Με τα χέρια να «μιλούν» στη σκηνή και τα μάτια να γεμίζουν φως, η νοηματική γλώσσα έγινε γέφυρα επικοινωνίας σε μια παράσταση όπου όλοι, ανεξαιρέτως, είχαν φωνή.
Ένα θεατρικό εργαστήρι με πρωταγωνιστές παιδιά – ανάμεσά τους κι ένα κωφό παιδί – απέδειξε ότι το θέατρο δεν αποκλείει, αλλά αγκαλιάζει.
Δύο ηθοποιοί και θεατροπαιδαγωγοί, η Θέμις Πόλλου και η Ειρήνη Σαλάτα, (με τη βοήθεια της διερμηνέα του μικρού Σκοτ – που είναι κωφός – ένωσαν δύο κόσμους.
Θέμις Πόλλου
«Χρησιμοποιούμε την νοηματική στη συγκεκριμένη παράσταση γιατί υπάρχει ένα παιδί που είναι κωφό και ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσουμε είναι να χρησιμοποιήσουμε τη νοηματική γλώσσα.»
Στην αρχή, τα παιδιά ήταν διστακτικά.
«Όταν έβλεπαν και τη διερμηνέα στο μάθημα να μιλά και να δίνει τα νοήματα, ήταν πολύ όμορφο και περίεργο.»
Οι παραστάσεις βασίστηκαν στα ίδια τα παιδιά και φυσικά στο ταλέντο τους!
«Σε αυτή την περίπτωση η Ειρήνη, που έγραψε το κείμενο και έκανε και τη συρραφή των δύο κειμένων του Μολιέρου, μπήκε στη διαδικασία να γράψει το κείμενο και για ακούοντα μωρά και μη ακούοντα.»
«Ήταν δύσκολο; Καθόλου. Υπάρχει γλώσσα. Υπάρχει νοηματική γλώσσα.»
«Όταν ήρθαμε σε επαφή με παιδιά που δεν ακούν, σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ όμορφο να μαθαίναμε τη νοηματική... Μακάρι να υπάρξει μια αλλαγή για να μεγαλώσει ο επικοινωνιακός τους κόσμος.»
Ένας κόσμος… όπου όλοι έχουν τη θέση τους.
