Όταν κερδίζεις δεύτερο συνεχόμενο αγώνα στο πρωτάθλημα, όταν προσπερνάς με το τρίποντο αυτό τρεις ανταγωνιστές σου και ενδεχομένως και ακόμα έναν στο τέλος της αγωνιστικής, όταν μπροστά σου μάλιστα έχεις ένα θεωρητικά εύκολο ή καλύτερα σαφώς πιο εύκολο παιχνίδι από εκείνα που θα ακολουθήσουν μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου, τότε ναι δικαιούσαι να χαρακτηρίσεις την επιτυχία σου σημαντική από κάθε άποψη.
Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος, υπαρκτή και βγαλμένη μέσα από τους αριθμούς και την βαθμολογία. Η άλλη όψη είναι η παρουσία σου στο γήπεδο.
Ένα παιχνίδι που η Ομόνοια θα μπορούσε να το αποτελειώσει από τα μέσα του δεύτερου ημιχρόνου παρά την κατά γενική ομολογία μέτρια εμφάνιση της, το κέρδισε τελικά με την ψυχή στο στόμα και με ήρωα τον τερματοφύλακα της ο οποίος ακούμπησε την μπάλα για πρώτη φορά γύρω στο 80στό λεπτό όταν απέκρουσε ένα μακρινό σουτ του Εντζό.
Απόλυτα σύμφωνο με βρίσκουν οι δηλώσεις του Κώστα Καϊάφα περί χαλάρωσης.
Είμαι βέβαιος ότι ήταν πολύ «ευγενικός» σε σχέση με το τι θα ακολουθήσει στα αποδυτήρια της Ομόνοιας. Αν το τριφύλλι θέλει να είναι εκεί, να παλεύει με στόχους στο πρωτάθλημα, αυτούς που οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του έθεσαν από την αρχή, πρέπει να ανεβάσει απόδοση.
Μέσα από τις νίκες η Ομόνοια έχει τη δυνατότητα με καθαρό μυαλό και χωρίς πίεση να «ακτινογραφήσει» την αγωνιστική της κατάσταση, να δει τα προβλήματα της και να βελτιώσει την εικόνα της.
Προφανώς υπάρχουν μεγαλύτερες αγωνιστικιές δυνατότητες τις οποίες είδαμε κατά κύριο λόγο στην Ευρώπη.
Η απόκρουση Γιωργαλλίδη και η πολύ σημαντική νίκη επί της Δόξας δεν προκαλούν εφησυχασμό, αντίθετα θα πρέπει να κτυπήσουν καμπανάκι για τη συνέχεια.
