Η ανάβαση στην ορεινή Λεμεσό, το πρωινό της Κυριακής, αποκαρδιωτική… Εάν μαύρο πέπλο στάχτης, απλώνεται στα άλλοτε καταπράσινα βουνά και λόφους. Η οσμή του καμένου, ακόμη έντονη.
Φτάνουμε στη Λόφου. Ένα από τα ομορφότερα χωριά της Κύπρου, το οποίο πλέον περιβάλλεται από μαύρο…
Μαύρο μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.
«Μαύρο… Εκρουσαμε», δήλωσε γυναίκα.
Κάηκε το χωριό μας, λένε με βουρκωμένα ματιά και πόνο ψυχής οι κάτοικοι…
Και δεν μιλάνε για τα σπίτια τους… Μιλάνε για τη γη τους, τις ρίζες τους…
Ακόμα κι αν το δικό τους σπίτι γλίτωσε, κλαίνε για το σπίτι του γείτονα, του συγχωριανού…
«Έλιωσαν οι άνθρωποι…»
Σε μια γειτονιά του χωριού κάηκαν όλα τα σπίτια… Η φωτιά πέρασε σαν τυφώνας και δεν άφησε τίποτα στο διάβα της… Ο νεαρός αυτός επέλεξε πριν 3 χρονιά να αφήσει την πόλη για να ζήσει στο χωριό του, που τόσο αγαπούσε. Σήμερα επέστρεψε αναζητώντας στα ερείπια, ότι απέμεινε, αν απέμεινε, από τις αναμνήσεις του…
Κάποιοι ακόμη, ζουν ξανά και ξανά τον εφιάλτη… Με χιλιάδες ακόμα αναπάντητα γιατί…
Οι κάτοικοι της Λόφου όμως είναι αποφασισμένοι να ζήσουν και να ξαναφτιάξουν, ακόμη και από το μηδέν αν χρειαστεί, το χωριό τους…
Με πρωτοβουλία της εκκλησίας, οργανώθηκε σήμερα καθαρισμός του χωριού.
Η προσέλευση του κόσμου στο κάλεσμα αυτό, συγκινητική… Πέραν των 80 ανθρώπων έδωσαν τα παρόν τους.
Κύπριοι από κάθε γωνιά του νησιού αλλά και ξένοι που αγαπούν την Κύπρο, την Λοφου…
Το οδοιπορικό μας στη Λοφου, αν και ξεκίνησε με εικόνες καταστροφής και απελπισίας, τέλειωσε με μια νότα αισιοδοξίας. Γιατί ο άνθρωπος, που αγαπά τον τόπο του, θα νικήσει…
