Το φύλο παραμένει σημαντικός παράγοντας στην αντιμετώπιση του πόνου, με τις γυναίκες να εμφανίζουν μειωμένη ανταπόκριση σε κοινά παυσίπονα, συγκριτικά με τους άνδρες — ένα φαινόμενο που συνδέεται άμεσα με τις ελλείψεις στην έρευνα και τις διαφορές στη βιολογία των φύλων.
Η δρ Μίρα Κίρπεκαρ, κλινική επίκουρη καθηγήτρια αναισθησιολογίας, περιεγχειρητικής φροντίδας και ιατρικής του πόνου στο NYU Langone, επιβεβαιώνει ότι μέχρι και το 2016, πάνω από το 80% των ερευνών για τον πόνο βασίζονταν σε άνδρες συμμετέχοντες — είτε ανθρώπους, είτε ζώα. Αυτό άφησε τις γυναίκες ουσιαστικά αόρατες από τη μελέτη των παυσίπονων και του πώς ανταποκρίνονται σε αυτά.
Παράλληλα, η δρ Μάρθα Γκουλάτι, καρδιολόγος στο Smidt Heart Institute στο Cedars-Sinai, σημειώνει πως οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα δεν διδάσκονται επαρκώς στις ιατρικές σχολές. «Η ανδρική βιολογία θεωρείται η “προεπιλεγμένη”, ενώ η γυναικεία παρουσιάζεται σαν ειδική περίπτωση», τονίζει. Αυτό οδηγεί σε σοβαρές παραλείψεις στην κατανόηση της γυναικείας υγείας, από τις καρδιακές παθήσεις έως τη διαχείριση του πόνου.
Μια μελέτη του 2021 κατέδειξε ότι η ιβουπροφαίνη μειώνει τον πόνο πιο αποτελεσματικά στους άνδρες, ενώ η πρεδνιζόνη προκάλεσε περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες στις γυναίκες, οι οποίες μάλιστα ήταν λιγότερο πρόθυμες να αυξήσουν τη δόση.
Οι ορμόνες στο μικροσκόπιο
Η δρ Κίρπεκαρ εξηγεί πως οι ορμονικές διακυμάνσεις στις γυναίκες —κυρίως τα επίπεδα οιστρογόνων— επηρεάζουν καθοριστικά την εμπειρία του πόνου. Ανάλογα με τη φάση του κύκλου και τα επίπεδα των οιστρογόνων, ο πόνος μπορεί είτε να εντείνεται είτε να αμβλύνεται. Αντιθέτως, η τεστοστερόνη, που επικρατεί στους άνδρες, φαίνεται να ενισχύει την αντοχή στον πόνο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η τεστοστερόνη χρησιμοποιείται και ως θεραπεία σε ασθενείς με χρόνιο πόνο.
Η έλλειψη αυτών των παραμέτρων στις προηγούμενες έρευνες είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία αναποτελεσματικών ή και προβληματικών θεραπευτικών πρακτικών για τις γυναίκες.
Μια ελπίδα για το μέλλον
Το 2016, τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας στις ΗΠΑ έθεσαν ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση ερευνών την αιτιολόγηση της επιλογής φύλου στα πειραματόζωα. Έκτοτε, παρατηρείται στροφή προς πιο αντιπροσωπευτικές και ισορροπημένες έρευνες.
Καθώς η ιατρική προχωρά προς την εξατομικευμένη θεραπεία, η σωστή κατανόηση των βιολογικών διαφορών μεταξύ των φύλων είναι κρίσιμη. Η ελπίδα είναι ότι στο μέλλον τα παυσίπονα —και όχι μόνο— θα σχεδιάζονται με βάση τις ανάγκες όλων των σωμάτων, ανεξαρτήτως φύλου.
Με πληροφορίες από huffingtonpost.gr
