Σε ηλικία 80 ετών, έφυγε από τη ζωή την Τρίτη 20 Ιανουαρίου ο Κώστας Καυκαρίδης, σκηνογράφος, ζωγράφος και ενδυματολόγος, μια από τις σημαντικότερες μορφές του σύγχρονου κυπριακού θεάτρου.
Ο Κώστας Καυκαρίδης γεννήθηκε στην Παλλουριώτισσα στις 17 Αυγούστου 1945, αδελφός του γνωστού ηθοποιού και σκηνοθέτη Στέλιου Καυκαρίδη και του αείμνηστου θεατράνθρωπου Βλαδίμηρου Καυκαρίδη (1931–1983), έζησε από παιδί τη θεατρική πράξη ως τρόπο ζωής.
Η προσφορά του ξεπέρασε τα στενά όρια της σκηνής. Υπήρξε συγγραφέας εκπαιδευτικών βιβλίων για το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, εξέθεσε έργα του σε γκαλερί, ήταν συνεκδότης του περιοδικού «Επί Σκηνής» και ακούραστος δάσκαλος σκηνογραφίας και ενδυματολογίας.
Η οικογένεια, οι φίλοι και συγγενείς του θα τον θυμούνται για την καλοσύνη, την ευγένεια και το χαμόγελο του. Παντρεύτηκε με την αρχαιολόγο και καθηγήτρια Παναγιώτα Κουκκουλλή-Καυκαρίδου, την οποία είχε γνωρίσει κατά τις σπουδές τους στη Σόφια. Απέκτησαν δύο γιους, τον Χαράλαμπο Καυκαρίδη, νυν πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Σόφια και τον σκηνογράφο Χάρη Καυκαρίδη, νυν τεχνικό διευθυντή του ΘΟΚ.
Η ανακοίνωση του ΘΟΚ:
Ο Πρόεδρος, η Αντιπρόεδρος, τα Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, το Διοικητικό και Τεχνικό προσωπικό του ΘΟΚ εκφράζουν τη βαθιά τους λύπη για το θάνατο του Κώστα Καυκαρίδη, ενός χαρισματικού ανθρώπου, ταλαντούχου ζωγράφου, σκηνογράφου και ενδυματολόγου.
Σπούδασε ζωγραφική με ειδικότητα στη σκηνογραφία και ενδυματολογία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών Σόφιας, κατέχοντας τον τίτλο Master of Arts. Επιστρέφοντας στην Κύπρο διορίζεται καθηγητής τέχνης στη Μέση Εκπαίδευση και παράλληλα αρχίζει την καλλιτεχνική του πορεία. Από τη δημιουργία του «Νέου Θεάτρου», στο «Νέο Θέατρο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης» και στη συνέχεια σε «Σατιρικό Θέατρο», με τη δημιουργία της πρώτης δραματικής σχολής στην Κύπρο, όπου δίδαξε σκηνογραφία και ενδυματολογία, και την ανέγερση του Πολιτιστικού Κέντρου Βλαδίμηρος Καυκαρίδης όπου διετέλεσε διευθυντής από το 1987 μέχρι το 2018.
Συνέγραψε δύο βιβλία για το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού: «Ιστορία της Τέχνης από την Αναγέννηση μέχρι τον 20 αιώνα» (1998) και «Τεχνικό Σχέδιο» (2001). Υπήρξε συνεκδότης του «Επί Σκηνής», περιοδικό για το Θέατρο και τον Πολιτισμό (2002-2008). Το 2017 βραβεύθηκε μαζί με τον Τουρκοκύπριο θεατράνθρωπο Γιασάρ Ερσόυ από το «Ίδρυμα Στέλιος Χατζηιωάννου» για την 30χρονη συνεργασία με το Τουρκοκυπριακό Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας και εξέδωσε το Λεύκωμα «Το θέατρο παραβιάζει τα σύνορα» στα ελληνικά και στα τούρκικα. Αρθρογραφούσε συχνά σε εφημερίδες, ενώ ήταν συγγραφέας του βιβλίου «Κώστας Καυκαρίδης: 50 Χρόνια Σκηνογραφίας».
Με τον ΘΟΚ συνεργάστηκε στις παραγωγές: «Όμηροι» (1973), «Δον Καμίλλο» (1974), «Παραμύθι χωρίς όνομα» (1974), «Λαός και τυραννία» (1975), «Καληνύχτα Μαργαρίτα» (1976), «Ειρήνη» (1976), «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» (1976), «Ο άνθρωπος του διαβόλου» (1977), «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα» (1977), «Καποδίστριας» (1978), «Μια ιστορία στο Ίρκουτσκ» (1978), «Οι γερμανοί ξανάρχονται» (1978), «Ο επιθεωρητής» (1979), «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» (1979), «Το θεριό του ταύρου» (1979), «Εμιγκρέδες» (1980), «Καλόγεροι» (1980), «Ο λαγός ο καυχησιάρης» (1980), «Ονήσιλος» (1981), «Λυσιστράτη» (1981), «Το παραμύθι για τους τετράδυμους αδελφούς» (1982), «Ο καραγκιόζης παραλίγο βεζύρης» (1982), «Τεϊοποτείον - Το αυγουστιάτικο φεγγάρι» (1982), «Προσπάθεια για πέταγμα» (1983), «Το γαϊτανάκι» (1983), «Το ξεγύμνωμα» (1985), «Η σπασμένη στάμνα» (1986), «Οι κληρονόμοι» (1990).
Ο ΘOK εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στη σύζυγό του Παναγιώτα, στα παιδιά του Χαράλαμπο και Χάρη και σε όλους τους οικείους του.
