Για δεύτερη συνεχή φορά, η εθνική έτρεχε πίσω από το 2-0 γιά να πάρει τουλάχιστο την ισοπαλία, αλλά και πάλι δεν τα κατάφερε, μένοντας στο 2-1, χάνοντας έξι βαθμούς! Και όλα αυτά, μετά την έκπληξη στη Βοσνία, όπου εκεί κάναμε την ανατροπή, κερδίζοντας 2-1. Αυτή η επιτυχία μας στην πρεμιέρα, δυστυχώς δεν είχε συνέχεια, ούτε εναντίον του Ισραήλ στη Λευκωσία, ούτε ψες εναντίον της Ουαλίας στο Κάρντιφ. Μείναμε πίσω στη βαθμολογία με τρεις βαθμούς, αλλά ακόμα είναι νωρίς. Ο στόχος της κατάληψης της τρίτης θέσης, που μπορεί να μας φέρει στους 24 της Γαλλίας τον Ιουνιο του 2016, είναι δύσκολος μεν, εφίκτός ακόμα δέ!
Ο όμιλος μας δεν έχει μεγάλα φαβορί, κι'αν εξαιρεθεί το Βέλγιο, που λογικά θα πάρει τη μιά από τις δυό πρώτες θέσεις, που οδηγούν αυτόματα στην πρόκριση, οι άλλες δυό θέσεις, και ιδιαίτερα η τρίτη που λογικά μόνο αυτή ενδιαφέρει εμάς, διεκδικείται από το Ισραήλ και την Ουαλία. Δύσκολα τα πράγματα γιά την πρόκριση μέσω της τρίτης θέσης, αλλά θα πρέπει να δώσουμε ότι μπορούμε γιά την έκπληξη.
Πάντως χθες το βράδυ στο Κάρντιφ, δεν μπορέσαμε να κάνουμε το κάτι παραπάνω, να πάρουμε την ισοπαλία που ασφαλώς θα ήταν μιά επιτυχία. Οι Ουαλοί άνκαι έμειναν με 10 παίκτες από πολύ νωρίς, γιά ένα ολόκληρο ημίχρονο, κράτησαν μάλλον εύκολα το 2-1 και πήραν αυτό που άξιζαν. Μιά ακόμα νίκη που τους αυξάνει τις πιθανότητες πρόκρισης. Εμείς μείναμε στο γκολ του Λαμπάν στο 36', που ανεξάρτητα από το πόσο τυχερό ήταν, έδωσε μιά άλλη μορφή στον αγώνα και μας έδωσε αρκετές ελπίδες, τουλάχιστο γιά ένα ακόμα γκολ!
Και υπήρχε πολύς χρόνος.
Η αποβολή του Κινγκ στο 47' μας έδωσε ακόμα περισσότερες ελπίδες, αλλά ποτέ δεν μπορέσαμε να φανούμε όσο θάπρεπε απειλητικοι, δημιουργώντας ελάχιστες φάσεις και ευκαιρίες γιά γκολ. Τα δυό γκολ που δεχτήκαμε στο 13' από τον Κότεριλ και στο 23' από τον Ρομπσον-Κανού, ήταν αρκετά γιά να μας στερήσουν τον εκτός έδρας βαθμό. Καί τι γκολ! Μπορεί και το δικό μας να ήρθε από ένα λάθος της άμυνας και του Χένεσι, αλλά ειδικά το πρώτο που δεχτήκαμε από τη σέντρα του Κότεριλ, ήταν μιά τεράστια γκάφα της άμυνας μας! Αλλά και το δεύτερο ήταν ένα ευκολο γκολ γιά την Ουαλία, αφού το τακουνάκι του Μπέιλ άφησε εκτεθιμένο το κέντρο της άμυνας μας και μας άφησε από νωρίς πίσω στο σκορ, με την πίεση να προλάβουμε ότι μπορούμε. Κάτι ανάλογο που έγινε και με το Ισραήλ.
Στο β´ημίχρονο ο Πάμπος Χριστοδούλου έκανε δυό επιθετικές αλλαγές, αλλά δεν μπορέσαμε να μπούμε απειλητικοί στην περιοχή της Ουαλιας. Είχαμε δυό κεφαλιές του Εφραίμ και ένα σουτ του Χριστοφή που θα μπορούσαν να φέρουν την ισοφάριση. Ιδιαίτερα η δεύτερη κεφαλιά του Εφραίμ. Όμως και οι Ουαλοί, έστω και με 10 παίκτες, είχαν τις δικές τους λίγες ευκαιρίες και γενικά έκαναν μιά σωστή διαχείριση του υπερ τους σκορ, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν και τόσο εύκολο. Σε μερικά διαστήματα κρατήσαμε την μπάλα, πολιορκήσαμε την αντίπαλη περιοχή, αλλά δεν είχαμε τους απαραίτητους πολιορκητικούς κριούς! Έτσι, δεχτήκαμε τη δεύτερη συνεχή μας ήττα. Αυτή η εθνική δεν έχει την πολυτέλεια να δέχεται δυό απανωτά γκολ και μετά να τρέχει να ισοφαρίσει.
Και στα τρια μέχρι τώρα παιχνίδια μας σκοράραμε τέσσερα γκολ. Ένας ικανοποιητικός αριθμός. Όμως, όταν δεχόμαστε τέσσερα γκολ στα δυό τελευταία παιχνίδια, δεν μπορούμε να πάρουμε το θετικό αποτέλεσμα που θέλουμε. Είναι δύσκολο! Εξάλλου έχουμε και τις επιθετικές απουσίες μας και ταυτόχρονα η απειρία σε κάποιους παίκτες είναι εμφανής. Στην εθνική γίνεται καλή δουλειά, είμαστε σε σωστό δρόμο, αλλά είμαστε στην αρχή αυτού του δρόμου. Και σ'αυτό το στάδιο, πρέπει να αποφεύγουμε τα λάθη στην άμυνα.
Είναι αυτονόητο, πιστεύω, πως δεν είναι καθόλου εύκολο να δεχόμαστε δυό γκολ και να μπορούμε να ανατρέψουμε το σκορ ή τουλάχιστο να ισοφαρίσουμε. Αυτό φάνηκε και ψες. Προσπαθήσαμε, αλλά μείναμε γιά δεύτερη φορά στην προσπάθεια. Λείπουν και κάποιοι παίκτες με προσωπικότητα, έλειπε ο Γιωργαλλίδης, χάσαμε νωρίς τον Τζούνιορ, δεν είχαμε πάλι τους Αλωνεύτη και Μυτίδη.
Αυτή η εθνική έχει μέλλον. Χρειάζεται τη συμπαράσταση όλων μας. Και πιστεύω θα την έχει. Όπως είχε τη συμπαράσταση των φιλάθλων εναντίον του Ισραήλ και χθες ακόμα στο Κάρντιφ από αρκετές εκατοντάδες που ζουν ή φοιτούν στη Βρετανία. Περιμένουμε τη συνέχεια.. Ελπίζουμε να έχουμε καλύτερη τύχη. Τα προβλήματα υπάρχουν. Όπως υπάρχει όμως και η θέληση και η διάθεση γιά δουλειά. Οι δυό ήττες δεν πρέπει να μας απογοητεύσουν.
