Την τελευταία υπερπανσέληνο του έτους θα έχει την ευκαιρία να θαυμάσει ο πλανήτης το βράδυ της Παρασκευής (15/11). Η πανσέληνος του Νοεμβρίου ονομάζεται διαφορετικά και «Φεγγάρι του Κάστορα».
Γιατί ονομάζεται Φεγγάρι του Κάστορα;
Οι Πανσέληνοι έχουν πάρει τα ονόματά τους από τους Ινδιάνους με βάση τις διεργασίες που αντικατοπτρίζουν τι συμβαίνει στη φύση.
Η πανσέληνος του Νοεμβρίου ονομάζεται Φεγγάρι του Κάστορα, επειδή αυτή την εποχή οι κάστορες επιστρέφουν στις φωλιές τους, αφού έχουν αποθηκεύσει την τροφή που χρειάζονται για τον χειμώνα.
Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι οι φυλές των ιθαγενών της Αμερικής έστηναν παγίδες για τους κάστορες πριν παγώσουν οι βάλτοι, γιατί χρησιμοποιούσαν το μαλλί τους για το πλέξιμο γούνας, σύμφωνα με τη NASA.
Διαφορετικά ονομάζεται και Digging ή Scratching Moon και αναφέρεται στα ζώα που αναζητούν τροφή και στις αρκούδες που σκάβουν τα χειμερινά τους καταφύγια. Ο όρος Dakota και Lakota Deer Rutting Moon αναφέρεται στην εποχή που τα ελάφια αναζητούν σύντροφο και το Algonquin Whitefish Moon στον χρόνο ωοτοκίας του συγκεκριμένου ψαριού.
Το φεγγάρι – σελήνη στην ελληνική μυθολογία
«Είναι γνωστό, ότι στην ελληνική μυθολογία, όπως και στις παραδόσεις πολλών λαών, η Σελήνη και η Ηώς είναι αδελφές του Ήλιου. Τα αδέρφια τσακώνονταν αδιάκοπα και μάλιστα ο αδελφός, ως αρσενικό, την είχε γεμίσει σημάδια από το ξύλο. Η μάνα τους τα καταράστηκε να μην είναι ποτέ πια μαζί, αλλά, όταν βγαίνει ο ένας έξω η άλλη να είναι πάντα μέσα, ως αιτιολογική εξήγηση του φυσικού φαινομένου».
Αυτή η παράδοση όμως δεν είναι η μόνη καθώς «άλλη παράδοση θέλει τον Ήλιο και τη Σελήνη ζευγάρι. Τέκνα του Ήλιου και της Σελήνης είναι τα αστέρια. Ο ήλιος ζηλεύει τη σελήνη, που κρύβεται την ημέρα και βγαίνει τη νύχτα, όταν εκείνος κοιμάται ή πάει στο κυνήγι. Τους γάμους του Ήλιου και της Σελήνης περιγράφει το γαμήλιο τραγούδι της Ηπείρου:
«Ο ήλιος επαντρεύτηκε και πήρε το φεγγάρι, εκάλεσε και στη χαρά συμπέθερους τ’ αστέρια, τα σύγνεφα τους έστρωσε στρώματα για να κάτσουν, τους έβαλε προσκέφαλα τις ράχες ν’ ακουμπήσουν». (Ν. Γ. Πολίτης, Λαογραφικά Σύμμεικτα, τ. 2, εν Αθήναις 1921, σ. 127)
Πηγή: tovima.gr/ cnn.gr
