Μια τεράστια σιδερένια γουρούνα, η «σιερόλοττα» ήταν ο φόβος και ο τρόμος στο χωριό Δωρός της επαρχίας Λεμεσού. Κάθε φορά που εμφανιζόταν οι κάτοικοι έτρεχαν τρομοκρατημένοι να κρυφτούν. Έτρωγε τα ζώα τους και ό,τι έβρισκε στο πέρασμά της. Μα πάνω από όλα τους στερούσε το νερό.
Κάπου εδώ θα πρέπει ίσως να αναζητήσουμε την πηγή της λαϊκής φαντασίας. Όπως και ο δράκος στον θρύλο του Άη Γιωρκού έτσι κι η «σιερόλοττα» του Δωρού στερούσαν στον άνθρωπο το βασικότερο για την επιβίωσή του αγαθό: το νερό. Στην Κύπρο της συχνής ξηρασίας το να τους τελειώσει το νερό ήταν ένας υποσυνείδητος φόβος, ένα κακό που το ξόρκιζαν με μύθους κι αφήνονταν στο Θεό για να τους λυπηθεί και να τους σώσει.
Στον θρύλο του Δράκοντα ο Θεός έστειλε τον Άη Γιώργη, που σκότωσε το μεγάλο φίδι και ζήτησε ως αντάλλαγμα μόνο να χτίσουν μια εκκλησία στη μνήμη του. Στον μύθο της «σιερόλοττας» ο Θεός έστειλε έναν καλόγερο, που κι αυτός ήθελε να χτίσει εκκλησία αλλά τον προειδοποίησαν οι χωριανοί πως η «σιερόλοττα» δεν θα τον άφηνε. Έτσι ο καλόγερος πήγε στον ποταμό και την περίμενε. Με τη δύναμη του Θεού τη σήκωσε στα σύννεφα και την έριξε από εκεί πάνω μέσα σε μια χαράδρα που άνοιξε εκείνη τη στιγμή πάνω στη γη και την κατάπιε.
Ο κίνδυνος πέρασε αλλά ο φόβος όχι. Ο μύθος λέει ότι η «σιερόλοττα» θα ξαναβγεί από τα έγκατα της γης μετά από 1000 χρόνια. Το κακό θα βρεθεί πάλι μπροστά μας γι’ αυτό και δεν πρέπει ποτέ να χάσουμε την πίστη μας. Γιατί μόνο με αυτήν θα το νικήσουμε και πάλι.
Τον λαϊκό μύθο της «σιερόλοττας» τον έγραψε σε βιβλίο ο συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Τάσος Αριστοτέλους. Έχει επίσης αποτελέσει το θέμα ενός βίντεο της σειράς «Μύθοι της Κύπρου», του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, σε έρευνα και παρουσίαση του Ιωσήφ Χατζήκυριακου και σκηνοθεσία του Μάρκου Κάσσινου.
Μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ:
