Στοιβαγμένοι στο αμπάρι και στο κατάστρωμα.
Όλη η ζωή τους σ ένα σακίδιο, μια πλαστική σακούλα και τα όνειρα τους ενέχυρο στα χέρια των αδίσταχτων διακινητών και αυτών που χρόνια τώρα εργαλοποιούν τον ανθρώπινο πόνο. Την προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο για τις οικογένειες τους και μια ψευδαίσθηση ασφαλείας.
Πέντε με έξι χιλιάδες το κεφάλι… για τους περισσότερους οι κόποι μια ολόκληρης ζωής. Τόσο κοστολογείται σήμερα η ζωή, η κάθε μια από τις 79 ψυχές που χάθηκαν στα ανοικτά της Πύλου.
Και ένας Θεός ξέρει πόσες ακόμα θα τις ακολουθήσουν στην άβυσσο, όσο οι κυβερνήσεις και οι θεσμοί, εμάς των προνομιούχων, θα κλείνουν τα μάτια στα πραγματικά αίτια του προβλήματος, επιχειρώντας με φόρμουλες και νέα σύμφωνα να εξοστρακίζουν και τις δικές τους, τις δικές μας, ευθύνες.
