Αρούη μου…
Αυτή είναι μία από εκείνες τις στιγμές που εύχεσαι με όλη σου την καρδιά να είναι απλώς ένα κακό όνειρο.
Κι όμως, σήμερα βρίσκομαι εδώ, στην κηδεία του φίλου μου, προσπαθώντας ακόμα να πιστέψω ότι πρέπει να του πω αντίο.
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη προπόνηση του Άρη, πριν από δύο χρόνια. Εκείνη τη μέρα δεν μπορούσα να ξέρω ότι ξεκινούσε μία από τις πιο όμορφες φιλίες της ζωής μου.
Ο Άρης δέθηκε αμέσως μαζί μου, αλλά και με ολόκληρη την ομάδα. Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια έκανε πραγματικές και δυνατές φιλίες στο Θ.Ο.Ι. Και αυτό μπορώ να το πω εκ μέρους όλων των συμπαικτών του.
Γιατί όσο περνούσε ο καιρός, ο Άρης δεν ήταν πια απλώς ένας συμπαίκτης μας.
Ήταν φίλος μας. Ήταν αδελφός μας.
Πού να ξέραμε τότε ότι κάθε πάσα, κάθε σουτ, κάθε προπόνηση, κάθε γκολ και κάθε φορά που πανηγυρίζαμε μαζί του, θα γίνονταν σήμερα τόσο πολύτιμες αναμνήσεις.
Αγαπιόμασταν, τσακωνόμασταν, γελούσαμε, πειράζαμε ο ένας τον άλλο… όπως συμβαίνει σε κάθε ομάδα. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ήμασταν μια οικογένεια.
Δεν θα ξεχάσω τα γέλια σου μετά από κάθε προπόνηση.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φωνή σου όταν ζητούσες την μπάλα.
Δεν θα ξεχάσω τις συμβουλές που μου έδινες, μέσα και έξω από το γήπεδο.
Αλλά υπάρχουν και κάποιες δικές μας στιγμές, Άρη, που θα τις κουβαλώ μαζί μου για πάντα.
