Είκοσι επτά χρόνια μετά και μοιάζει με χθες.
4/10/99. Η ημέρα που γονατίζεις από τα συναισθήματά σου. Οι εικόνες συνθλίβουν τις σκέψεις σου. Οι μνήμες ακόμη πιο σκληρές. Αδικοχαμένα παιδιά, που χωρίς να φταίνε έπεσαν στην παγανιά του χάρου, πλήρωσαν με τις ζωές τους την αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ.
Χαράλαμπος Ζαπουνίδης, ετών 20, Δημήτριος Ανδρεαδάκης, ετών 25, Χριστίνα Τζιόβα, ετών 18, Αναστάσιος Θέμελης, ετών 22, Γεώργιος Γκανάτσιος, ετών 22, Κυριάκος Λαζαρίδης, ετών 17. Αθάνατοι…
Έξι ονόματα, έξι «αετόπουλα» που έχασαν τη ζωή τους για τα τέσσερα γράμματα. Για τον ΠΑΟΚ.
«Δικέφαλέ μου κάποτε για σένα 6 παιδιά φύγαν απ' την ζωή, τους πήρε η αγάπη τους για σένα, μα πάντα θα 'ναι ζωντανοί, αδέρφια μας εκεί ψηλά που ζείτε, παρέα μας φωνάξτε δυνατά, να ξέρετε εσείς μας οδηγείτε από το '99».
Οι συνοπαδοί τους το τραγουδούν όσο πιο συχνά μπορούν. Ένα σύνθημα αφιερωμένο στα έξι αδικοχαμένα αδέρφια τους.
Εκείνο το τελευταίο ταξίδι από την Αθήνα
Στις 04:15 τα ξημερώματα της Δευτέρας 4 Οκτωβρίου 1999, το λεωφορείο που μετέφερε τους οπαδούς του ΠΑΟΚ πίσω στη Θεσσαλονίκη συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγό στα Τέμπη. Για έξι από αυτούς, η ισοπαλία (1-1) με τον Παναθηναϊκό θα ήταν το τελευταίο ματς που είδαν από την εξέδρα. Πλέον, βλέπουν τα παιχνίδια της ομάδας τους από ψηλά…
Η κοιλάδα των Τεμπών εκείνο το ξημέρωμα βάφτηκε με το αίμα των έξι αετόπουλων. Το μνημείο στην Εθνική Οδό Αθηνών – Θεσσαλονίκης στέκεται πάντα εκεί, όπου σταμάτησε ο δρόμος για αυτές τις έξι ψυχές, θυμίζοντας σε όλους μας την παρουσία τους.
Δύο χιλιόμετρα πριν από τα διόδια των Τεμπών, σχεδόν μιάμιση ώρα πριν από τον τελικό προορισμό, το τουριστικό λεωφορείο της εταιρείας «Relax Travel», στο οποίο επέβαιναν 77 οπαδοί του ΠΑΟΚ, οι περισσότεροι μέλη του Σ.Φ. ΠΑΟΚ Κορδελιού, είχε ραντεβού με τον θάνατο.
Στο ύψος του Βελεστίνου, ο οδηγός Κώστας Μανωλάς έδωσε τη θέση του στον 19χρονο Γιάννη Ντοκούση, γιο του ιδιοκτήτη του ταξιδιωτικού πρακτορείου που είχε αναλάβει την εκδρομή στην Αθήνα.
Δύο χιλιόμετρα πριν από τα διόδια των Τεμπών, ο νεαρός οδηγός, την ώρα που ο Μανωλάς κοιμόταν, επιχείρησε προσπέραση. Το λεωφορείο συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με φορτηγό από το αντίθετο ρεύμα, το οποίο κατευθυνόταν προς τη Λάρισα και οδηγούσε ο 68χρονος Αστέριος Αγκζιώτης.
Το ρολόι έδειχνε 4:15 το πρωί.
Το λεωφορείο ανετράπη και σύρθηκε πολλά μέτρα έξω από την εθνική οδό, σε παρακείμενο χαντάκι. Έξι ψυχές ταξίδευαν ψηλά στον ουρανό.
Ο ΠΑΟΚ θρηνούσε…
«Τα παλικάρια δεν τα κλαίμε! Τα τραγουδάμε!»
Ονόματα που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχαστούν, να σβήσουν, να χαθούν. Για τους φίλους του «Δικεφάλου» θα είναι για πάντα εδώ. Αξέχαστοι. Απλά ταξιδεύουν σ' άλλους κόσμους, με τον ΠΑΟΚ πάντα στις καρδιές τους.
Οι λέξεις που γράφτηκαν πάνω στο μνημείο τους γίνονται μάθημα ζωής για όλους: «Η αγάπη τους για τον Π.Α.Ο.Κ. τους έφερε εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα…».
Η αγάπη τους συνέχισε και συνεχίζει παραπέρα, παρασέρνοντας κι όλους εμάς, είκοσι επτά χρόνια μετά. Κι ένας Θεός ξέρει για πόσο ακόμη.
Ο «ΠΑΟΚΤΣΗΣ», η εβδομαδιαία εφημερίδα-ευαγγέλιο των οπαδών του «Δικεφάλου», είχε φροντίσει να βρει τις φωτογραφίες των έξι αδικοχαμένων παιδιών. Να τις βάλει στο ιστορικό πρωτοσέλιδό του, για να τους μάθει ο κόσμος και, όπως εύστοχα έγραψε: «Τα παλικάρια δεν τα κλαίμε! Τα τραγουδάμε!».
Ο Χρήστος Παπανικολάου ήταν και σ' εκείνη την εκδρομή στην Αθήνα. Τραγουδούσε μαζί μ' αυτά τα παιδιά για την αγαπημένη τους ομάδα. Έγραψε από τη Γερμανία, όπου ζει τα τελευταία χρόνια, ότι «χιλιάδες αράδες έχουν γραφτεί, δεκάδες τραγούδια και μερόνυχτα συζητήσεων, ακόμη και σήμερα! Νόμοι της φύσεως, όπως το ότι «ο χρόνος όλα τα γιατρεύει», έχουν εκτεθεί ανεπανόρθωτα!».
Ο αείμνηστος Γιώργος Παπαδόπουλος από την Τούμπα, που είχε ταξιδέψει από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη για το παιχνίδι, πήγε κατευθείαν στο σημείο του μοιραίου δυστυχήματος. Είχε έναν και μοναδικό σκοπό. Να μαζέψει με ευλάβεια το αιματοβαμμένο πανό του Κορδελιού, με το οποίο τα σωστικά συνεργεία σκέπαζαν ένα προς ένα τα άψυχα πλέον κορμιά, και να το μεταφέρει πίσω στη Θεσσαλονίκη.
Στον δρόμο για τα γραφεία του Συνδέσμου, από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο Χρήστος ακουγόταν ο ραδιοφωνικός επικήδειος για τα έξι παιδιά, από τον Θόδωρο Παρασίδη...
Από τις πρωινές ώρες εκείνης της Δευτέρας, ο Σύνδεσμος Φίλων ΠΑΟΚ στην περιοχή του Ελευθέριου Κορδελιού κατακλύστηκε από κόσμο. Εκεί βρέθηκαν και πολλοί παίκτες του «Δικεφάλου», ενώ οι δύσκολες στιγμές συνεχίστηκαν στις κηδείες των έξι παιδιών.
Τις ημέρες που ακολούθησαν, τα συλλυπητήρια τηλεγραφήματα από κάθε γωνιά της χώρας έπεφταν σαν βροχή στα γραφεία της ΠΑΕ. Και το απόγευμα της αποφράδας ημέρας, στο παιχνίδι της Νέας Σμύρνης μεταξύ του Πανιωνίου και του Ιωνικού, οι «Πάνθηρες» σήκωσαν πανό που έγραφε: «Καλό ταξίδι Μαυραετοί».
Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι η κοιλάδα των Τεμπών να αποκτήσει ένα σύγχρονο οδικό δίκτυο, με τα τρία ζεύγη σηράγγων να αλλάζουν τη διαδρομή και τις συνθήκες ασφάλειας.
Το μνημείο αρχικά βρισκόταν σε άλλο σημείο της εθνικής οδού, ωστόσο η μεταφορά του κρίθηκε απαραίτητη για την ολοκλήρωση των έργων στον αυτοκινητόδρομο.
Παρέμεινε, όμως, εκεί. Στα Τέμπη. Είναι, ήταν και θα είναι το σημείο του δρόμου όπου όσοι «νιώθουν» από ΠΑΟΚ θα συνεχίσουν να πατούν την κόρνα του αυτοκινήτου τους και να συνεχίζουν τον δρόμο…
Αποτελεί ύψιστη υποχρέωση όλων μας να μην ξεχάσουμε ποτέ αυτά τα έξι αετόπουλα, που συνεχίζουν να βλέπουν εκεί ψηλά στον ουρανό την αγαπημένη τους ομάδα, που συνεχίζουν να είναι δίπλα μας στα τσιμέντα της Τούμπας.
Η Ρουμανία άνοιξε ξανά την ίδια πληγή
Ο ΠΑΟΚ συμπλήρωνε εκατό χρόνια ζωής όταν ήρθε το δεύτερο τρομερό χτύπημα. Επτά οπαδοί του έχασαν τη ζωή τους σε τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, στις 27 Ιανουαρίου 2026, ταξιδεύοντας για τη Λυών, προκειμένου να βρεθούν δίπλα στην αγαπημένη τους ομάδα.
Η είδηση ξύπνησε αμέσως τις μνήμες των Τεμπών. Ο ίδιος αβάσταχτος πόνος, το ίδιο αναπάντητο «γιατί». Δύο διαφορετικές γενιές οπαδών, δύο ταξίδια που δεν ολοκληρώθηκαν.
Από την 4η Οκτωβρίου 1999 έως την 27η Ιανουαρίου 2026, δεκατρία παιδιά του ΠΑΟΚ έμειναν για πάντα στον δρόμο μιας εκδρομής.
Και κάτι ακόμη. Θλιβερό, αλλά απαραίτητο. Γιατί κανείς μας δεν πρέπει να ξεχνά και τις 57 ψυχές που χάθηκαν λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στην τραγωδία των Τεμπών, στις 28 Φεβρουαρίου 2023.
Είκοσι επτά χρόνια μετά, το προσκλητήριο της 4ης Οκτωβρίου παραμένει το ίδιο. Μόνο που φέτος ο πόνος είναι ακόμη μεγαλύτερος.
«Κι αν σίγησε η φωνή σου, σ' ακούω να μιλάς, μου λες στην Θύρα 4, πως είσαι εσύ με 'μας...».
Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε.
ΑΘΑΝΑΤΟΙ…
@Photo credits: INTIME, eurokinissi, ΑΡΧΕΙΟ
gazzetta.gr
