Συμπληρώθηκαν πέντε μέρες από τη φονική πυρκαγιά στην ορεινή της Λεμεσού. Παντού ένα απέραντο μαύρο. Το πράσινο έχει χαθεί. Το χώμα ακόμα καπνίζει. Και οι κάτοικοι, ζουν την κάθε μέρα σαν να είναι η πρώτη μετά την καταστροφή. Σούνι, Άγιος Αμβρόσιος και Μαλιά... Κάθε κοινότητα δεκάδες ιστορίες…
Συμπληρώθηκαν πέντε μέρες από τότε που το πράσινο σταμάτησε να κυριαρχεί στην ορεινή Λεμεσό. Και τη θέση του πήρε το μαύρο.
Η μαυρίλα δεν είναι μόνο μια εικόνα… Είναι μυρωδιά, αίσθηση, φόβος και τρόμος για το τι θα ξημερώσει.
Οι κάτοικοι κοιμούνται πια με τα παράθυρα κλειστά. Όχι από επιλογή…
Φωτογραφία που σπάει καρδιές – «Ο παππούς που έγινε παππούς μας»
«Ψυχολογία… χάλια μαύρα. Βγαίνεις έξω, βλέπεις μια μαυρίλα […] Ανοίγεις το παράθυρο να μπει λίγος αέρας και μπαίνει στάχτη».
Δεν είναι μόνο οι ζημιες που άφησε στο πέρασμα της η πύρινη λαιλαπα. Είναι και τα τραύματα που δεν φαίνονται.
«Η φωτιά ήταν πάνω από το σπίτι μου. Άκουγα σπίτια να καίγονται, μπουκάλες γκαζιού να εκρήγνυνται. Γυαλιά να σπάνε… Σαν πόλεμος».
Κάθε σπίτι και μια ιστορία.
Αποζημιώσεις σε πυρόπληκτους: Στο Υπουργικό την Τετάρτη οι προτάσεις
Κάθε αυλή… ένα κεφάλαιο που τελείωσε άδοξα.
«Ό,τι είχα… έγινε στάχτη. Σήμερα ήρθε ο κύριος Σάββας και μου έβαλε λάστιχο για να έχω πόσιμο νερό. Κάηκε και το παλιό».
Οι κάτοικοι μετρούν τις πληγές τους. Και θα τις μετρούν για πολλά χρόνια ακόμη αφού οι κόποι μιας ζωής χάθηκαν σε λίγα λεπτά.
«Δεν έφευγα… για τα ζωάκια μου. Τελικά ήρθαν κάποια παιδιά απ’ τη Λεμεσό και με έβγαλαν με το ζόρι».
Ζημιές σε 238 κατοικίες και 120 οχήματα από την καταστροφική πυρκαγιά
Μερικά χωριά ακόμα δεν έχουν νερό. Κι εκεί που έχουν, δεν είναι πόσιμο.
Οι περισσότεροι έφυγαν από τα σπίτια τους με τα ρούχα που φορούσαν. Θα έπρεπε να τρέξουν για να σωθούν.
Οι φλόγες πλησίαζαν και κινδύνευε η ζωή τους.
«Αν με ρωτάς, εγώ δεν θέλω να γυρίσω. Η οικογένειά μου επιμένει… αλλά τι θα γίνει, δεν ξέρω. Έχουμε ρεύμα από χθες, αλλά το νερό δεν πίνετε. Χρησιμοποιούμε για πλύσιμο. Για πόσιμο μας φέρνει το Κοινοτικό Συμβούλιο».
Φονική πυρκαγιά: Κάηκε τo 1,3% του νησιού
Η κυρία Δήμητρα, με την κόρη της σε σοκ, θυμάται τις εφιαλτικές στιγμές που έζησαν.
«Καμία προειδοποίηση – ούτε καμπάνες, ούτε στα κινητά. Φύγαμε με δική μας ευθύνη».
Η φωτιά μπήκε στο χωριό και άρχισε να καίει τα πάντα στο πέρασμα της.
«Πανικός και ψυχραιμία μαζί. Πήγαμε στην εκκλησία, αλλά επικρατούσε χάος. Αναγκαστικά φύγαμε, πήγαμε Ερήμη και μετά Τσίρειο, στον αδελφό μου».
Έσβησε η φωτιά στη Λόφου και άναψε η φλόγα της αλληλεγγύης
Σπίτια, αυτοκίνητα, μάντρες και γεωργικές καλλιέργειες έγιναν στάχτες.
«Εμένα μου άρεσε να βλέπω πράσινο. Τώρα, μαυρίλα. Δεν θέλουμε να τη βλέπουμε. Πιστεύω με τα χρόνια θα την αντικαταστήσουμε. Αλλά έχει κόσμο που έχασε τους κόπους μιας ζωής […]Η μικρή δεν καταλαβαίνει. Αλλά η άλλη μου κόρη… έπαθε σοκ […] Βρήκαμε ένα σκυλάκι, το ταΐζουμε, το φροντίζουμε, μέχρι να βρεθεί ο ιδιοκτήτης του».
Και όσοι γλίτωσαν, μιλούν για θαύμα.
«Η φωτιά ήρθε γύρω απ’ το σπίτι μας και σωθήκαμε. Αλλά στον λόφο δίπλα μας… πολλά σπίτια φίλων μας επηρεάστηκαν. Είναι λυπηρό».
Αρχιπύραρχος: Υπήρχαν και υδροφόρες και υδροστόμια στο Βουνί
Στον Άγιο Αμβρόσιο, η αγωνία συνεχίζεται..
«Δεν ξέρουμε τώρα αν θα μας αποζημιώσουν. Και τι λεφτά θα μας δώσουν… δεν ξέρουμε».
Οι απαντήσεις δεν έχουν έρθει ακόμη.
Αλλά οι στάχτες… είναι εδώ. Και άνθρωποι που σηκώνουν μια ζωή… που κάηκε.
