Η Κίσσα είναι από τις πιο γνώριμες σιλουέτες των κυπριακών δασών και τη συναντούμε Χειμώνα- Καλοκαίρι. Αγαπάει τον τόπο της όσο τίποτε άλλο, αφού εκεί που γεννιέται, εκεί μεγαλώνει. Γι’ αυτό και γνωρίζει τα μέρη της πολύ καλά. Μαθαίνει τα κατατόπια γύρω από τα χωριά, γνωρίζει το κάθε δέντρο, ιδιαίτερα τα οπωροφόρα, ξέρει το κάθε χωράφι, τις καλλιέργειες και τους κήπους, και τα επισκέπτεται όλα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της καρποφορίας τους, το Καλοκαίρι και το Φθινόπωρο.
Στην Κύπρο απαντάται το ενδημικό υποείδος Garrullus glandarius glazneri. Είναι μικρού μεγέθους πουλί του οποίου το μήκος κυμαίνεται από 32 ως 35 εκ και τα βασικά χρώματα του φτερώματος της Κίσσας είναι το ανοιχτό καφέ, το ρόδινο και το γκρίζο. Χαρακτηριστικό στοιχείο των γκριζόμαυρων φτερών της είναι οι γαλαζωπές κηλίδες .
Λόγω του ότι είναι αρκετά ντροπαλά πουλιά συνήθως βρίσκονται πολύ καλά κρυμμένα μέσα στα δέντρα. Και εκείνο που την κάνει αντιληπτή, είναι η ιδιαίτερα χαρακτηριστική φωνή της που μοιάζει με ένα σκληρό κράξιμο αποτελούμενο από τις συλλαβές «γραακ γραακ», ή «σκααργκ- σκααργκ».
Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι οι Κίσσες είναι πολύ καλοί μίμοι και μπορούν εύκολα να μιμηθούν τη φωνή άλλων ζώων όπως μιας γάτας ή άλλου πουλιού. Γεννούν την Άνοιξη 4-6 πρασινωπά αυγά με καφετιά στίγματα σε φωλιές που φτιάχνουν σε δέντρα ή θάμνους. Είναι σχεδόν παμφάγα πουλιά, αφού η τροφή τους αποτελείται κυρίως από βελανίδια αλλά και
έντομα, ώριμα φρούτα, κάστανα, βατόμουρα, πατάτες και από αυγά και νεοσσούς άλλων πουλιών. Αξίζει να αναφερθεί ότι η Κίσσα μπορεί να μεταφέρει έως και 5 βελανίδια, ένα στο ράμφος της και τα υπόλοιπα στο λαιμό και τον οισοφάγο της. Και όπως έχει υπολογιστεί, μία Κίσσα μπορεί να «φυτέψει» στο έδαφος μέχρι και 3.000 βελανίδια σε έναν μόνο μήνα.
Πηγή: Κυνήγι-Hunting
