Από καταβολής του κόσμου, ένα από τα βασικά στοιχεία που επέτρεψαν στην ανθρωπότητα να εξελιχθεί δεν ήταν μόνο η δύναμη ή η τύχη. Ήταν η πληροφορία και, κυρίως, η διάχυσή της. Κλισέ μεν και μάθημα πρώτου έτους δημοσιογραφίας, για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά από τις πρώτες κοινωνίες μέχρι τη ψηφιακή εποχή, η έγκαιρη και αξιόπιστη πληροφόρηση δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά προϋπόθεση ασφάλειας, οργάνωσης και εμπιστοσύνης. Κι όμως, το 2026, εξακολουθούμε να συμπεριφερόμαστε λες και η πληροφορία είναι προνόμιο και όχι υποχρέωση.
Η αναστάτωση που προκλήθηκε από το πρωί στο Α’ Δημοτικό Σχολείο Έγκωμης, αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή για να επανέλθουμε σε ζητήματα που, θεωρητικά τουλάχιστον, θα έπρεπε να είχαν λυθεί εδώ και χρόνια και αφορούν τη διαχείριση κρίσεων, την έγκαιρη ενημέρωση του κοινού και τον στοιχειώδη συντονισμό. Και, φυσικά, να θέσουμε ξανά την αυτονόητη υπενθύμιση ότι η απουσία ενημέρωσης γεννά πανικό.
Δείτε το σχετικό ρεπορτάζ του Θησέα Ιωάννου στην εκπομπή Μέρα Μεσημέρι:
Διαβάστε εδώ >> Αναστάτωση από το πρωί: Έκλεισε ο δρόμος έξω από Δημοτικό σχολείο - Καμία επίσημη ενημέρωση από την αστυνομία
Όσον αφορά στο σημερινό περιστατικό στην Έγκωμη, προσωπικά, άφησα το παιδί μου στο σχολείο στις 7:30 το πρωί αφού, κακώς, υπέθεσα ότι τα περιπολικά στον χώρο σχετίζονταν με κάποιο τροχαίο ή κάτι αντίστοιχο. Πολύ γρήγορα, όμως, άρχισαν οι συζητήσεις στα γονεϊκά τσατ, γιατί, ναι, είμαστε στο 2026 και η πληροφορία δεν περιμένει τα επίσημα δελτία και κινείται σε χρόνο ντετέ. Επίσης, διαστρεβλώνεται με την ίδια ευκολία και, όταν δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση, γεμίζουν τα κενά με ό,τι βρει ο καθένας.
Στην εκπομπή Μέρα Μεσημέρι, ο Διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης μιλά για το περιστατικό - Η αστυνομία ενημερώθηκε πριν να φτάσουν τα παιδιά στο σχολείο:
Από πλευράς σχολείου, σιωπή. Καμία ενημέρωση, καμία καθοδήγηση. Μέχρι που, περίπου 40 λεπτά αργότερα, ζητήθηκε από τους γονείς να παραλάβουν τα παιδιά τους από τα κάγκελα της πίσω εισόδου. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς πλαίσιο. Χωρίς την παραμικρή ενημέρωση για το τι συμβαίνει και ποιος έχει τον έλεγχο της κατάστασης. «Νεότερες πληροφορίες αργότερα», σάμπως και πρόκειται για δημοσιογραφικό άρθρο και όχι για εκατοντάδες γονείς που, εύλογα, θα πανικοβληθούν όταν δεν έχουν σαφή εικόνα για την ασφάλεια των παιδιών τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι γονείς χρησιμοποιούν δύο εισόδους για την πρόσβαση στο σχολείο. Όσοι βρέθηκαν στην κύρια είσοδο είδαν τα περιπολικά και αντιλήφθηκαν ότι κάτι συμβαίνει. Όσοι, όμως, χρησιμοποίησαν την πίσω είσοδο δεν είχαν την παραμικρή ιδέα.
Σε ό,τι αφορά την αστυνομία, επικοινώνησα ως δημοσιογράφος με το Γραφείο Τύπου. Η απάντηση ήταν ότι δεν υπάρχει ενημέρωση και ότι θα επανέλθουν, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Μια πρακτική, ωστόσο, γνώριμη εκ μέρους του Γραφείου Τύπου της αστυνομίας, η οποία δεν προκαλεί πλέον καμία εντύπωση.
Επιστρέφοντας στο σχολείο για να παραλάβω το παιδί μου, πλησίασα αστυνομικό στη σκηνή. Η απάντηση ήταν η κλασική «ξέρουμε τη δουλειά μας» και ότι δεν μπορεί να μου πει οτιδήποτε. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η αστυνομία γνωρίζει τη δουλειά της. Το ερώτημα είναι άλλο. Αν πράγματι διερευνάς πιθανό εκρηκτικό μηχανισμό, πώς επιτρέπεις σε δεκάδες γονείς να συγκεντρώνονται λίγα μέτρα πιο πέρα και να ρωτούν για τα παιδιά τους. Αν όντως υπάρχει κίνδυνος, γιατί δεν τους απομακρύνεις από το σημείο.
Όταν ζήτησα περισσότερες εξηγήσεις, πετάχτηκε και ο κλασικός «ψύχραιμος» Κύπριος πατέρας, αυτός που εμπιστεύεται άκριτα τις αρχές, για να μου πει ότι από τη στιγμή που η αστυνομία λέει ότι όλα είναι υπό έλεγχο, τότε είναι.
«Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε», έγραφε ο Σολωμός.
Δείτε την παρέμβαση του Ιωάννη Ιωάννου, Προέδρου της Συνομοσπονδίας Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης, στην εκπομπή Μέρα Μεσημέρι:
Λυπάμαι, αλλά η οποιαδήποτε μυστικοπάθεια, ιδίως σε χώρους όπου συγκεντρώνονται καθημερινά εκατοντάδες γονείς και παιδιά, δεν είναι ένδειξη επαγγελματισμού ούτε απόδειξη ότι «όλα είναι υπό έλεγχο». Είναι ένδειξη αδυναμίας.
Και η ενημέρωση προς τα επίσημα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν είναι «χάρη». Είναι υποχρέωση. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει υπεύθυνη και ελεγχόμενη διάχυση της πληροφορίας.
Διαβάστε εδώ >> Λήξη συναγερμού στο Δημοτικό σχολείο Έγκωμης - Απειλή για βόμβα είχε κινητοποιήσει τις αρχές (ΦΩΤΟΣ)
Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και το δεύτερο μήνυμα ότι ολοκληρώθηκε ο έλεγχος της αστυνομίας.
Όταν έφτασα σε ένα γήπεδο γεμάτο παιδιά και άρχισαν να τα παραδίδουν στους γονείς μέσα σε δευτερόλεπτα, το παιδί μου μού μετέφερε την... «ενημέρωση» που είχε λάβει: «Υπάρχει βόμβα σε αυτοκίνητο έξω από το σχολείο». Όταν το ρώτησα πού το άκουσε, μου απάντησε ότι το συζητούσαν οι... δάσκαλοι. Η πληροφορία, δηλαδή, μπορεί να μην βρήκε τον δρόμο της στους ενήλικες που βρίσκονταν έξω από το σχολείο, αλλά βρήκε τον δρόμο της... εντός του σχολείου, μεταξύ ανήλικων μαθητών και μαθητριών δημοτικού.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, το σχολείο οφείλει να έχει σαφές πλάνο. Τι λέγεται στα παιδιά και πώς διαχειρίζεται την κατάσταση.
Τα ερωτήματα είναι σαφή. Γιατί στις 7:30, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη έρευνες, επετράπη η είσοδος μαθητών και μαθητριών στο σχολείο; Γιατί δεν στάλθηκε άμεσα μήνυμα από το σχολείο προς τους γονείς; Γιατί χρειάστηκαν 40 λεπτά για να ενεργοποιηθούν τα στοιχειώδη αντανακλαστικά; Αν, μη γένοιτο, υπήρχε όντως εκρηκτικός μηχανισμός;
Τέλος καλό, θα πει κανείς. Ναι. Αλλά όχι και τόσο. Πρόκειται για ακόμη ένα περιστατικό που αναδεικνύει τα ίδια, επαναλαμβανόμενα προβλήματα. Και αξίζει να ειπωθεί καθαρά. Τον πανικό δεν τον προκαλούν μόνο τα γεγονότα. Τον προκαλεί, πολύ συχνότερα, η σιωπή και η ανεπαρκής ενημέρωση γύρω από αυτά. Η καθυστέρηση. Η αποσπασματική ενημέρωση.
Και κάπου εκεί χάνεται το πιο κρίσιμο στοιχείο από όλα. Η εμπιστοσύνη.
Δημοτικό Σχολείο Έγκωμης - Παρέμβαση γονεά για το περιστατικό στο Μέρα Μεσημέρι:
