοι ν’ ακροαστείτε δια να καταλάβετε και να κατανυχθείτε. Ο Λάζαρος κατήγετο από την Βηθανίαν είχεν και δύο αδελφάς, την Μάρθαν και Μαρίαν. Ούτος ησθένησεν λοιπόν ασθένειαν μεγάλην και πυρετός τον έλαβεν κι είχεν μεγάλην ζάλην. Μα ο Χριστός ευρίσκετο εις μίαν άλλην πόλην με κόσμον πολυάριθμον, ομού κι οι Αποστόλοι. Η Μάρθα τους προϋπαντά με θρήνους και με πόνους και προσκυνούσα τον Χριστόν λέγει αυτούς τους λόγους: « Ει ης ώδε, κύριε, ο Λάζαρος ο φίλος δεν ετελεύτα, αληθώς, ουδέποτε εκείνος». Λέγει τους: «Πού τεθήκατε τον Λάζαρον τον φίλον; Υπάγετε ουν έμπροσθεν και δείξατε εκείνον». Και παρευτύς επρόσταξεν ετούτον να ποιήσουν τον λίθον εκ του μνήματος να τον αποκυλήσουν. Και ως Θεός εφώναξεν μίαν φωνήν μεγάλην: «Λάζαρε, δεύρο έξελθε», κι ηκούσθην εν τω Άδη. Κι ευτύς εξήλθεν Λάζαρος έξω λαζαρωμένος κίτρινος, μαύρος και χλωμός και τεταπεινωμένος. Φόβος πολύς κατέλαβεν τότε τους Ιουδαίους αρχιερείς και ιερείς κι αυτούς τους Φαρισαίους. Τον Λάζαρον και τον Χριστόν ζητούσιν να φονεύσουν από το πρόσωπον της γης να τους εξολοθρεύσουν. Και φοβηθείς ο Λάζαρος σε πλοίον επιβαίνει στης Λάρνακας τες αλυκές την αύριον ξεβαίνει. Τριάντα χρόνους έζησεν στην αρχιεροσύνην κι εποίμανεν το ποίμνιον με ταπεινοφροσύνην. Και την λαμπράν Ανάστασην όλοι ν’ αξιωθώμεν τον παντοδύναμον Θεόν να Τον δοξολογώμεν. Κι εμείς καλώς σας ηύραμεν και να πολυχρονάτε τυριά πολλά να κάμνετε κι εμάς να μας διάτε. Χρόνους πολλούς να ζήσετε κι εσείς και τα παιδιά σας. Η Παναγία κι ο Χριστός κι ο Άγιος ο Λάζαρος να ’ναι βοήθειά σας.
