Τηλεόραση Ραδιόφωνο Podcasts
rwqe

Το «Τι είναι τέχνη;» αφορά σε μια συζήτηση πολυδιάστατη και χιλιοειπωμένη. Οποιαδήποτε καινούρια οπτική στο ερώτημα είναι καλοδεχούμενη, αλλά εικάζουμε ότι εκεί όπου θα κατέληγε θα ήταν στο, διόλου τυχαίο, κλισέ ότι, από τη στιγμή που αφορά σε τρόπο έκφρασης, υπόκειται αναπόφευκτα στην προσωπική αισθητική του καθενός. Τόσο του πομπού όσο και του δέκτη.

Ας παραμείνουμε στον δέκτη και ας υπενθυμίσουμε ότι, μπροστά σε μία δημιουργία, είναι αναμενόμενο κάποιοι να συγκινούνται, άλλοι να απορρίπτουν και άλλοι να εξοργίζονται.

Είναι αχρείαστο, ή θα έπρεπε να ήταν, στην δύση του 2025, να κάνουμε ξανά απ’ την αρχή τη συζήτηση αν η αισθητική κρίση είναι απολύτως υποκειμενική. Είναι.

Το δικαίωμά μας να κρίνουμε αυτό που εκτίθεται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είναι αναφαίρετο. Η ελεύθερη κριτική της τέχνης αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα σε μια ανοιχτή κοινωνία. Και, ναι, μπορεί να γίνει με αυστηρότητα και, γιατί όχι, με ένταση. Αυτό όμως εμπεριέχει και την αυτονόητη προϋπόθεση ότι η κριτική αυτή θα πρέπει να παραμένει κόσμια.

Τα δικαιώματα στη θρησκευτική πίστη, αλλά και στην ελευθερία της έκφρασης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, είναι κατοχυρωμένα και συνυπάρχουν. Και, ναι, μπορεί να συγκρούονται. Παρ’ όλα αυτά, θα πρέπει να οριοθετούνται μέσα από τον σεβασμό και τη δημοκρατική τάξη.

Η απόπειρα επιβολής μέσω εκφοβισμού, απειλών ή βίας δεν είναι θεμιτή. Είτε από φυσικούς δράστες είτε από ηθικούς αυτουργούς.

Ενέργειες που προτείνουν, υποδαυλίζουν ή προωθούν τη βία και τον φόβο δεν μπορούν παρά να είναι απολύτως καταδικαστέες.

Αυτό δεν είναι κριτική. Είναι ταλιμπανισμός.

Σχετικά άρθρα: