Στον όγδοο τελικό της, η Γερμανία κατέκτησε το τέταρτο τρόπαιο της! Κατ´ακρίβειαν, ο Φίλιπ Λαμ σήκωσε το ίδιο χρυσό αγαλματίδιο που είχε σηκώσει πρώτος ο Φραντς Μπεκενμπάουερ πριν 40 χρόνια, μετά τη νίκη 2-1 εναντίον της Ολλανδίας στον τελικό του Μονάχου το 1974. ´Ήταν το αγαλματίδιο που αντικατέστησε το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ που κατέκτησε για τρίτη φορά στο Μεξικό η Βραζιλία το 1970 και το πήρε για πάντα στο σπίτι της!
Τώρα, το τρόπαιο της ΦΙΦΑ θα μείνει για πάντα στα γραφεία της γερμανικής ομοσπονδίας, μετά και τη χθεσινή κατάκτηση που ακολούθησε αυτή του '74, και του '90.
Και ο τελικός πήγε στην παράταση, και εκεί που ετοιμαζόμασταν για τα πέναλτι, ο Μάριο Γκέτσε στο 113' νίκησε την άμυνα της Αργεντινής με δύο γρήγορες κινήσεις στον αέρα, ύστερα από μια εξαιρετική σέντρα του Σίρλε, που μπήκε τέσσερις φορές ως αλλαγή και πέτυχε τρία γκολ και έδωσε την πιο σημαντική και καθοριστική ασσίστ!
https://vine.co/v/MxjMv2tqlp9/embed/simple
Όσο για τον 22χρονο Γκέτσε, γίνεται ο πρώτος που σημειώνει το νικητήριο γκολ σε τελικό, ερχόμενος από τον πάγκο! Εφτά λεπτά λοιπόν από τα πέναλτι, ένα από τα καλύτερα, σύγχρονα γερμανικά ταλέντα, κατέβασε τη μπάλα με το στήθος και πριν η μπάλα πέσει στο χορτάρι, την έστειλε με το αριστερό στην αριστερή γωνία του Ρομέρο. Ένα γκολ υψηλής τεχνικής!
Έτσι, 24 χρόνια μετά τη νίκη της επί της Αργεντινής στη Ρώμη, η ενωμένη από τότε Γερμανία κερδίζει το πρώτο της ΠΚ και ταυτόχρονα- κι'αυτό είναι το πιο σημαντικό- γίνεται η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που το κάνει στην αμερικανική ήπειρο! Λατινική Αμερική και ΗΠΑ.
Τι τεράστια επιτυχία για τον Τζιοακίμ Λεβ! Τον προπονητή που οδήγησε πολλές φορές τη Γερμανία κοντά σ'ένα τρόπαιο και στο Γιούρο και στο ΠΚ, αλλά δεν τα κατάφερε. Κι'ενώ άρχισε εδώ και καιρό η αμφισβήτηση, ήρθε χθες η δικαίωση μετά από μια δεκαετία και αφού προηγουμένως, με τη βοήθεια της ομοσπονδίας, έγινε ένας επιτυχής μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου!
Τίποτα δεν έρχεται τυχαία!
Ο Λεβ παρουσίασε την καλύτερη ομάδα στη Βραζιλία. Την πιο οργανωμένη, την πιο πειθαρχημένη, που ήξερε να επιτεθεί και με κατοχή της μπάλας και με αντεπιθέσεις. Ήταν πρώτα και πάνω απ´όλα ομάδα, έστω κι'αν είχε και παίκτες κλάσης! Παίκτες που έβαλαν την προσωπική διάκριση κάτω από τη διάκριση του συνόλου!
Δίκαια λοιπόν πρωταθλήτρια η Γερμανία! Και στον τελικό, μπορεί να μην ήταν εντυπωσιακή, όπως ήταν για παράδειγμα στο θρυλικό πια 7-1 με τη Βραζιλία, ήταν όμως στο μεγαλύτερο διάστημα καλύτερη από την Αργεντινή,με κατοχή 64%, εφτά σουτ στο στόχο εναντί ενός της Αργεντινής(10 με 10 οι τελικές προσπάθειες), ένα δοκάρι σε κρίσιμο σημείο του αγώνα και τρεις τουλάχιστο ευκαιρίες.
Από την άλλη, η Αργεντινή είχε ίσως την πληρέστερη παρουσία της στο Μουντιάλ, με την αμυντική λειτουργία της και πάλι σχεδόν άψογη, αλλά και με ένα β´ημίχρονο που βγήκε μπροστά και όπως στο πρώτο έχασε ευκαιρίες!
Θα μπορεί να πει κανείς ότι οι ευκαιρίες της Αργεντινής, τρεις τουλάχιστο, ήταν οι πιο ξεκάθαρες του τελικού! Αυτή του Ιγκουαίν, του Μέσι και του Παλάτσιο. Μπορούσε να προηγηθεί η Αργεντινή, μπορούσε και η Γερμανία, σ´ένα τελικό που είχε ρυθμό, φάσεις για γκολ, τετ α τετ, τακτική.
Στη Γερμανία μίλησαν για την επιτυχία τους ως ομάδα και κάτι που άξιζαν, ενώ στην Αργεντινή για την ατυχία τους και το γεγονός, όπως είπε ο Σαμπέγια, ότι η ομάδα του έπαιξε extra time στον ημιτελικό με την Ολλανδία και ξεκουράστηκε μια μέρα λιγότερο από τη Γερμανία.
Συνολικά αν πάρουμε τα πράγματα, η Γερμανία με την πιο παραγωγική επίθεση και την πιο ισορροπημένη ομάδα, πήρε άξια αυτό το ΠΚ, που κατά γενική εκτίμηση, ήταν ένα από τα 2-3 καλύτερα, αν όχι το καλύτερο! Αυτή η Γερμανία έβγαζε σοβαρότητα και συγκέντρωση στο στόχο!
Πήρε το τέταρτο της τρόπαιο, κυριεύοντας επιτέλους το πανίσχυρο λατινοαμερικάνικο οχυρό, αναδεινύοντας και τον καλύτερο γκολκίπερ, τον Νόιερ, και φυσικά τον Κλόζε ως τον πρώτο σκόρερ όλων των εποχών! Το γερμανικό ποδόσφαιρο είναι σαφές ότι έχει και παρόν και μέλλον! Κι'αυτό έχει επιτευχθεί μετά από πολλή δουλειά και σχεδιασμό.
Η Αργεντινή έφτασε κοντά στο τρίτο της τρόπαιο και δεύτερο μετά το 1986 όπου ο Μαραντόνα οδήγησε την μέτρια τότε ομάδα στη νίκη επί της Γερμανίας. Τι έκανε χθες ο Μέσι; Ούτε καν τα απολύτως απαραίτητα! Το έγραψα πριν τον τελικό πως για να κερδίσει η Αργεντινή, θα χρειαστεί ένα Μέσι που να έχει ενεργό ρόλο στο παιχνίδι! Δεν τον είχε! Για μια ακόμα φορά κινήθηκε σε ρηχά νερά, ενώ έχασε ίσως και την ευκαιρία του τελικού. Κουρασμένος; Ψυχολογικά πιεσμένος; Κανένας δεν ξέρει με σιγουριά! Μόνο ο ίδιος! Έχασε μάλλον την τελευταία του ευκαιρία να "ισοφαρίσει" τον Μαραντόνα. Πέτυχε πολλά στην Μπαρτσελόνα, αλλά ελάχιστα στην εθνική του ομάδα. Φυσικά και ο Μαραντόνα είχε άλλα τρία αποτυχημένα Μουντιάλ.. Όμως επί εθνικού επιπέδου στέκεται ακόμα πιο ψηλά.
Ο Μέσι έφτασε σε ένα τελικο, αλλά δεν είναι αρκετό. Και κάθε άλλο χρυσώνεται το χάπι με την απίστευτη απόφαση της ΦΙΦΑ να τον αναδείξει καλύτερο παίκτη του ΠΚ της Βραζιλίας, δίνοντας του τη χρυσή μπάλα! Μάλλον περί γκάφας πρόκειται! Παρεξήγηση! Ούτε ο ίδιος έδειχνε να το πιστεύει! Ας πάει να το παραδώσει στο Ρόμπεν!
Μια τέτοια ενέργεια του θα εκτιμηθεί δεόντως!
