Σολωμός Σολωμού: Οι Ήρωες είναι Αθάνατοι
Τρεις ημέρες μετά την άνανδρη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ από τους Γκρίζους Λύκους, ο πόνος του Σολωμού γίνεται θυμός και ο θυμός του απογοήτευση. Το 26χρονο παλικάρι, δεν άκουγε τις φωνές που τον απέτρεπαν να πάει... Με ένα τσιγάρο στο στόμα και μ' ένα σάλτο, βρέθηκε στο κοντάρι. Το πλήρωσε όμως ακριβά...
«Εγώ θα κατεβάσω τη σημαία»
14 Αυγούστου 1996…
Λίγο μετά την κηδεία του Τάσου Ισαάκ (του 24χρονου παλικαριού που είχε ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου από Τουρκοκύπριους τρεις μέρες νωρίτερα στη νεκρή ζώνη κοντά στη Δερύνεια, κατά τη διάρκεια αντικατοχικής διαδήλωσης Κυπρίων μοτοσικλετιστών) αρκετοί συμπατριώτες μας μπήκαν ξανά στη νεκρή ζώνη από το ίδιο σημείο, για να καταθέσουν στεφάνια και λουλούδια στον τόπο της δολοφονίας του. Ανάμεσα τους ήταν και ο ξάδελφος του Τάσου, ο Σολωμός Σολωμού, ένα 26χρονο παλικάρι πρόσφυγας από την Αμμόχωστο που ζούσε στο Παραλίμνι.
Στις 2:20 μετά το μεσημέρι
Ο Σολωμός, με ένα τσιγάρο στο στόμα και αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των τούρκων στρατιωτών, άρχισε να σκαρφαλώνει στον ιστό της σημαίας, με πρόθεση να κατεβάσει την τουρκική σημαία. Την ίδια ώρα ακούστηκαν τρεις πυροβολισμοί από την πλευρά των κατεχομένων. Ο Σολωμός Σολωμού έπεσε νεκρός…
Είχε δεχτεί τρεις σφαίρες, μία στο στόμα, μία στο λαιμό και μία στο στομάχι. Ακολούθησαν κι άλλοι πυροβολισμοί, από τους οποίους τραυματίστηκαν ελαφρά 11 άτομα, ανάμεσά τους και δύο Κυανόκρανοι.
Η κηδεία του παλικαριού έγινε στις 16 Αυγούστου στο Παραλίμνι, παρουσία πλήθους κόσμου, που καταδίκασε την τουρκική βαρβαρότητα, όπως είχε πράξει τρεις ημέρες νωρίτερα με την άνανδρη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ.
(Η αδελφή του Σολωμού, Σκέυη και ο φίλος του Χαράλαμπος)
Η αδελφή του Σολωμού, Σκεύη Σολωμού, αναφέρει στο ant1Lıve:
«26 χρόνια μετά και νιώθω ότι η θυσία του αδελφού μου πήγε χαμένη… Τίποτα δεν άλλαξε… Η κατάσταση παραμένει τραγική. Μια πατρίδα χίλια κομμάτια… μόνο προσωπικά συμφέροντα… Όλα εκείνα τα ιδανικά πήγαν χαμένα;
Τίποτα δεν ξεχνούσε…
Ο αδελφός μου πάντα έλεγε «αν δεν μας έπιαναν οι Τούρκοι η ζωή μας θα ήταν διαφορετική, δεν θα υποφέραμε τόσο…». Ήμασταν 8 αδέλφια και οι γονείς μας μετά την Τουρκική Εισβολή έχασαν τα πάντα. Μεγαλώσαμε μέσα στη φτώχια, βασανιστήκαμε πολύ και αυτό δεν το ξεχνούσε ποτέ…
Δεν πρόλαβα να αποχαιρετήσω τον αδελφό μου...
“Καιγόταν” η ψυχή μου...
Δεν πρόλαβα να τον δω εκείνη την ημέρα, να του μιλήσω, να τον αποτρέψω…
Η ψυχή μου ηρέμησε δυο μήνες μετά τον θάνατό του…
Ένα βράδυ τον είδα όνειρο. Ήταν ένα πολύ “ζωντανό” όνειρο. Καθόταν δίπλα από ένα πανέμορφο ποτάμι και ήταν πολύ ήρεμος, χαρούμενος. Μου είπε: «Είμαι μια χαρά Σκεύη μου. Είμαι πολύ καλά αδελφή μου». Από τότε η ψυχή μου είναι πιο ήρεμη, τώρα ξέρω ότι ο αδελφός μου είναι καλά, είναι στον Παράδεισο».
