Αφορμή για τις πιο κάτω γραμμές αφορούν δυο παρουσίες σε ξεχωριστά podcast των τελευταίων ημερών. Στο ένα ο μοναχός Παγκράτιος και στο άλλο των καθαιρεθέντων αρχιμανδριτών της Μονής Αβακούμ. Η παρουσία τους προκάλεσε αβίαστα την σύγκριση στο μυαλό πολλών της συμπεριφοράς των «Αβακουμιστών» με αυτή του Παγκράτιου.
Από την μια ένας άνθρωπος, ο οποίος αν και λοιδορήθηκε βάναυσα και αδικήθηκε στο μέγιστο, υπέμεινε με στωικότητα και αξιοπρέπεια τη δοκιμασία του, πριν εν τέλει σε κάποιο βαθμό αποκατασταθεί εκκλησιαστικά. Αναζήτησε τη δικαίωση με αξιοπρέπεια. ακολουθώντας την τελευταία σχεδόν τριακονταετία στάση ζωής, η οποία αποτελεί παράδειγμα που ελάχιστοι εξ ημών είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε στην πράξη.
Μάλιστα μετά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου δήλωσε ικανοποιημένος χωρίς να εκφράσει παράπονα, αν και κάποιος θα ανέμενε το αντίθετο αφού δεν άρθηκε πλήρως η αργία που του επιβλήθηκε. Ενώ στα μάτια της κοινής γνώμης δεν έπαψε ποτέ να είναι δικαιωμένος.
Από την άλλη έχουμε τα δείγματα γραφής των καθαιρεθέντων αρχιμανδριτών, οι οποίοι μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου ασθμαίνοντας έσπευσαν να ενδυθούν το περίβλημα των αδικημένων και κατατρεγμένων, επιχειρώντας να διατηρήσουν συμπάθειες και να κερδίσουν επικοινωνιακούς πόντους, με ύφος «μειλίχιο».
Ωστόσο θεωρώ έφερε τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα για τους ίδιους αποτελέσματα. Νομίζω ο κάθε νοήμων άνθρωπος, παρακολουθώντας έστω και στο ελάχιστο τα λεγόμενα των μέχρι πρότινος ενοίκων της μονής Αβακούμ, το ύφος και το λεκτικό σε δηλώσεις τους αλλά και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, τότε είναι σε θέση να αντιληφθεί πολλά για «modus oprenadi» των συγκεκριμένων «πατέρων».
Δεν γνωρίζω το εκκλησιαστικό δίκαιο αλλά θεωρώ ότι σε καμία των περιπτώσεων η ασκητικότητα δεν είναι συνώνυμη της επιχειρηματικότητας. Η ολόκληρη βιομηχανία που έστησαν τα τελευταία χρόνια και δεν εννοώ (μόνο) αυτή των θαυμάτων, θα έπρεπε να κινήσει υποψίες και να οδηγήσει τουλάχιστον σ’ έλεγχο τους, όχι μόνο από τις αρμόδιες εκκλησιαστικές αρχές αλλά και από της φορολογικές αρχές του κράτους.
Θα μπορούσε κάποιος να τους πει «τοις φρονίμοις ολίγα», αλλά είναι πλέον φανερό ότι προχωρούν στην εφαρμογή του βιβλικής ρήσης «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων». Απειλούν ότι θα πάρουν και άλλους στο λαιμό τους – και καλά θα πράξουν αν έχουν αποδείξεις για να καθαρίζει το τοπίο-, εντούτοις το ύφος που χρησιμοποιούν μάλλον το αντίθετο αποδεικνύει. Επίσης διερωτάται κάποιος που πήγε η θεολογική και πνευματική ταπείνωση, καθώς επίσης το μοναχικό φρόνημα και η υπακοή, όπως τους υπαγορεύουν οι ιεροί κανόνες.
Τέλος νομίζω η οποία σύγκριση μεταξύ Παγκράτιου – «Αβακουμιστών» προκαλεί θυμηδία.
