Ένα κράτος που το ταλανίζει μία κρίση ταυτότητας. Ένας λαός που δεν ξέρει ακόμα που πατά και που πηγαίνει. Γνωστές οι απόψεις για το τι νοιώθει ένας πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας ή «τι είναι» ο καθένας μας: Έλληνας, Κύπριος ή Τούρκος.
Ωστόσο μία είναι η λογική απάντηση, ότι όλοι όσοι έχουν τις ρίζες τους σε αυτό το νησί, γεννήθηκαν σε αυτό νησί και μεγάλωσαν ακούγοντας τον παττιχάρη να αναφωνεί «Παττίσιες! Πουλώ παττίσιες! Στραώνω τζιαι πουλώ!», μπορούν να νοιώθουν Κύπριοι. Μπορεί κάποιος που νοιώθει Κύπριος, δηλαδή μιλά την κυπριακή διάλεκτο, να είναι και Έλληνας, λόγω καταγωγής. Δεν απαγορεύεται και είναι οφθαλμοφανές.
Αυτούς που δεν μπορώ καταλάβω είναι τους ελληνοκύπριους που δεν αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία, κάποιοι εξ αυτών, ούτε τη σημαία, με τους ίδιους να αναγνωρίζουν μόνο την Ελλάδα, ως κρατική οντότητα. Είναι οι ίδιοι που ζουν στο Κυπριακό κράτος, έχουν κυπριακή ταυτότητα, ζουν με τους νόμους αυτού του κράτους και φωνασκούν καθημερινά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απέναντι σε οτιδήποτε κυπριακό και δικό μας. Και όχι μόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά και στις κοινωνικές συνευρέσεις, στα τραπέζια που τρώμε.
Όλοι μας αγαπούμε την Ελλάδα και οι σχέσεις μας με αυτήν πρέπει να είναι άρρηκτες. Όμως γιατί να αντιπαθώ την ιδέα μιας επανενωμένης, ενιαίας και ανεξάρτητης Κύπρου;
Απλά μία υπενθύμιση. Αν δεν υπήρχε η Κυπριακή Δημοκρατία μετά το 1974, δεν θα είχαμε υπόσταση στο διεθνές σύστημα, θα ήταν πολύ δύσκολο για τους πολίτες να αλληλεπιδρούν και να εκφράζονται τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Επίσης, θα ήταν αδύνατον για την Κύπρο να εισέλθει στην ευρωπαϊκή οικογένεια και επίσης θα ήταν πολύ πιο εύκολο για την Τουρκία, και το κατοχικό καθεστώς, να επιδιώκουν περισσότερα, πολύ περισσότερα στην Κύπρο.
Οπόταν, όταν κάποιος αντιδρά όταν βλέπει την κυπριακή σημαία ή κάποιο σύνθημα που κάνει άμεση αναφορά στην Κυπριακή Δημοκρατία, θα ήταν καλό να σκεφτεί καλύτερα και πιο λογικά, ποιο θα ήταν το μέλλον αυτού και του τόπου, αν δεν υπήρχε ως οντότητα η Κυπριακή Δημοκρατία.
