Το ρολόι δείχνει έξι και δεκα-πέντε το πρωί της εβδόμης Οκτωβρίου 2023, όταν η κάμερα στο κινητό του Guy Gilboa Dalal αποτυπώνει αυτή τη φωτογραφία selfie.
Μόλις χαράζει στο δάσος, κάπου στο νότιο Ισραήλ, που φιλοξενεί το πολυπολιτισμικό μουσικό φεστιβάλ Nova.
Ο Guy στα δεξιά, πιο ψηλός αλλά με ίδια χαρακτηριστικά, μοιράζεται και το ίδιο πλατύ χαμόγελο με τον κατά επτά χρόνια μεγαλύτερο αδελφό του, τον Gal, ο οποίος ένα ακριβώς χρόνο μετά περιγράφει πως έφτασε με καθυστέρηση στο σημείο του φεστιβάλ.
Gal Gilboa Dalal – Επιζών – αδερφός ομήρου
«Στην πραγματικότητα είχα φτάσει σχετικά αργά στο Φεστιβάλ Nova. Έφτασα εκεί γύρω στις έξι το πρωί.. μέχρι να περάσω μέσα ήταν ήδη 6:15... Ο αδελφός μου με περίμενε στην είσοδο... Τράβηξε μια selfie, εμένα μαζί του, και έστειλε αυτή τη φωτογραφία στη μαμά μου... Ήταν τόσο χαρούμενος που με είχε.. Με αγκάλιασε και με φίλησε και μου είπε «αδελφέ μου, πόσο χαρούμενος είμαι που έφτασες... έλα μαζί μου στα αντίσκηνα». Με πήγε εκεί όπου είχαν κατασκηνώσει. Όμως δεν είχα χρόνο να πάω στις σκηνές μαζί του, διότι μέχρι να προχωρήσουμε είχαν ήδη αρχίσει να ηχούν οι σειρήνες...»
Στον ήχο των σειρήνων οι χιλιάδες των ανθρώπων που βρίσκονται στους χώρους του μουσικού φεστιβάλ, βαθιά μέσα στο δάσος, αναζητούν εναγωνιώς χώρο και τρόπο προστασίας.
Καταφύγια κοντά δεν υπάρχουν. Πρέπει να τρέξουν μακρυά μέχρι να βρουν την ασφαλέστερη κρυψώνα.
Ο Gal καλεί τον μικρό του αδελφό και τους φίλους του να φύγουν μαζί για το σπίτι του.
Χωρίζονται, με τον ίδιο τελικό προορισμό, και δεν χρειάστηκαν παρά λιγότερο από είκοσι λεπτά μέχρι οι τρομοκράτες της Χαμάς να εισβάλουν στους χώρους του φεστιβάλ.
Πυροβολούν αδιακρίτως και κραδαίνουν κάθε είδους φονικό όπλο, ενώ το πανικόβλητο πλήθος των θαμώνων τρέχει μέσα στο δάσος και στη γύρω ερημική περιοχή για να γλιτώσει.
Ο Gal περιγράφει πως πρόλαβε να φτάσει στον κύριο δρόμο, όπου τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές.
Gal Gilboa Dalal – Επιζών – αδερφός ομήρου
«Αρχίσαμε να ακούμε σφαίρες να χτυπούν τα αυτοκίνητα γύρω μας. Και οι άνθρωποι άρχισαν να εγκαταλείπουν τα αυτοκίνητά τους και να τρέχουν. Εγώ και ο συγκάτοικός μου αφήσαμε το αυτοκίνητό μας, και αρχίσαμε να τρέχουμε προς μια κοιλάδα. Υπήρχε ένα πέρασμα βαθιά κάτω σε μια κοιλάδα...»
«Κατάφερα να κατέβω κάτω σε αυτή την κοιλάδα, βρήκα ένα σημείο να κρυφτώ κάτω από ένα δέντρο και τηλεφώνησα στον αδελφό μου. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε. Μου απάντησε και μου είπε ότι βρισκόταν δίπλα σε ισραηλινή δύναμη, μια δύναμη από τέσσερις αστυνομικούς, η οποία αντάλλαζε πυρά με τρομοκράτες», έιπε.
Ένα χρόνο μετά, ο Gal περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια πως ο αδελφός του δεν απάντησε σε κανένα από τα επόμενα τηλεφωνήματά του. Και πως πέρασαν δέκα ώρες χωρίς άλλη επαφή. Δέκα ώρες κατά τις οποίες ο ίδιος έτρεχε και κρυβόταν, αφού το μακελειό συνεχιζόταν μερικές μόνο εκατοντάδες μέτρα μακριά του.
Ως την ώρα που τον εντόπισαν ισραηλινές δυνάμεις και τον οδήγησαν με ασφάλεια σε κοντινό αστυνομικό σταθμό.
Gal Gilboa Dalal – Επιζών – αδερφός ομήρου
«Στον δρόμο μας μακριά από εκεί, είδαμε αμέτρητα νεκρά σώματα, απανθρακωμένα σώματα, και καμένα αυτοκίνητα. Ήταν όλα... Έμοιαζαν όλα... με κόλαση. Αυτός ο τόπος που ήταν σαν παράδεισος μόλις μερικές ώρες προηγουμένως...»
Ήταν μια συνάντηση ανθρώπων από διαφορετικές κουλτούρες, γενιές και φυλές, περιγράφει ο Gal στον ΑΝΤ1 για το μουσικό φεστιβάλ Nova.
Ένα συναπάντημα όχι μόνο μουσικό, αλλά και πνευματιστικό, ανθρώπων που πιστεύουν στην αγάπη και την ειρήνη.
Μια σύναξη που έμελλε να μετατραπεί στη μεγαλύτερη ιστορία φρίκης.
Μακριά και πλέον σε ασφάλεια, αλλά με ένα γύρω φρικιαστικές εικόνες από τους επιζώντες του φεστιβάλ, στην πρώτη επικοινωνία με τους γονείς του, ο Gal μαθαίνει τα νέα για τον αδελφό του.
Gal Gilboa Dalal – Επιζών – αδερφός ομήρου
«Ήταν μια από τις πιο φρικιαστικές στιγμές που έζησα στη ζωή μου. Τόσοι πολλοί άνθρωποι που έκλαιγαν γιατί έχασαν τους φίλους και τις οικογένειές τους. Τόσοι πολλοί άνθρωποι που ήταν τραυματισμένοι... που είχαν χάσει τα χέρια τους... ξέρετε... φρικτά πράγματα. Εμένα, βεβαίως, το μόνο πράγμα για το οποίο αγωνιούσα ήταν ο αδελφός μου, γι` αυτό τηλεφώνησα στον πατέρα μου. Μου είπε ότι έπρεπε να γυρίσω το συντομότερο στο σπίτι, διότι ο αδελφός μου είχε απαχθεί από τη Χαμάς. Και η Χαμάς είχε κυκλοφορήσει ένα βίντεο όπου φαινόταν ο αδελφός μου, όμηρος, ήδη στη Γάζα...»
Στο βίντεο ο Gal αναγνωρίζει δύο φίλους του αδελφού του, ο ένας από τους οποίους αφέθηκε ελεύθερος εβδομάδες αργότερα. Ο Guy δείχνει καλά στην υγεία του, αν και εμφανώς τρομοκρατημένος. Είναι η τελευταία εικόνα, δίπλα σε δεκάδες άλλες με τον Guy σε στιγμές ευτυχίας με την οικογένεια και τους φίλους του, με τις οποίες ο Gal γυρίζε εδώ και ένα χρόνο τον κόσμο. Με ένα κόμπο μόνιμα στο λαιμό, ζητά βοήθεια για να ασκηθεί πίεση στη Χαμάς, ώστε να αφήσουν, επιτέλους, ελεύθερους τους ομήρους. Θέλει πίσω τον αδελφό του, και ακόμα πιστεύει στην ειρήνη.
Gal Gilboa Dalal – Επιζών – αδερφός ομήρου
«Πάντα θυμόμαστε πως υποφέρουμε από την ίδια τρομοκρατική οργάνωση από την οποία υποφέρουν και άλλοι αθώοι άνθρωποι και πολίτες. Η Χαμάς θέλει να δει τη Μέση Ανατολή να φλέγεται. Και θα κάνει τα πάντα για να το πετύχει. Όμως ενόσω αυτοί μάχονται γι` αυτό, εμείς μαχόμαστε για τη ζωή. Και όσο παλεύεις για τη ζωή, πιστεύεις στην ειρήνη. Πιστεύεις στη ζωή. Δεν πιστεύουμε στον πόλεμο. Δεν θέλουμε να ζούμε με πόλεμο. Θέλουμε να ζούμε σε ειρήνη, μαζί με τους γείτονές μας.»
«Νομίζω πως... όπως άρχισε, με την απαγωγή αυτών των ομήρων, μπορεί να τελειώσει μόνο όταν τους πάρουμε πίσω. Αλλιώς η θεραπευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή δεν θα μπορεί πραγματικά να αρχίσε», ανέφερε.
Όπως εξήγησε, «βρισκόμουν στο Nova (Festival), στην περιοχή, για σχεδόν δέκα ώρες. Δέκα ώρες κατά τις οποίες κυρίως έτρεχα και κρυβόμουν. Και έτρεχα και κρυβόμουν. Και ναι... θυμάμαι τα πάντα. Θυμάμαι αυτή τη μέρα σαν να ήταν χθες. Ξαναζώ αυτή τη μέρα από τότε που συνέβη... Ξέρετε, ο χρόνος περνά και είναι σαν να μην πέρασε εδώ. Κάποιες μέρες νοιώθω πως το Nova ήταν χθες... Σαν να ήταν χθες η 7η Οκτωβρίου. Και κάποιες μέρες νοιώθω πως ήταν τόσο καιρό πριν..»
«Ήταν ένα πραγματικά μαγικό γεγονός. Και ο αδελφός μου δεν είχε πάει προηγουμένως σε οποιοδήποτε τέτοιο μουσικό φεστιβάλ. Ήταν το πρώτο του. Και επειδή εγώ πάντα πάω σε τέτοια φεστιβάλ, πραγματικά με ήθελε να πάω μαζί του. Να είμαι μέρος της εμπειρίας του», είπε προσθέτοντας πως, «για μένα ήταν πραγματικά πολύ σημαντικό να τον προσέχω. Να βεβαιωθώ ότι πραγματικά θα περνούσε καλά. Διότι στη σκέψη μου είχα πως αν περνούσε καλά, θα άρχιζε να έρχεται μαζί μου. Ξέρετε... εγώ και ο αδελφός μου... έχουμε επτά χρόνια διαφορά μεταξύ μας. Αλλά... είναι σαν να μην έχουμε διαφορά. Είναι ο καλύτερος μου φίλος. Πραγματικά μοιραζόμαστε τα ίδια χόμπις και τα ίδια ενδιαφέροντα...»
Σύμφωνα με τον Gal, «το όνειρό του ήταν να πάει στην Ιαπωνία και να δει τις ανθισμένες κερασιές (Sakura) τον Απρίλιο. Αλλά αυτό δεν συνέβη γιατί ήταν ακόμα όμηρος της Χαμάς. Αντί για το ταξίδι, ένα μήνα αργότερα γιόρτασε τα γενέθλιά του ενώ ήταν ακόμα υπό ομηρία».
Gal Gilboa Dalal – Επιζών – αδερφός ομήρου
«Είπα στον Guy πρέπει να έρθεις μαζί μου, αφού όλοι θα έρθετε στο δικό μου σπίτι. Ξέρεις... ήθελε να έρθει. Αλλά δίστασε... Και μετά μου είπε «δεν θέλω οι φίλοι μου να νοιώσουν ότι τους άφησα, επειδή ήρθα εδώ μαζί τους, οπότε θα επιστρέψω μαζί τους, αφού θα έρθουμε όλοι στο σπίτι σου... άρα θα σε δούμε εκεί». Αυτή ήταν, στην πραγματικότητα, η τελευταία φορά που τον είδα, διότι ο Guy πήγε να πάρει το δικό του αυτοκίνητο και εγώ πήγα με τον συγκάτοικό μου, που είχε έρθει μαζί μου».
