Ο ΑΝΤ1 αποκαλύπτει το προσχέδιο της ετήσιας έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Τουρκία.
Αναφέρεται σε λύση του Κυπριακού στη βάση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, αλλά παραλείπει να αναφερθεί στην περίκλειστη Αμμόχωστο και στην αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο.
Το διευρυμένο προσχέδιο έκθεσης της Ευρωβουλής για την Τουρκία, το οποίο εξασφάλισε ο ΑΝΤΕΝΝΑ, περιλαμβάνει τρεις παραγράφους για την Κύπρο.
Αναφέρεται σε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών και με βάση τις αρχές της Ε.Ε, χαιρετίζει τη στάση του νεοεκλεγέντος Τουρκοκύπριου ηγέτη Τουφάν Έρχιουρμαν, ενώ καλεί την Κομισιόν να εμπλακεί στενότερα στα ζητήματα της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, με στόχο τη διευκόλυνση της επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος.
Το προσχέδιο έκθεσης χαρακτηρίζεται από κάποιες πολύ ηχηρές απουσίες, που περιλαμβάνονταν σε προηγούμενα ψηφίσματα της Ευρωβουλής και αφορούν στην επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, αλλά και στην αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο. Ανεπαρκής είναι και η αναφορά στις κυπρογενείς υποχρεώσεις της Τουρκίας, οι οποίες επίσης χαρακτηρίζονται από κενά και εξαντλούνται σε μια μόνο γενικόλογη αναφορά για την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου χωρίς δυσμενείς διακρίσεις.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, γίνεται κατανοητό ότι οι Κύπριοι ευρωβουλευτές και οι πολιτικές τους ομάδες, θα έχουν αρκετή δουλειά για να εξασφαλίσουν, μέσω τροπολογιών, την επαναφορά παλαιότερων αναφορών στο κείμενο, περιλαμβανομένου και του ζητήματος της Αμμοχώστου. Αύριο θα γίνει η παρουσίαση του προσχεδίου έκθεσης, στην Επιτροπή Εξωτερικών, ενώ αμέσως μετά θα αρχίσει να τρέχει ο χρόνος υποβολής τροπολογιών, μέχρι και τις 6 Μαρτίου.
Να αναφέρουμε ακόμη ότι σε αντίθεση με το Κυπριακό, όπου τα κενά του προσχεδίου είναι πολύ μεγάλα, στο ζήτημα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, ο εισηγητής, Σοσιαλιστής ευρωβουλευτής Nacho Sánchez Amor, έχει εξαντλήσει την αυστηρότητά του. Αφενός καθιστά σαφές ότι δεν υπάρχει προοπτική επανεκκίνησης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας. Και αφετέρου παραπέμπει σε ακόμη μεγαλύτερη διολίσθηση στο κράτος δικαίου και στα ανθρώπινα δικαιώματα, κάνοντας λόγο για την ύπαρξη ενός αυταρχικού μοντέλου διακυβέρνησης στην Τουρκία, την τελευταία δεκαετία.
