Στο Κοιλάνι, η οικογένεια του Ηλία, που εγκαταστάθηκε εκεί πριν 4,5 χρόνια, έμελλε να δει το «καταφύγιό» της να παραδίδεται στις φλόγες.
Ηλίας – Κάτοικος Κοιλάνι
«Πάντα με τη γυναίκα μου λέγαμε ότι θέλαμε το γύρω γύρω, όχι το περιεχόμενο ή το ίδιο το σπίτι. Στην περιοχή δεν υπάρχουν δέντρα, υπάρχουν αμπέλια, χαμηλή και άγρια βλάστηση. Με τον χειμώνα θα πρασινήσουν όλα… Θα περάσει.»
Η σύζυγός του, με τον έναν γιο τους, αρνιόταν να φύγουν όταν έφτανε η φωτιά στο Κοιλάνι.
Ηλίας – Κάτοικος Κοιλάνι
«Μετά δέχθηκε κλήση από τον κοινοτάρχη τον Κυριάκο. Εξακολουθούσε να επιμένει και έγινα έντονος. Φύγε... Έγινε ένα κύμα φωτιάς και πέρασε. Έτρεχε… καθάρισε η εικόνα από τις κάμερες και βλέπω το σπίτι και το αυτοκίνητο άθικτο…Μετά από 45 λεπτά, κάηκαν και αυτά. Μια φλόγα πάνω στη στέγη, μια μικρή φλογούλα…»
Αφού έμειναν για τρεις μέρες σε συγγενικό σπίτι στην Ερήμη, επέστρεψαν στο χωριό.
Διαβάστε επίσης: Φωτογραφία που σπάει καρδιές – «Ο παππούς που έγινε παππούς μας»
Ηλίας – Κάτοικος Κοιλάνι
«Εχθές ήρθαμε για πρώτη νύχτα στο χωριό. Μας παραχωρήθηκε στέγη από μια πολύ καλή οικογένεια, ευγενική… Απίστευτη»
Τι απέμεινε; Το κοτέτσι και τα σκυλιά. Βρέθηκαν ζωντανά, μέσα σ’ ένα αμπέλι, καθώς ενας κύριος τους έβαζε νερό και φαΐ.
Η οικογένεια θέλει να μείνει. Να χτίσει τη ζωή της από την αρχή. Να καλλιεργήσουν ξανά τους αμπελώνες γύρω από το σπίτι τους.
Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, στο Βουνί, ο κύριος Ηλίας και η σύζυγός του Κλειώ, είδαν το έργο ζωής 17 χρόνων να γίνεται στάχτη.
Διαβάστε επίσης: Κοινοτάρχης Βουνίου: Καιγόμασταν και η πυροσβεστική δεν είχε νερό να σβήσει τη φωτιά
Ηλίας – Κάτοικος Βουνί
«Ειδοποίησαν με ότι είχε πυρκαγιά στο Βουνί… Μέχρι να έρθω, είδα το κρουσμένο όλο. Εκάηκε ολοσχερώς. Έτρεχα να σώσω τα ζώα. Είδα την αποθήκη που ήταν τα πράγματα για τα ζώα μέσα… εχαθήκαν. Έπεσε τέλεια… είχε φλόγες παντού.»
Η κυρία Κλειώ, επί 12 χρόνια, φρόντιζε αδέσποτα σκυλιά.
Κλειώ – Κάτοικος Βουνί
«Αγόρασα τούτο τον χώρο και έχτισα τούτο το σπίτι. Ετέλειωσα το και συν το χρόνο εμάζευα τα ζώα που έβρισκα που ήταν αδέσποτα. Εντάξει… 3 σκυλάκια καήκαν. Τα άλλα προκάμαμεν τα. Η πιο ευτυχισμένη μου μέρα ήταν όταν ήρταν οι εθελοντές και τους ευχαριστώ πάρα πολύ, έφεραν τον σκίπ.»
Τελευταία μας στάση το εκκλησάκι του Άη Γιάννη του Ρώσου, στο οποίο εθελοντές έκαναν το δικό τους θαύμα. Καθάρισαν το εσωτερικό του από τα μπάζα τα κεραμίδια.
