Με καταγωγή από το μικρό νησάκι Κουρασάο, που θα συμμετέχει στο φετινό Μουντιάλ, και γεννημένος στο Άμστερνταμ, ο Γκρέγκορι Φαν Ντερ Βιλ έζησε μια ποδοσφαιρική καριέρα που αρκετοί θα ζήλευαν.
Ξεκίνησε την πορεία του από τις Ακαδημίες του Άγιαξ, φτάνοντας στην πρώτη ομάδα και εν συνεχεία πήρε μεταγραφή για την Παρί Σεν Ζερμέν, στην οποία έμεινε 4 χρόνια, κατακτώντας 11 από τους συνολικά 16 τίτλους που πανηγύρισε.
Η συνέχεια τον βρήκε σε Φενέρμπαχτσε, Κάλιαρι, ενώ αποσύρθηκε το 2019, έχοντας περάσει και από το MLS με τη φανέλα της Τορόντο.
Ωστόσο, ο άλλοτε ταχύτατος Ολλανδός δεξιός μπακ, δεν είχε τη ζωή που όλοι φαντάζονται. Ο ίδιος, μέσω ανάρτησής του στα social media, φρόντισε να εξηγήσει τα άσχημα του κορυφαίου επιπέδου, χαρακτηρίζοντας «φυλακή» την 15χρονη πορεία του.
Εξήγησε πως φορούσε μια «μάσκα», τη μάσκα του ότι όλα είναι καλά, ενώ δεν ήταν. Κάτι που όπως ανέφερε, κάνουν οι περισσότεροι αθλητές ακόμη και σήμερα, δίχως να εκφράσουν όσα πραγματικά νιώθουν, υπό τον φόβο των άλλων.
«Κέρδισα 16 τρόπαια. Και δεν ένιωσα τίποτα. Καμία χαρά, καμία υπερηφάνεια, καμία ανακούφιση. Τίποτα. Δεν μπορούσα να απολαύσω ούτε μια στιγμή της καριέρας μου.
Επειδή ήμουν πολύ απασχολημένος... φορώντας μάσκα. Προσποιούμενος ότι ήμουν καλά. Αποφεύγοντας οτιδήποτε μπορεί να με αναστατώσει. Δείχνοντας ότι είχα τα πάντα υπό έλεγχο. Φόρεσα αυτή τη μάσκα για τόσο πολύ καιρό που τελικά έγινα η ίδια η μάσκα.
Ένα ρομπότ που παίζει έναν ρόλο χωρίς να νιώθει τίποτα. Αν νιώθεις έτσι, αυτή η μάσκα δεν σε προστατεύει. Σε σκοτώνει. Βγάλε την. Τι θα έδινες για να παίξεις χωρίς φόβο; Να μπεις στο γήπεδο και να νιώσεις εντελώς ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. Χωρίς άγχος πριν από τον αγώνα. Χωρίς κατάθλιψη μετά τον αγώνα. Μόνο εσύ. Πλήρως παρών. Πλήρως συγκεντρωμένος. Πλήρως ο εαυτός σου.
Οι περισσότεροι αθλητές δεν θα γνωρίσουν ποτέ αυτό το συναίσθημα. Θα περάσουν ολόκληρη την καριέρα τους παίζοντας με φόβο. Φόβο για την αντίδραση του προπονητή. Φόβο για την κρίση των οπαδών. Φόβο για τους τίτλους των μέσων ενημέρωσης. Φόβο για τις δικές τους σκέψεις.
Και θα το ονομάσουν «πίεση». Θα πουν: «Αυτό είναι απλώς ποδόσφαιρο». Δεν είναι. Είναι μια φυλακή. Και έζησα σε αυτήν για 15 χρόνια. Έπαιξα άκαμπτα ενώ έπρεπε να παίξω ελεύθερα. Συγκρατήθηκα όταν έπρεπε να εκραγώ. Αμφέβαλλα για τον εαυτό μου ενώ έπρεπε να έχω αυτοπεποίθηση. Η εκδοχή του εαυτού μου που θα μπορούσα να είμαι; Υπάρχει ακόμα, κάπου. Δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας.
Ακόμα με βασανίζει, ακόμα με στοιχειώνει. Εσύ όμως; Έχεις ακόμα χρόνο. Έχεις χρόνο να αναπτύξεις τη νοοτροπία που θα σε απελευθερώσει. Έχεις χρόνο να τελειοποιήσεις τα εργαλεία που θα σε κάνουν ανίκητο σε κάθε αγώνα. Αυτή η εσωτερική δουλειά είναι απαιτητική. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα κάνεις ποτέ στη ζωή σου. Και είναι πραγματικά το μόνο πράγμα που αλλάζει τα πάντα.»
gazzetta.gr
