Στιγμές που αποτυπώθηκαν στο φακό και μαζί στη μνήμη σου. Από το 1930 στην Ουρουγουάη έως και το 2022 στο Κατάρ, αυτές υπήρξαν εκατοντάδες. Για κάποιες όμως, η συλλογική μνήμη, έχει λίγο περισσότερο χώρο.
1950: Το Μαρακανά και το Maracanazo!
Με τον ποδοσφαιρικό της μύθο να είναι ακόμα υπό διαμόρφωση, η Βραζιλία φιλοξενεί το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο του μεταπολεμικού κόσμου στα εδάφη της.
Η στιγμή της πρώτης της κατάκτησης είναι τώρα. Αυτό λέει η δυναμική της ομάδας της, η ισχύς της έδρας, το momentum, αλλά και η παρουσία 200.000 ανθρώπων στις εξέδρες του πιο εμβληματικού γηπέδου στον κόσμο.
Όταν όμως στον αγώνα που κρίνει τον τίτλο στο Μαρακανά οι Ουρουγουανοί κερδίζουν 2-1, ακολουθεί μία αντίδραση που μοιάζει με εθνική τραγωδία.
Ακόμα και αν οι πολυθρύλητες αυτοκτονίες από την απογοήτευση είναι τελικά ένας αστικός μύθος που βάζει την extra χρυσόσκονη στην ιστορία, η πραγματικότητα είναι πως η Βραζιλία δεν ξεπέρασε ποτέ εκείνο το κάζο που πέρασε στην ιστορία ως Maracanazo, για να μνημονεύεται τόσες δεκαετίες μετά, ως ένα ορόσημο στη διαδρομή του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
1986: Ένα Pop Culture Icon εδραιώνεται!
Με το μπαρούτι να μυρίζει ακόμα στα Φόκλαντς από τις προ τετραετίας εχθροπραξίες ανάμεσα σε Αγγλία και Αργεντινή, που κόστισαν τη ζωή σε 904 ανθρώπους και έστειλαν στον πάτο του Ατλαντικού, καταδρομικά, υποβρύχια και μαχητικά, οι δύο χώρες κάνουν την ανάγκη φιλοτιμία για το καλό του ποδοσφαίρου στον ημιτελικό της Πόλης του Μεξικού.
Εκεί, ένας 25χρονος μεσοεπιθετικός, γίνεται το απόλυτο ποδοσφαιρικό pop icon, με δύο φάσεις, απόλυτα δικές του.
Με το Χέρι του Θεού (το αντικανονικό γκολ που βάζει με το χέρι στο 51’), αλλά και με τη μεγαλειώδη κούρσα του, οριακα ένα πλήρες coast to coast, με το Γκολ του Αιώνα, λίγα λεπτά μετά.
Αν ο Ντιέγκο Μαραντόνα βρίσκεται σήμερα φορεμένος, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, στην καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη, αυτό μάλλον πατάει πάνω σε όσα έγιναν στο Μεξικό και τα γήπεδα του, το καλοκαίρι του 1986.
Η Αργεντινή το πήρε μία εβδομάδα μετά, όμως ακόμα και σήμερα, στα highlights των Μουντιάλ, δεν θα δεις το νικηφόρο 3-2 με τους Δυτικογερμανούς στον τελικό, αλλά τις δύο στιγμές απόλυτης υπεροχής του Ντιεγκίτο στον προημιτελικό.
1994: Μία πρώτη, βάναυση, γνωριμία!
04 Ιουλίου 2004. Μια εξωπραγματική διαδρομή, από τις πλέον εκκωφαντικές στην ιστορία του αθλητισμού ολοκληρώνεται. Η Ελλάδα έχει πάρει το EURO, ξεπερνώντας τα εμπόδια ομάδων όπως της Πορτογαλίας του Κ.Ρονάλντο, της Γαλλίας του Ζιντάν και της Τσεχίας του Νέντβεντ. Πόσα μυαλά άραγε, την ώρα που ο Θοδωρής Ζαγοράκης κουνούσε το τρόπαιο με φορά προς τον πορτογαλικό ουρανό, θυμήθηκαν τι συνέβαινε 10 χρόνια πριν, σε Βοστώνη και Σικάγο;
Τότε που η Ελλάδα πήγε στην Αμερική σαν (ή και ως) περιφερόμενος θίασος για την ομογένεια, για να γίνει τελικά κομμάτια από τις ανελέητες αντιπάλους της στον 4ο όμιλο;
Όποιες και αν ήταν οι αιτίες, τα 10 γκολ (έναντι μηδενός δικού μας), παραμένουν η πιο βαθιά χαρακιά στο σώμα του ελληνικού ποδοσφαίρου διεθνώς.
Τα αγωνιστικά πλάνα με τον Αντώνη Μήνου, τον Ηλία Ατματζίδη και τον Χρήστο Καρκαμάνη να βλέπουν ανήμποροι τη μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα τους, είναι μέχρι σήμερα μια σκληρή υπενθύμιση, αλλά και μια δίκαιη νοσταλγική αφετηρία, για όλη τη διαδρομή του ελληνικού ποδοσφαίρου, στις 3 δεκαετίες που πέρασαν από τότε.
Το εμβληματικό πλέον βίντεο με τον Αλκέτα Παναγούλια, τον άνθρωπο που μας πήγε εκεί (όπως και στο EURO ‘80), να ωρύεται στα αποδυτήρια μετά την ήττα με τη Νιγηρία, αποτυπώνεται ως ένα σαφές ιστορικό πειστήριο για το τη συνέβη στην Εθνική Ελλάδας εκείνο το ανελέητο 10ήμερο.
Ακόμα και αν η κόλαση έγινε παράδεισος, μια δεκαετία μετά.
2006: Το «αλήτικο» αντίο ενός «ευγενούς»!
Η συζήτηση ατέρμονη και προφανέστατα υποκειμενική. Οι «πρώτοι» λένε Πελέ, οι «βιρτουόζοι» Μαραντόνα. Οι “mission accomplishers”, Μέσι ή εναλλακτικά Κριστιάνο Ρονάλντο. Για πολλούς όμως, η απάντηση ήταν και είναι άλλη. Ζινεντίν Ζιντάν.
Το τέλος του EURO ‘04 είχε οδηγήσει σε μαζικές αποστρατείες στους Τρικολόρ. Λιζαραζού, Ντεσαγί, Τιράμ, Μακελελέ και φυσικά, Ζιζού. Αποφάσεις νορμάλ για τύπους στα 32 και τα 35 εκείνη την εποχή, οριακά εξωπραγματικές σήμερα. Με τη Γαλλία να προκρίνεται χωρίς να εντυπωσιάσει (από τον ευκολότερο όμιλο) στο Παγκόσμιο του 2006, ο Ντομενέκ ζητάει το #10 να φορεθεί ξανά από τον δικαιωματικό του κάτοχο.
Κι αυτός λέει ναι, όπως και οι περισσότεροι από αυτούς που τον συνόδευσαν στο off από την Εθνική. Ο Ζιντάν προϊσταται των δυνάμεων που οι Γάλλοι μεταφέρουν στη Γερμανία και σιγά σιγά, οι δυνάμεις αυτές γίνονται ρυθμιστής των εξελίξεων.
Η υπέρβαση και η δεύτερη φιέστα στην Πόλη του Φωτός ήταν κοντά, ωστόσο η ιταλική σκληράδα έμελλε να επιβιώσει εν τέλει στις 9 Ιουλίου 2006 στο Ολίμπια Στάντιον του Βερολίνου.
Για να συμβεί αυτό, χρειαζόταν ο κατάλληλος άνθρωπος, στον κατάλληλο ρόλο, με κάθε κόστος. Ο θηριώδης Μάρκο Ματεράτσι άλλωστε, δεν ήταν ποτέ κανένας διανοούμενος ή το καλό παιδί των γηπέδων.
Προβοκάρει για ώρα τον μαέστρο από τη Μασσαλία, όταν όμως, όπως φαίνεται, στο λεκτικό του ρεπερτόριο φέρνει το όνομα της Μαλίκα Ζιντάν, το όριο έχει πια ξεπεραστεί.
Η κουτουλιά του γιου της στον Ιταλό σέντερ μπακ, παραμένει 20 χρόνια μετά ένα από τα κατατεθέντα σήματα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μια στιγμή μοναδική σε όλα τα επίπεδα.
Ήταν η τελευταία από τις 108 εμφανίσεις του εμβληματικού γάλλου χαφ, με τα χρώματα της πατρίδας που τον γέννησε, τον ανέθρεψε και τον έκανε παιδί της. Εκείνο το βράδυ, το ταπεινό παιδί των Αλγερινών μεταναστών, πήγε να βρει τις μαχητικές ρίζες της πατρίδας των γονιών του, κατεβαίνοντας οριστικά και αμετάκλητα ως παίκτης από το ποδοσφαιρικό πάλκο.
2014: Όταν περιμένεις θρίαμβο και συναντάς ντροπή!
Μετά από 64 χρόνια η Βραζιλία ανέλαβε και διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν είναι η ανερχόμενη δύναμη των 50’s αλλά η απόλυτη κυρίαρχος του κόσμου με 5 κατακτήσεις από το 1958 έως και το 2002. Το στίγμα του φαβορί, είναι πάνω της από την πρώτη σέντρα.
Όταν η τύχη αποφασίζει συνάντηση με τη Γερμανία στα νοκ-αουτ, όλοι ετοιμάζονται για τον πρόωρο τελικό.
Η Γερμανία στα μέσα των ‘10s ωστόσο, δεν έχει σχέση με την υπερβατική 23αδα του Φέλερ που πήγε στον τελικό του 2002 στην Ιαπωνία, με επίγνωση πως θα χάσει από το μπριο των 3Ρ (Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο).
Η Γερμανία του 2014 είναι μία Λερναία Ύδρα, όπου κάθε κεφάλι της αντιστοιχεί και σε έναν τρομερό παίκτη από την αφρόκρεμα του Champions League. Θα χρειαστεί περίπου μισή ώρα για να εδραιωθεί μία από τις πιο δυστοπικές εικόνες ever στο ποδόσφαιρο. Το πρώτο μπαίνει νωρίς, το δεύτερο και το τρίτο ακολουθούν, μέχρι το 29’ το σκορ είναι ήδη 0-5!
Όταν τα «όπλα σιγούν» τα “panzer” έχουν εξαϋλώσει τους διοργανωτές με σκορ 1-7, έχοντας μάλιστα δώσει με σαφήνεια το μήνυμα πως μία μίξη οίκτου και σεβασμού προς την αντίπαλό τους δεν επέβαλε μία μεγαλύτερη νίκη.
12 χρόνια μετά, το μαύρο κουτί ακόμα αναζητείται επί ματαίω, μήπως τυχόν και τα ευρήματά του οδηγήσουν τη Βραζιλία σε νέους θριάμβους.
Πηγή: Onsports.gr
