Στατιστικά, αριθμοί, παραδόσεις, τελευταία νέα για τον 70ό τελικό του Champions League

Στην καρδιά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, όταν πέφτει η αυλαία, δεν μένουν παρά οι καθαροί λογαριασμοί. Κι αυτός ο τελικός, Παρί Σεν Ζερμέν – Ίντερ, μυρίζει περισσότερο κινηματογραφικό φινάλε παρά απλό ποδοσφαιρικό παιχνίδι.

Η Παρί, παιδί της χρυσής εποχής του ποδοσφαίρου-μπίζνες, κυνηγάει το όνειρο που έχει γίνει εφιάλτης. Είναι σαν εκείνον τον τύπο που έχει όλα τα λεφτά, όλα τα γκάτζετ, όλα τα κοστούμια... αλλά του λείπει μια σφραγίδα στο διαβατήριο: πρωταθλητής Ευρώπης. Ο τελικός είναι γι’ αυτήν εξιλέωση, κάθαρση, ένα τέλος που δεν έχει έρθει ποτέ. Δεν είναι πια μόνο ο στόχος – είναι εμμονή. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από έναν εμμονικό γίγαντα.

Από την άλλη, η Ίντερ – βγαλμένη από τα μπαούλα της ποδοσφαιρικής παράδοσης, μ’ ένα DNA που γράφει «δεν ξεχνώ ποτέ πώς να κερδίζω όταν κανείς δεν το περιμένει» – μπαίνει σαν ο παλιός δολοφόνος που φοράει κουστούμι και δε μιλάει πολύ. Δεν έχει ανάγκη να φωνάξει. Σου θυμίζει μόνο τι έκανε το 2010, με τρόπο που λες «λες να...;». Είναι η ομάδα που δεν χρειάζεται το φως για να δει – βλέπει καλύτερα στο σκοτάδι.

Δεν είναι απλά μια μάχη δύο κόσμων. Είναι μια μάχη δύο εποχών. Η Παρί του σήμερα και του μάρκετινγκ, και η Ίντερ της νοσταλγίας και της αμυντικής ευφυΐας. Αν το ποδόσφαιρο ήταν τραγούδι, η Παρί θα ήταν synth-pop με γυαλιστερή παραγωγή, η Ίντερ θα ήταν ένα ιταλικό μπλουζ με καπνό, κρασί και πληγές.

Δεν θα βρεις πολλά κοινά ανάμεσα στους δύο. Ούτε στα χρώματα, ούτε στους προέδρους, ούτε στους δρόμους που τους έφεραν εδώ. Αλλά σε αυτό τον έναν αγώνα, για 90 (ή παραπάνω) λεπτά, θα μοιάζουν τόσο ίδιοι. Θα θέλουν το ίδιο πράγμα, θα πονέσουν με τον ίδιο τρόπο, και στο τέλος, μόνο ένας θα χαμογελάσει – ίσως και με κλάμα.

Κι εμείς, οι παρατηρητές, οι ρομαντικοί, οι βραδινοί φίλοι της μπάλας, θα σταθούμε μπροστά από την οθόνη, κρατώντας την ανάσα μας. Γιατί αυτός ο τελικός, είτε είσαι Παρί είτε Ίντερ είτε απλά κάποιος που λατρεύει την τέχνη του παιχνιδιού, μοιάζει με κάτι που δεν θες να χάσεις.

Δεν είναι απλώς το τέλος της σεζόν. Είναι το τέλος ενός ποδοσφαιρικού μυθιστορήματος. Απομένει η τελευταία σελίδα: Σαββατόβραδο, στον… σταθμό του Μονάχου, η Παρί Σεν Ζερμέν εναντίον της Ιντερ.

Ενώπιος ενωπίω

Η Παρί Σεν Ζερμέν στοχεύει να κάνει ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με το 2020, όταν ηττήθηκε από την Μπάγερν Μονάχου στη Λισσαβώνα. Η Ίντερ, τρεις φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης, σήκωσε τελευταία φορά το τρόπαιο το 2010 και έχει παίξει έναν τελικό υπό τον Σιμόνε Ιντζάγκι, χάνοντας από τη Μάντσεστερ Σίτι το 2023.

Η Παρί είχε μια… ταραχώδη πορεία στη νέα φάση (league phase). Παρά την ασταθή εκκίνηση, πέτυχε τρεις συνεχόμενες νίκες για να κατακτήσει τη 15η θέση. Δύο νίκες με συνολικό σκορ 10-0 επί της Μπρεστ στα play offs των νοκ άουτ άναψε τη σπίθα. Από εκεί και πέρα, η ομάδα του Λουίς Ενρίκε απέκλεισε τη Λίβερπουλ στα πέναλτι (παρά την ήττα στο Παρίσι στο α’ ματς), τη νίκησε με 4-1 στη διαδικασία, και στη συνέχεια απέκλεισε Άστον Βίλα (5-4 συνολικό σκορ) και Άρσεναλ (3-1 συνολικό σκορ) – παίρνοντας εκδίκηση για ήττα στη φάση των ομίλων.

Αντίθετα, η Ίντερ ήταν από τις πιο σταθερές ομάδες στη φάση των ομίλων, τερματίζοντας τέταρτη με μόλις μία ήττα – το 1-0 από τη Λεβερκούζεν, το μοναδικό γκολ που δέχτηκε. Στη φάση των νοκ άουτ, απέκλεισε εύκολα τη Φέγενορντ, ξεπέρασε την Μπάγερν με συνολικό σκορ 4-3 και στη συνέχεια άντεξε τα συναρπαστικά ημιτελικά με την Μπαρτσελόνα, παίρνοντας την πρόκριση με 7-6 συνολικό σκορ.

Εντός συνόρων

Η Ίντερ ολοκλήρωσε τη σεζόν της Serie A με νίκη, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να κατακτήσει τον τίτλο, καθώς η εντός έδρας επιτυχία της Νάπολι επί της Κάλιαρι διατήρησε το προβάδισμά της με έναν βαθμό στην κορυφή της βαθμολογίας.

Η πρωταθλήτρια Γαλλίας Παρί Σεν Ζερμέν παραμένει σε τροχιά τρεμπλ. Ο Μπράντλεϊ Μπαρκόλα σκόραρε δύο φορές στα πρώτα 20 λεπτά και ο Ασράφ Χακίμι πρόσθεσε τρίτο γκολ πριν το ημίχρονο, καθώς η Παρί επικράτησε εύκολα της Ρεμς στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας στις 24 Μαΐου, εξασφαλίζοντας το εγχώριο νταμπλ.

Πώς παίζουν

Η Ιντερ κατεβαίνει με 3-5-2 με συμπαγή αμυντική τριάδα μπροστά από τον έμπειρο Γιαν Ζόμερ. Οι Ντάμφρις και Ντιμάρκο ανεβαίνουν από τα πλάγια, ο Χακάν Τσαλχάνογλου κινεί τα νήματα από τον άξονα, ενώ οι Μπαρέλα και Μχιταριάν προσφέρουν εμπειρία και ποιότητα. Ο Μαρτίνες με τον Τιράμ συνθέτουν ένα πλήρες επιθετικό δίδυμο.

Ο Ιντσάγκι έχει πάντα κατασταλαγμένη την ενδεκάδα στο μυαλό του, περιμένει απλά την πλήρη ετοιμότητα των βασικών παικτών του, στο απαράλλαχτο 3-5-2. Αν δεν προλάβει ο Παβάρ τη θέση του δεξιά στην τριάδα της άμυνας θα πάρει ο Μπίσεκ, με τον πολυθεσίτη Νταρμιάν να έχει επίσης. Αριστερά την πλευρά θα πάρει ο Ντιμάρκο, με τον Κάρλος Αουγκούστο επίσης να ψάχνει θέση βασικού. Στην επίθεση ο Λαουτάρο έχασε τα τελευταία ματς αλλά θα είναι απόλυτα έτοιμος για να ξεκινήσει, δίπλα στον Μάρκους Τιράμ.

Η δημιουργία ευκαιριών δεν είναι ποτέ πρόβλημα για την Παρί – το φινίρισμα ήταν. Με την αποτελεσματικότητα να έχει βελτιωθεί, ο Λουίς Ενρίκε έχει δημιουργήσει μία πολυδιάστατη ομάδα. Μέσοι που κυκλοφορούν τη μπάλα και βρίσκουν χώρους συνδυάζονται με την αθλητικότητα και την εκρηκτικότητα που απαιτεί το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Ο Μαρκίνιος και ο Νούνο Μέντες δίνουν σταθερότητα στα μετόπισθεν.

Από τη στιγμή που δεν έχει απουσίες μεσοαμυντικά δεν αλλάζει τίποτα στα της ενδεκάδας. Ο μεγάλος πονοκέφαλος του Ενρίκε είναι στην επίθεση. Η εμφάνιση και τα δύο γκολ του Μπαρκολά στον τελικό ανεβάζουν τις πιθανότητές του αλλά και ο Ντουέ με τις δύο ασίστ του υπολογίζεται σοβαρά. Ο Ντεμπελέ και ο Κβαρατσκέλια θεωρούνται σίγουροι για την 11άδα.

Πιθανές ενδεκάδες

Παρί Σεν Ζερμέν (4-3-3): Ντοναρούμα – Χακίμι, Μαρκίνιος, Πάτσο, Ν. Μέντες –Βιτίνια, Ρουΐς, Νέβες – Ντεμπελέ, Κβαρατσκέλια, Ντουέ.

Ιντερ (3-5-2):Ζόμερ – Παβάρ, Ατσέρμπι, Μπαστόνι – Ντάμφρις, Μπαρέλα, Τσαλχάνογλου, Μκχιταριάν, Ντιμάρκο – Τιράμ, Μαρτίνες.

Γιατί στα… κίτρινα η Ιντερ;

Ως τυπικά γηπεδούχοι, οι Γάλλοι θα παίξουν με την κλασική σκούρα μπλε φανέλα τους, αναγκάζοντας τους Μιλανέζους να αγωνιστούν χωρίς τα παραδοσιακά τους χρώματα. Ο Λαουτάρο Μαρτίνες και οι συμπαίκτες του αποφάσισαν να μην... ασχοληθούν με τη δεύτερη, λευκή εμφάνιση και επέλεξαν να παίξουν με την τρίτη, την κίτρινη φανέλα με τις μαύρες λεπτομέρειες.

Οι παίκτες των «νερατζούρι» πήραν αυτή την απόφαση πιθανότατα επειδή θεωρούν... γκαντέμικη τη λευκή φανέλα, αφού με αυτή, στο εκτός έδρας ματς κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου, ήρθε η μοναδική τους ήττα φέτος στο Champions League!

Όπως στην Κωνσταντινούπολη έτσι και στο Μόναχο η ομάδα του Ιντσάγκι θα είναι τυπικά φιλοξενούμενη, ωστόσο σε αντίθεση με τον τελικό του 2023 όπου παρατάχτηκε με την κλασική νερατζούρο εμφάνισή της, τώρα θα αγωνιστεί με όχι και τόσα συνηθισμένα για εκείνη χρώματα…

Με την τρίτη κατά σειρά εμφάνισή τους, την κίτρινη, οι Λομβαρδοί έχουν απολογισμό επτά νίκες (οι δύο μάλιστα στο Champions League, κόντρα στη Σπάρτα Πράγας στη league phase και απέναντι στη Φέγενορντ στη φάση των 16), μια ισοπαλία και μια ήττα, με τον Ζόμερ να έχει έτσι την ευκαιρία να φορέσει την πορτοκαλί εμφάνιση με την οποία σταμάτησε τον Λαμίν Γιαμάλ στο «Τζιουζέπε Μεάτσα» στη ρεβάνς με την Μπαρτσελόνα.

Ντεμπελέ ή Μαρτίνες;

«Όταν έρθει η ώρα, εμφανίζεται ο κατάλληλος άνθρωπος» – μια φράση που συχνά βρίσκει εφαρμογή στους τελικούς Champions League. Ονόματα όπως Μέσι και Ρονάλντο έχουν αφήσει το στίγμα τους με καθοριστικές εμφανίσεις σε τελικούς. Φέτος, το ερώτημα είναι ποιος θα κάνει τη διαφορά: ο Λαουτάρο Μαρτίνες (9 γκολ στη φετινή διοργάνωση) ή ο Ουσμάν Ντεμπελέ (8 γκολ);

Ο 27χρονος Μαρτίνες, πρώτος σκόρερ της Ίντερ στην ιστορία του Champions League, άνοιξε το σκορ στο δραματικό 4-3 επί της Μπαρτσελόνα. Ο Ντεμπελέ, από την άλλη, πέτυχε ένα ψύχραιμο τελείωμα κόντρα στην Άρσεναλ στον πρώτο ημιτελικό, οδηγώντας την Παρί στην πρόκριση.

Όποιος από τους δύο επιθετικούς κι αν αναδειχθεί, θα πρέπει πρώτα να ξεπεράσει τους εξαιρετικούς τερματοφύλακες που αναμένεται να ξεκινήσουν στον τελικό. Οι εμφανίσεις των Ντοναρούμα (Παρί) και Ζόμερ (Ίντερ) ήταν καθοριστικές όλη τη σεζόν, και στα ημιτελικά άγγιξαν κορυφαία επίπεδα.

Ο Ιταλός πορτιέρε απέκρουσε σουτ των Όντεγκααρντ και Σάκα στον επαναληπτικό με την Άρσεναλ, ενώ ο Ελβετός Ζόμερ είχε αρκετές επεμβάσεις με τα ακροδάχτυλα σε προσπάθειες του Λαμίν Γιαμάλ. Και οι δύο δείχνουν να κρατούν τις καλύτερες εμφανίσεις τους για τους πιο επικίνδυνους αντιπάλους.

Μια άλλη Παρί

Γράφει το… El Sombrero

Η Παρί Σεν Ζερμέν ξεκίνησε πολλές φορές τα τελευταία χρόνια την προσπάθεια να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ. Την ξεκίνησε πάνω στο… ρητό ότι τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία. Στην ερώτηση «πόσα μεγάλα ονόματα θέλεις;», η απάντηση ήταν «ναι». Ο ουδέτερος κόσμος, που έτσι κι αλλιώς δεν είχε κάποια συμπάθεια σε μια ομάδα που στηρίζεται από την κυβέρνηση του Κατάρ και χρησιμοποιείται για το λεγόμενο Sportswashing (δηλαδή την προπαγάνδα μέσω του αθλητισμού για να φτιασιδώσει την εικόνα του), μάλλον διασκέδαζε όταν κάθε χρόνο η Παρί αποτύγχανε.

Η φετινή Παρί είναι όμως κάτι διαφορετικό. Τουλάχιστον στο αμιγώς αγωνιστικό. Πολλοί καλοί προπονητές πέρασαν από την Παρί, αλλά ο Λουίς Ενρίκε έχτισε μια ομάδα που έχασε τους σούπερσταρ και βρήκε φιλοσοφία. Οι «Γκαλάκτικος», για να δανειστούμε έναν όρο από τη Ρεάλ, δεν υπάρχουν πια, η Παρί όμως διαθέτει ποδοσφαιρική ταυτότητα χάρη στον Ισπανό προπονητή της. Φυσικά, δεν πρόκειται για κάποιο όμορφο ποδοσφαιρικό παραμύθι, συνεχίζει να είναι μια ακριβή ομάδα που έδωσε ξανά πολλά χρήματα για μεταγραφές. Δεν αγόρασε όμως πρωταγωνιστές, τους έφτιαξε. Βιτίνια, Μπαρκολά, Ζαΐρ-Εμερί και φυσικά ο παίκτης meme που κορόιδευε (και δίκαια) όλη η Ευρώπη, ο Ουζμάν Ντεμπελέ, μαζί με τους υπόλοιπους έκαναν μια σοβαρή ομάδα. Η κλήρωση στο League Stage έφερε δύσκολα παιχνίδια, η ΠΣΖ μπορεί να μην τα πήγε καλά στην αρχή, αλλά έχτιζε σταδιακά τον χαρακτήρα που θα την έφερνε μέχρι εδώ.

Το σύνολο αυτό όχι μόνο έπαιξε εξαιρετική μπάλα, αλλά φάνηκε να μεταμορφώνει και τη φανέλα-πούπουλο. Η Παρί κι άλλες χρονιές έπαιζε καλά, μην είμαστε άδικοι, αλλά στην πρώτη αναποδιά φαινόταν να τα παρατάει. Υπήρξαν και φέτος διαστήματα που οι αγώνες έμοιαζε να στραβώνουν. Ακόμα και με τη Βίλα. Υπήρξαν δύσκολες έδρες, όπως του Άνφιλντ, που άλλες φορές η Παρί θα είχε καταρρεύσει. Τα κατάφερε όμως, βγάζοντας χαρακτήρα. Και μένει το τελευταίο και πιο δύσκολο βήμα για να δείξει ότι ξεπέρασε το πρόσφατο παρελθόν.

Το μήνυμα της επίσημης Πανελλήνας Λέσχης φίλων Ιντερ

Το Inter Club Greece ιδρύθηκε το 2018 από φίλους της Ιντερ στη Θεσσαλονίκη και απευθύνεται σε όλους του nerazzurri της Ελλάδος, και όχι μόνο.

Αριθμεί πλέον παραπάνω 250 μέλη και κατατάσσεται στην πρώτη 20άδα των Inter Club εκτός Ιταλίας.

Πλέον, μέλη μας δίνουν το «παρών» σχεδόν σε κάθε αγώνα κυρίως εντός έδρας ενώ μεγάλες εκδρομές γίνονται στα κρίσιμα ντέρμπι και σε αγώνες Champions League - όπου πολλά μέλη βρίσκουν την ευκαιρία να ταξιδέψουν όλη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Αποκορύφωμα ο τελικός στην Κωνσταντινούπολη όπου ένα ολόκληρο πούλμαν επισκέφτηκε τη γειτονική χώρα. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία, καθώς είναι ένα όνειρο που έχουν όλοι από παιδιά, το να παρακολουθήσουν ένα τελικό Champions League, και πόσο μάλλον ακολουθώντας την αγαπημένη τους ομάδα.

Ήρθε όμως η φετινή χρονιά όπου βρίσκει την ομάδα ξανά σε τελικό, αυτή τη φορά στο Μόναχο, εκεί που 60 άτομα θα ταξιδέψουν στην πρωτεύουσα της Γερμανίας. Αυτή τη φορά ελπίζουμε η ομάδα να κατακτήσει το πολυπόθητο τρόπαιο και να ζήσουμε στιγμές 2010.

Η Inter όμως δεν σημαίνει μόνο ποδόσφαιρο. Το Internazionale μόνο τυχαίο δεν είναι, όπως και σύνθημα «Αδέλφια όλου του κόσμου».

Το Club λαμβάνει μέρος σε οποιαδήποτε κοινωνική, φιλανθρωπική, εθελοντική δράση εντός, αλλά και εκτός Ελλάδος. Το Club αυτό δημιουργήθηκε για ενώνει τους ανθρώπους.

FORZA INTER, FORZA INTER CLUB GREECE

Το γήπεδο

Ιδού η ιστορία της «Munich Football Arena», ως ονομάζεται η «Allianz Arena». Χρειάστηκε λιγότερα από τρία χρόνια για να κατασκευαστεί και ολοκληρώθηκε στις 30 Απριλίου 2005. Η ιδέα για την κατασκευή της προέκυψε έπειτα από δημοψήφισμα τον Οκτώβριο του 2001, όπου το 65,8% των πολιτών του Μονάχου ψήφισαν υπέρ της δημιουργίας νέου σταδίου αντί της ανακαίνισης του «Ολίμπιασταντιον», το οποίο είχε φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.

Τοποθετημένο στην οδό Werner-Heisenberg-Allee – από τον διάσημο Γερμανό φυσικό και βραβευμένο με Νόμπελ το 1932 Βέρνερ Χάιζενμπεργκ – το στάδιο χτίστηκε από τους τοπικούς αντιπάλους Μπάγερν Μονάχου και 1860 Μονάχου. Άνοιξε επίσημα τον Μάιο του 2005, με την Μπάγερν να αναλαμβάνει έκτοτε την πλήρη κυριότητα.

Το στάδιο φιλοξένησε τον εναρκτήριο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 μεταξύ Γερμανίας και Κόστα Ρίκα, καθώς και τρεις ακόμη αγώνες ομίλων, έναν αγώνα νοκ άουτ στη φάση των «16» και τον ημιτελικό όπου η Γαλλία νίκησε την Πορτογαλία. Σημαντική στιγμή ήταν ο τελικός του Champions League το 2012, όπου η Τσέλσι νίκησε την Μπάγερν στα πέναλτι, παρότι η γερμανική ομάδα είχε το πλεονέκτημα έδρας.

Η «Munich Football Arena» φιλοξένησε τρεις αγώνες ομίλων του Euro 2020, όλοι με συμμετοχή της Γερμανίας, καθώς και τη νίκη της Ιταλίας με 2-1 επί του Βελγίου στα προημιτελικά. Ήταν επίσης ένα από τα στάδια του Euro 2024, γινόμενο το πρώτο στην ιστορία που φιλοξένησε παιχνίδια σε δύο διαδοχικά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Εκεί η Γερμανία νίκησε 5-1 τη Σκωτία στην πρεμιέρα, ενώ η Ισπανία επικράτησε 2-1 της Γαλλίας στον ημιτελικό, πριν κατακτήσει το τρόπαιο.

Ο εξωτερικός τοίχος του σταδίου αποτελείται από διαφανή πάνελ που φωτίζονται από μέσα και μπορούν να αλλάξουν χρώμα ανάλογα με την ομάδα που αγωνίζεται.

Το «Ολίμπιασταντιον» είχε φιλοξενήσει τρεις τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών: το 1979, όταν ο Τρέβορ Φράνσις χάρισε τη νίκη στη Νότιγχαμ Φόρεστ επί της Μάλμε, το 1993 όπου η Μαρσέιγ νίκησε την Μίλαν, και το 1997, όταν δύο γκολ του Καρλ-Χάιντς Ρίντλε οδήγησαν τη Ντόρτμουντ στη νίκη με 3-1 επί της Γιουβέντους.

Εκεί όπου το κατακτούν οι… άτιτλοι

Μόναχο. Μια πόλη όπου στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης, όταν και όποτε διεξάγεται τελικός εκεί, ομάδα που δεν το έχει πάρει ξανά! Οιωνός υπέρ της Παρί; Κι όμως, έχει γίνει τέσσερις φορές στο παρελθόν.

∙ Πρώτη ήταν η Νότιγχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ το 1979, 1-0 τη Μάλμε με γκολ του ακριβότερου παίκτη στον κόσμο εκείνη την εποχή, Τρέβορ Φράνσις, ο οποίος από πρόπερσι έφυγε πρόωρα για να ανταμώσει τον «Κλάφι».

∙ Ακολούθησε η Μαρσέιγ το 1993, 1-0 τη Μίλαν με σκόρερ τον Μπολί στο μοναδικό, έως σήμερα, γαλλικό τρόπαιο στη διοργάνωση.

∙ Επειτα, ήρθε η Ντόρτμουντ το 1997, 3-1 τη Γιουβέντους σε ματς-ραψωδία του Καρλ Χάιντς Ρίντλε με δύο γκολ υπέρ του αουτσάιντερ, ως ήταν τότε οι Βεστφαλοί.

∙ Και, τέλος, η Τσέλσι το 2012, στα πέναλτι την Μπάγερν, στη μεγαλύτερη έκπληξη σε τελικό εδώ και δεκαετίες καθότι ήταν γκραν αουτσάιντερ, με αντίπαλο τους Βαυαρούς στο Μόναχο, ισοφαρίζοντας μάλιστα με τον Ντιντιέ Ντρογκμπά στο 89’.

Τέσσερα στα τέσσερα, μετρά τούτο το στατιστικό…

Λουίς 2015, Ενρίκε 2025

Θα είναι η δεύτερη φορά τόσο για τον Λουίς Ενρίκε, όσο και για την Παρί Σεν Ζερμέν, που θα διεκδικήσουν την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Για τον 54χρονο η επιστροφή του στον τελικό επαναφέρει αναμνήσεις 10 χρόνων, που θα ήθελε πολύ να ξαναζήσει. Ο φετινός τελικός ανάμεσα στην Παρί Σεν Ζερμέν και την Ίντερ, αποτελεί λοιπόν τον δεύτερο του Ισπανού προπονητή, μετά από αυτόν του 2015.

Ήταν 6 Ιουνίου του 2015, όταν η Μπαρτσελόνα αντιμετώπισε στο Βερολίνο τη Γιουβέντους, με την Μπάρτσα να επικρατεί με σκορ 3-1 και να κατακτά την… κούπα.

Οι δύο τελικοί, του Βερολίνου και αυτός του Μονάχου, παρουσιάζουν κάποια κοινά στοιχεία. Αρχικά, και στις δύο περιπτώσεις, το στάδιο που φιλοξενεί τον αγώνα, βρίσκεται επί γερμανικού εδάφους. Επίσης η αντίπαλος του Λουίς Ενρίκε, τόσο το 2015 όσο και το 2025, είναι ιταλική ομάδα και μάλιστα με Ιταλό προπονητή (τότε η Γιουβέντους του Μαξ Αλέγκρι, τώρα η Ίντερ του Σιμόνε Ιντσάγκι). Ταυτόχρονα, όπως η Ίντερ απέκλεισε την Μπαρτσελόνα, έτσι και η Γιουβέντους το 2015 είχε αποκλείσει μία άλλη ισπανική ομάδα για να βρεθεί στον τελικό, την Ρεάλ Μαδρίτης…

Το «μυστικό» επιτυχίας είναι ένα επιτελείο… 37 ατόμων

«Ένας προπονητής δεν είναι τίποτα χωρίς ένα ισχυρό και ισχυρό προπονητικό επιτελείο»,  επαναλαμβάνει ο Λουίς Ενρίκε  με κάθε ευκαιρία, αναφερόμενος στους δικούς του συνεργάτες, από τον ψυχολόγο μέχρι τους αναλυτές βίντεο, τους διατροφολόγους. Ο Ισπανός προπονητής της Παρί Σεν Ζερμέν βεβαιώνει: «Το καλύτερο προσόν μου είναι να επιλέγω τους σωστούς ανθρώπους γύρω μου. Παίρνουν το καλύτερο από εμένα γιατί με βγάζουν από τη ζώνη άνεσής μου, είναι απαιτητικοί και εργατικοί».

Προς επιβεβαίωση είναι αρκετή μία...ανασκόπηση της ομάδας 37 ατόμων, συμπεριλαμβανομένων δύο γυναικών, στο προπονητικό επιτελείο του, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται το τμήμα επικοινωνίας. Στα 38 του, ο Ράφαελ Πολ από τη Μαγιόρκα εργάζεται στο πλευρό του Ισπανού προπονητή εδώ και 14 χρόνια. Συνεργάστηκε στο παρελθόν μαζί του σε Ρόμα, Μπαρτσελόνα και στην εθνική ομάδα της Ισπανίας.

Γνωστός για τη διακριτικότητα του και το πλατύ χαμόγελο, κάθεται πάντα δίπλα στον Λουίς Ενρίκε στον πάγκο. Συνομιλεί με τον προπονητή σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και είναι υπεύθυνος στις στημένες φάσεις. Στέκεται όρθιος και επανατοποθετεί τους παίκτες του κατά τη διάρκεια των ελεύθερων λακτισμάτων, σε άμυνα και επίθεση.

Οδηγεί μέρος των προπονήσεων και συχνά μιλάει σε βίντεο, τακτικά και άλλα θέματα. Η αρχή της περιπέτειάς του στο Παρίσι σημαδεύτηκε από μια προσωπική τραγωδία με τον θάνατο της συζύγου του. Αντικαταστάθηκε από τον Αϊτόρ Ουνθούε, ο οποίος στη συνέχεια αποχώρησε από τον σύλλογο.

Αρχικά προπονητής φυσικής κατάστασης, ο Ράφελ Πολ ήταν ο νούμερο ένα βοηθός του Λουίς Ενρίκε από το 2022, τώρα εργάζεται δίπλα στον Γκιγιέμ Ερνάντεθ Φολγκέρα, 31 ετών, ο οποίος είναι δεύτερος βοηθός προπονητή από τον Ιούλιο.

Ο τελευταίος ήταν αναλυτής βίντεο, βοηθός προπονητή και στη συνέχεια επικεφαλής προπονητής στις ομάδες νέων της Μπερτσελόνα από το 2019 έως το 2022. Μέχρι τότε, δεν είχε συνεργαστεί ποτέ με τον Ενρίκε. Στα 59 του σχεδόν ποτέ δεν φεύγει από το πλευρό του Ισπανού προπονητή. Ο ψυχολόγος είναι ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Λουίς Ενρίκε, με τον οποίο κάνει βόλτες με ποδήλατο στον ελεύθερο χρόνο του.

Σε κάθε συνέντευξη Τύπου, το τελετουργικό είναι το ίδιο: ο Χοακίν Βαλντές, συχνά χαμογελαστός με τους δημοσιογράφους και πάντα ήρεμος, στέκεται σε μια γωνιά της αίθουσας της PSG Campus και κοιτάζει τον -καθισμένο-Λουίς Ενρίκε. Το ίδιο έκανε και στην Μπαρτσελόνα, καθώς οι δύο άνδρες συνεργάζονται από το 2008.

Αυτός ο αθλητικός ψυχολόγος είναι αναπόσπαστο κομμάτι του προπονητικού επιτελείου και αναλύει επίσης τη δυναμική της ομάδας, χωρίς να έχει σημαντικό ρόλο με τους παίκτες. Συνδέεται συνεχώς με τους παίκτες, οι οποίοι μπορούν να τον καλέσουν ατομικά.

Με τη βοήθεια του βοηθού του Νικολά Κάζιν, ο Ισπανός διατηρεί ιδιαίτερη σχέση με τους τρεις τερματοφύλακες και ιδιαίτερα τον Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα. Αυτό αποδεικνύεται από τις συστηματικές ανταλλαγές και αγκαλιές τους πριν από κάθε αγώνα. Στα 33 του έφτασε στην Παρί Σεν Ζερμέν με τον Λουίς Ενρίκε το καλοκαίρι του 2023 από την Ανδόρα. Κάθεται στον πάγκο δίπλα στον προπονητή κατά τη διάρκεια των αγώνων.

Αυτός ο στενός κύκλος γύρω από τον Λουίς Ενρίκε περιλαμβάνει επίσης τον προπονητή φυσικής κατάστασης Πέδρο Γκόμες, με τη βοήθεια του Αλμπέρτο Πιέρνας Κάρσελεν, και τρεις αναλυτές βίντεο. Είναι κυρίως νέοι και Ισπανοί και αποτελούν μια ομάδα που τα πάει πολύ καλά. Υπάρχουν επίσης δώδεκα άτομα στο ιατρικό προσωπικό, μεταξύ των οποίων δύο γιατροί: ο Λουίς Τιλ Πέρεθ (πρώτος) και ο Κεντίν Βινσέντ, καθώς και επτά φυσιοθεραπευτές, ένας οστεοπαθητικός, ένας ποδίατρος και ένας ιατρός βοηθός.

Το προσωπικό της «απόδοσης» αποτελείται από πέντε άνδρες, μεταξύ των οποίων ένας διευθυντής διατροφής (μια περιοχή που παρακολουθεί στενά ο Λουίς Ενρίκε), ένας άλλος διατροφολόγος και ένας αναλυτής δεδομένων. Να αναφερθούν  και οι  έξι άνθρωποι των αγώνων, που επιβλέπουν ολόκληρη τη διοργάνωση, καθώς και συντονίζουν παχνίδια και ταξίδια.

Σιμόνε, ο αναμορφωτής

Όταν το 2021 ανέλαβε την Ίντερ ο Σιμόνε Ιντσάγκι, η ομάδα μετρούσε τρία σερί χρόνια στα οποία αποχαιρετούσε το Champions League από τους ομίλους. Τη μια σεζόν την άφησε στην 3η θέση η Τότεναμ, την άλλη η Ντόρτμουντ και τη σεζόν 2020-21 τερμάτισε τελευταία, αφού την πέρασε και η Γκλάντμπαχ και η Σαχτάρ!

Με τον Ιντζάγκι στον πάγκο αυτά τα τέσσερα χρόνια έφτασε δυο φορές στη φάση των «16» (όπου αποκλείστηκε από Λίβερπουλ και Ατλέτικο) και δυο φορές ως τον τελικό.

Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής της Λάτσιο, το ’16 ορίστηκε ως προσωρινός αντικαταστάτης του Στέφανο Πιόλι και στο τέλος της περιόδου, παρέδωσε στον Μπιέλσα. Ο «λόκο» δεν μακροημέρευσε και ο Σιμόνε πήρε από τη διοίκηση τα κλειδιά των «λατσιάλι». Τηρουμένων των αναλογιών, η πορεία του ως «ρούκι» ήταν εντυπωσιακή και αποχώρησε αφήνοντας πίσω του τίτλους και μια ομάδα έτοιμη για τον διάδοχο. Η Ιντερ εντυπωσιάστηκε από τα επιτεύγματά του, τον εμπιστεύτηκε και δεν μετάνιωσε…

Ο ειδικός των αριθμών έχει γράψει ήδη ιστορία στην Ίντερ

Από τότε που ανέλαβε ως προπονητής της Ίντερ, το 2021 αντικαθιστώντας τον Αντόνιο Κόντε, ο Σιμόνε Ιντσάγκι αντιμετωπίζει οικονομικούς περιορισμούς που όμως  δεν τον εμπόδισαν να φτάσει σε έναν δεύτερο τελικό του Champions League μετά το 2023,.

Φτάνοντας στο Μιλάνο, ο πρώην επιθετικός της Λάτσιο βρήκε έναν σύλλογο σε δεινή θέση, επηρεασμένο από την κακή μεταγραφική πολιτική των προηγούμενων ετών και την περίοδο του Covid-19.

Τότε, ο σύλλογος της Λομβαρδίας πούλησε τα πολυτιμότερα περιουσιακά της στοιχεία, τον Ρομέλου Λουκάκου στην Τσέλσι (113 εκατ. ευρώ) και τον Ασράφ Χακίμι στην Παρί Σεν Ζερμέν (68 εκατ. ευρώ) και επέλεξε  πιο συχνά τα ρόλο του  πωλητή παρά εκείνον του αγοραστή, μείωσε δραστικά τη μισθοδοσία του και έκλεισε μερικές συμφωνίες με παίκτες των οποίων τα συμβόλαια έληγαν, όπως ο Γάλλος Μάρκους Τιράμ, ο Τούρκος Χακάν Τσαλχάνογλου και «στοιχήματα» όπως ο αμυντικός Φραντσέσκο Ατσέρμπι (4 εκατ. ευρώ) και ο τερματοφύλακας Γιαν Ζόμερ (7 εκατ.ευρώ).

Η Ίντερ παραμένει εύθραυστη, όπως αποδείχθηκε μόλις πριν από ένα χρόνο, λίγες μέρες μετά τον 21ο τίτλο του ιταλικού πρωταθλήματος, με την αλλαγή ιδιοκτησίας: αδυνατώντας να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις, ο κινεζικός όμιλος Suning παρέδωσε στον κύριο πιστωτή του, το αμερικανικό επενδυτικό ταμείο Oaktree.

Η σύνθεση της ομάδας του 49χρονο Ιντσάγκι με αρκετούς βασικούς παίκτες πάνω από 35 (Ζόμερ, Μκιταριάν, Ατσέρμπι, Νταρμπιάν), ανάγκασε τον Ιταλό προπονητή, ο οποίος βρισκόταν στη σκιά του αδερφού του Φιλίππο όταν ήταν παίκτες, να κάνει μερικές εκπληκτικές επιλογές. Κόντρα στην Κόμο, την 38η και τελευταία αγωνιστική, άφησε στον πάγκο οκτώ από τους βασικούς του, ενώ εν όψει του δεύτερου ημιτελικού με την Μπαρτσελόνα, έκανε δέκα αλλαγές για να αντιμετωπίσει τη Βερόνα.

Αυτή τη σεζόν 2024-25, η Ίντερ έχει παίξει ήδη 59 αγώνες και δεν έχει ακόμη κατακτήσει ούτε ένα τρόπαιο. Όμως, ο Ιντζάγκι έχει ήδη γράψει ιστορία για την ομάδα του. «Όταν ήμουν παίκτης, δεν πέρασα ποτέ από τους προημιτελικούς», θυμάται. «Χάρη σε αυτή τη σπουδαία ομάδα, θα παίξουμε τον δεύτερο τελικό μας σε τρεις σεζόν, κάτι που κανένας προπονητής της Ίντερ δεν έχει πετύχει ποτέ πριν».

Μπορεί άραγε  να τελειώσει μια δεκαπενταετή αναμονή για την Ίντερ και το ιταλικό ποδόσφαιρο το Σάββατο, με έναν τέταρτο τίτλο Champions League μετά το 1964, το 1965 και το 2010, πριν ίσως τον αποχαιρετισμό του, αφού η Αλ Χιλάλ είναι έτοιμη να του προσφέρει διετές συμβόλαιο αξίας 50 εκατομμυρίων ευρώ;

Τι είπαν οι προπονητές

Λουίς Ενρίκε: «Αυτό που μου δίνει μεγαλύτερο κίνητρο είναι η επιθυμία να γράψω ιστορία με την Παρί Σεν Ζερμέν. Και αυτό άλλωστε ήρθα στην ομάδα, για να κερδίσω το πρώτο Champions League για εκείνη. Το πρώτο τρόπαιο είναι πάντα το πιο δύσκολο, ήταν όπως το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο για την Ισπανία. Κάποιος πρέπει να ανοίξει το δρόμο και να πει “Μπορούμε να τα καταφέρουμε”. Αν το έχουμε πετύχει εμείς, αυτό σημαίνει ότι μπορούν να τα καταφέρουν και οι επόμενες γενιές».

Σιμόνε Ιντσάγκι: «Υπάρχει απογοήτευση για το χαμένο σκουντέτο, ήταν ένα σκληρό χτύπημα αλλά προχωράμε, δίνοντας συγχαρητήρια στην Νάπολι. Τώρα είναι ώρα να σκεφτούμε τον τελικό του Σαββάτου, έναν ιστορικό στόχο όπου ξέρουμε ότι υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ νίκης και ήττας.

Αυτή η ομάδα κατέθετε πάντα ψυχή στο γήπεδο. Είμαι υπερήφανος που προπονώ αυτό το γκρουπ, θα αντιμετωπίσουμε μία μεγάλη αντίπαλο όπως όταν παίξαμε απέναντι σε Μπάγερν και Μπάγερ αλλά θα πρέπει να αντέξουμε όταν ο αντίπαλος θα μας κάνει να υποφέρουμε, για να αξιοποιήσουμε κατόπιν τις δικές μας στιγμές

Είμαστε μία έμπειρη ομάδα αλλά και η Παρί προέρχεται από έναν χαμένο τελικό. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος έχω τέτοιες προτάσεις από την Σαουδική Αραβία, αλλά όπως συμβαίνει πάντα θα κάτσουμε στο τέλος της σεζόν με τη διοίκηση στο τραπέζι για να τα πούμε. Είμαι καλά στην Ίντερ, έχω συμβόλαιο και αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις θα συνεχίσουμε μαζί. Θα ήταν τρελό να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο στην εβδομάδα του τελικού του Champions League».

Το «κοράκι»

Ο Ρουμάνος, Ίστβαν Κόβατς θα διευθύνει τον φετινό, μεγάλο τελικό του Champions League, «σφυρίζοντας» για πρώτη φορά το τελευταίο χρονικά, και κορυφαίο, παιχνίδι της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης.

Το 2022 ήταν ο ρέφερι του τελικού του Conference League ανάμεσα στη Ρόμα και τη Φέγενορντ στα Τίρανα, ενώ, το 2024 ήταν παρών στο Δουβλίνο, για το Αταλάντα – Λεβερκούζεν του Europa League, με «τζιαλορόσι» και «μπεργκαμάσκι» να επικρατούν 1-0 και 3-0 αντίστοιχα.

Ο 41χρονος Κόβατς έχει σφυρίξει φέτος άλλα 36 επίσημα, καταλογίζοντας 12 πέναλτι (και αντίστοιχα 7/1 στο Champions League).

Στο οποίο Champions League μετρά συνολικά 29 αγώνες με μόλις 129 κίτρινες (4,44 κατά μέσο όρο), 5 κόκκινες και 13 πέναλτι.

Σε αγώνες της Παρί, οι Γάλλοι μετρούν 3-0-2 με τον Κόβατς διαιτητή (ήταν και φέτος στην πρόκρισή τους με 1-0 στο Λίβερπουλ, και κατόπιν στα πέναλτι, όπως και στην ήττα με 1-0 από την Μπάγερν στο Μόναχο) και, αντίστοιχα, με την Ιντερ 2-0-1 (ήταν φέτος στο Ιντερ – Αρσεναλ 1-0 στη league phase).

Διαιτητής που σφυρίζει στον τελικό του Champions League αμείβεται με 10.600 ευρώ. Για σύγκριση, σε έναν αγώνα της Super League, οι διαιτητές λαμβάνουν 1.200 ευρώ…

Τρομερή η παράδοση…

…των αγώνων ανάμεσα σε Παρί Σεν Ζερμέν και Ιντερ. Δεν υπάρχει! Κυριολεκτικά… Οι δύο ομάδες, απίστευτο για τελικό Champions League, δεν έχουν συναντηθεί ποτέ στο παρελθόν σε επίσημο παιχνίδι…

Ενάντια σε ιταλικές ομάδες η Παρί έχει αρνητικό πρόσημο, με απολογισμό 6-9-10. Και μετρούσε 4-6-0 ανεξαρτήτως έδρας και διοργάνωσης έχω και την ήττα με 2-1 από τη Μίλαν τον Νοέμβριο του 2023 στο Μιλάνο – και μάλιστα από γκολ Γάλλου, του Ολιβιέ Ζιρού.

Η Ιντερ απαριθμεί 13-9-7 ενάντια σε γαλλικές ομάδες – αλλά μόνο τέσσερις νίκες στα τελευταία 13. Κατά τη διάρκεια της σεζόν έπαιξε με τη Μονακό, νικώντας τη με 3-0 στο Μιλάνο για τη league phase.

Παρίσι VS Μιλάνου

Το Παρίσι, η «Πόλη του Φωτός», όπως ονομάστηκε από την πρώιμη χρήση φωτισμού γκαζιού το 1828, είναι σήμερα μία από τις πολυπληθέστερες ευρωπαϊκές μητροπόλεις με πάνω από 13 εκατομμύρια κατοίκους. Από την εποχή του Μποντλέρ, που την περιέγραφε ως «πόλη όνειρα γεμάτη», μέχρι τη σύγχρονη εποχή, το Παρίσι έχει διανύσει μια μακραίωνη διαδρομή, γεμάτη αντιφάσεις, μεγαλείο, πολέμους και καινοτομίες.

Η ιστορία της ξεκινά από το 259 π.Χ. με τους Παρίσιους που κατοίκησαν τις όχθες του Σηκουάνα. Οι Ρωμαίοι, μετά από κατάκτηση, ίδρυσαν τη Λουτέτια, η οποία σταδιακά εξελίχθηκε σε σημαντικό διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο. Μεγάλη μορφή της εποχής ήταν η Αγία Γενεβιέβη, που κατάφερε με την πίστη της να αποτρέψει την καταστροφή της πόλης από τον Αττίλα.

Ακολούθησαν επιθέσεις από Βίκινγκς, θρησκευτικοί πόλεμοι και δυναστείες που σφράγισαν την ταυτότητα του Παρισιού. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Παχύς το έκανε πρωτεύουσα των Καπετιδών, ενώ με τον Κλόβις έγινε έδρα βασιλείου. Τον 18ο αιώνα η Γαλλική Επανάσταση κορυφώθηκε με την άλωση της Βαστίλης και την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣτ’.

Η πόλη αναγεννήθηκε με μεγαλοπρεπή έργα όπως η Παναγία των Παρισίων, το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, το Λούβρο και η Αψίδα του Θριάμβου. Η δημιουργία του Περ-Λασέζ, του Palais Garnier και του Πύργου του Άιφελ προσέδωσαν διαχρονική αρχιτεκτονική λάμψη.

Στον 20ό αιώνα και μετά, το Παρίσι μεταμορφώθηκε σε σύγχρονο μητροπολιτικό κέντρο, με έργα όπως το Κέντρο Πομπιντού, τη Πυραμίδα του Λούβρου και τη συνοικία La Défense. Σήμερα, συνεχίζει να εξελίσσεται, παραμένοντας σύμβολο πολιτισμού, τέχνης και ιστορίας.

Καθώς προετοιμάζεται να φιλοξενήσει για τρίτη φορά τους Ολυμπιακούς Αγώνες (μετά το 1900 και το 1924), το Παρίσι επιβεβαιώνει τον διαχρονικό του ρόλο: μια πόλη που κουβαλά παρελθόν χιλιετιών, μα εξακολουθεί να κοιτάζει μπροστά – πάντα φως, πάντα ζωή.

Το Μιλάνο, πρωτεύουσα της Λομβαρδίας και δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ιταλίας, αποτελεί σήμερα το οικονομικό, βιομηχανικό και πολιτιστικό επίκεντρο της χώρας. Με ιστορία που ξεκινά γύρω στο 600 π.Χ. από Κέλτες Ίνσουβρους, το Μιλάνο κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους το 222 π.Χ. και εξελίχθηκε σε μεγάλο διοικητικό κέντρο. Κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Μαξιμιανός το ανέδειξε σε έδρα της δυτικής εξουσίας, ενώ ο Μέγας Κωνσταντίνος υπέγραψε εδώ το Διάταγμα των Μεδιολάνων, που νομιμοποίησε τον χριστιανισμό.

Η πόλη γνώρισε πολιορκίες από Ούννους, Βησιγότθους και Οστρογότθους, όμως κατά τον Μεσαίωνα ανασυγκροτήθηκε. Από τον 11ο αιώνα, οι πόλεις-κράτη της βόρειας Ιταλίας απέκτησαν αυτονομία, με το Μιλάνο να αναδεικνύεται σε ισχυρό εμπορικό κόμβο. Οι οικογένειες των Βισκόντι και των Σφόρτσα καθιέρωσαν το Μιλάνο ως κέντρο της Αναγέννησης, προσελκύοντας προσωπικότητες όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Κατά τον 19ο αιώνα, με την εκβιομηχάνιση και την ίδρυση του βασιλείου της Ιταλίας, το Μιλάνο μετατράπηκε στην οικονομική πρωτεύουσα της χώρας. Σήμερα, η μητροπολιτική του περιοχή ξεπερνά τα 7 εκατομμύρια κατοίκους, έχοντας αναπτυχθεί κυρίως χάρη στη διεθνή μετανάστευση, ειδικά μετά το 2000. Οι πληθυσμιακές ροές, κυρίως από Ρουμανία, Αλβανία και Βόρεια Αφρική, επηρέασαν έντονα την αστική μορφή και την ποικιλομορφία της πόλης.

Η παλιά πόλη του Μιλάνου μειώθηκε πληθυσμιακά μέχρι το 2000, ενώ από τότε άρχισε να αυξάνεται ξανά. Τα προάστια και τα περίχωρα, ειδικά στον βορρά, κατέγραψαν σημαντική άνοδο, απορροφώντας μεγάλο μέρος του νεοεισερχόμενου πληθυσμού. Ολόκληρη η αστική περιοχή έχει πυκνότητα παρόμοια με μητροπόλεις όπως το Λος Άντζελες.

Το Μιλάνο φημίζεται και για τα αξιοθέατά του: ο γοτθικός Καθεδρικός Duomo, η ιστορική Γκαλερία Βιτόριο Εμανουέλε, η Σκάλα του Μιλάνου και ο ναός Santa Maria delle Grazie με τον Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι είναι σημεία αναφοράς. Ταυτόχρονα, παραμένει παγκόσμια μητρόπολη μόδας, με τη Via Monte Napoleone και τα ατελιέ να προσελκύουν κοινό από όλο τον κόσμο.

Το Μιλάνο, πόλη με βαθιές ρίζες και δυναμικό παρόν, συνεχίζει να ανανεώνεται και να ηγείται στον ευρωπαϊκό χάρτη.

Αδιανόητα τα φετινά τους έσοδα!

Η Παρί Σεν Ζερμέν αναμένεται να κερδίσει σχεδόν έξι φορές περισσότερα από όσα πρόκειται να λάβει από τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Ligue 1, μετά την πρόκρισή της στον τελικό του Champions League. Οι πρωταθλητές Γαλλίας εκτιμάται ότι θα εισπράξουν 22 εκατομμύρια ευρώ από τα τηλεοπτικά δικαιώματα της Ligue 1, ενώ αυτή τη στιγμή αναμένεται να καθαρίσουν λίγο πάνω από 138 εκατομμύρια ευρώ από τη νέα μορφή του Champions League, μετά την πρόκριση επί της Άρσεναλ. Ποσό ρεκόρ για τον σύλλογο σε μία και μόνο σεζόν του Champions League, σε μια χρονιά που το prize money αυξήθηκε σημαντικά λόγω της νέας μορφής της διοργάνωσης.

Η Ίντερ έχει δει τα έσοδά της από το Champions League να φτάνουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, τα 133 εκατομμύρια ευρώ ενόψει του τελικού με την Παρί Σεν Ζερμέν. Εκτίναξη των εσόδων για τους «νερατζούρι» από τη κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης. Η Ίντερ τερμάτισε στην 4η θέση στη league phase και έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης, αποκλείοντας την Μπάγερν Μονάχου και την Μπαρτσελόνα. Κι καταφέρει να κατακτήσει το τρόπαιο, θα της αποφέρει επιπλέον 10,5 εκατομμύρια ευρώ σε χρηματικό έπαθλο, ήτοι θα φτάσουν συνολικά έσοδα ύψους τα 144,5 εκατ. ευρώ!

Οι άλλοι «ιταλικοί» τελικοί

Τρεις, όλες κι όλες, είναι οι ιταλικές ομάδες που έφτασαν στην κατάκτηση του τροπαίου: 7 φορές η Μίλαν, τρεις φορές η Ιντερ και δύο η Γιουβέντους. Ως το τέρμα του δρόμου έφτασαν επίσης Φιορεντίνα, Ρόμα και Σαμπντόρια αλλά δεν τα κατάφεραν.

Συνολικά οι Ιταλοί μετρούν 12 τρόπαια σε 28 τελικούς, όχι δα και το καλύτερο ποσοστό. Πρώτη ιταλική ομάδα σε τελικό ήταν η Φιορεντίνα, το 1957 χάνοντας με 2-0 από τη Ρεάλ στη Μαδρίτη.

Το πρώτο ιταλικό τρόπαιο ήρθε το 1963, από τη Μίλαν επικρατώντας 2-1 της Μπενφίκα στο Γουέμπλεϊ.

Από το 1992 υπήρχε ιταλική ομάδα σε τελικό για επτά σερί σεζόν αλλά μονάχα Μίλαν και Γιουβέντους πήραν το τρόπαιο. Ο μοναδικός ιταλικός «εμφύλιος» σε τελικό έλαβε χώρα το 2003 στο Μάντσεστερ, με τη Μίλαν να κατακτά το τρόπαιο στα πέναλτι ενάντια στη Γιουβέντους.

Εκ των 28 αυτών τελικών, παρουσία ιταλικής ομάδας, δύο κρίθηκαν στην παράταση και τέσσερις στα πέναλτι.

Οι άλλοι «γαλλικοί» τελικοί

Μόνο η Μαρσέιγ τα κατάφερε άλλωστε με το 1-0 επί της Μίλαν το 1993 στο Μόναχο με εκείνο το αλήστου μνήμης γκολ του Μπαζίλ Μπολί.

Οι Γάλλοι είχαν ομάδες σε τελικούς της διοργάνωσης άλλες έξι φορές και το έχασαν - με κάθε πιθανό τρόπο!

Το 1956 η Ρεμς από την άπαιχτη τότε Ρεάλ με 4-3 στο Παρίσι.
Το 1959 ξανά η Ρεμς από τη Ρεάλ με 2-0 στη Στουτγκάρδη.
Το 1976 η Σεντ Ετιέν με 1-0 από την Μπάγερν με το φάουλ του Ροτ.
Το 1991 η Μαρσέιγ από τον Ερυθρό Αστέρα στα πέναλτι.
Το 2004 η Μονακό με 3-0 από τη φοβερή Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο
Το 2020 η Παρί Σεν Ζερμέν από την Μπάγερν στον τελικό της… πανδημίας (και σε ματς που ήταν καλύτερη).
Ο μόνος, άλλος, ιταλικoγαλλικός τελικός

Στις 26 Μαΐου 1993 στο Μιλάνο αντάμωσαν η Μαρσέιγ και η Μίλαν, με την ΟΜ να κατακτά (με 1-0) το μοναδικό, έως τώρα, γαλλικό τρόπαιο στη διοργάνωση.

Οι κανόνες και οι κανονισμοί κυριάρχησαν στην αρχή και το τέλος του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης της σεζόν 1992-93. Ανάμεσα σε αυτά, ωστόσο, υπήρξε και ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου. Μόλις οι υπεύθυνοι επονόμασαν εκ νέου τη διοργάνωση ως UEFA Champions League – καθιερώνοντας επίσημα το σύστημα των ομίλων – αναγκάστηκαν να επαναφέρουν τη Γιουνάιτεντ, η οποία είχε αποκλειστεί στον πρώτο γύρο. Γιατί; Η Στουτγκάρδη είχε παρατάξει έναν ξένο παίκτη παραπάνω, γεγονός που οδήγησε σε αγώνα play off. Η Λιντς κέρδισε 2-1 στην ουδέτερη Βαρκελώνη, αλλά πήρε μόνο μια προσωρινή παράταση ζωής, καθώς αποκλείστηκε από τη Ρέιντζερς στον δεύτερο γύρο. Οι τότε πρωταθλητές Αγγλίας βρέθηκαν κατόπιν αντιμέτωποι με τη Μαρσέιγ στον πρώτο όμιλο. Οι δύο ομάδες ήταν ισάξιες, κάτι που φάνηκε από τις ισοπαλίες στο «Άιμπροξ» και το «Βελοντρόμ». Τελικά, η διαφορά ήρθε την τελευταία αγωνιστική, όταν η Μαρσέιγ νίκησε την Κλαμπ Μπριζ και η Ρέιντζερς έμεινε στην ισοπαλία με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας – με τη διαφορά να είναι μόλις ενός βαθμού.

Αντιθέτως, η Μίλαν πέρασε άνετα από τον δεύτερο όμιλο, κάνοντας το απόλυτο απέναντι στις Γκέτεμποργκ, Πόρτο και PSV Αϊντχόφεν. Ως ίσχυε τότε, με μόλις δύο ομίλους, οι πρώτες προκρίνονταν απευθείας στον τελικό.

Κι αυτός ανήκε στη Μαρσέιγ του Βέλγου Ρέιμοντ Γκέταλς και του αμφιλεγόμενο ιδιοκτήτη της, Μπερνάρ Ταπί. Έγινε έτσι η πρώτη γαλλική που κατέκτησε το τρόπαιο, χάρη στο γκολ του Μπαζίλ Μπολί στο 44'.

Αυτά ήταν τα καλά νέα· τα άσχημα ήρθαν λίγες εβδομάδες αργότερα. Όπως αποκαλύφθηκε, η Μαρσέιγ είχε… στήσει τον αγώνα πρωταθλήματος με την Βαλενσιέν, ώστε να επικεντρωθεί στον τελικό με τη Μίλαν. Σύντομα, το κύμα διαφθοράς εξελίχθηκε σε τσουνάμι ντροπής: η Μαρσέιγ απογυμνώθηκε από τον τίτλο της Ligue 1, υποβιβάστηκε και αποκλείστηκε από την επόμενη διοργάνωση του Champions League…

Το αδιανόητο ρεκόρ που κυνηγά ο Μκχιταριάν

Ο Χενρίχ Μκχιταριάν μπορεί να γίνει ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κατακτά τελικό και στις τρεις ενεργές ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA, εφόσον αγωνιστεί και η Ίντερ επικρατήσει της Παρί Σεν Ζερμέν στον τελικό του Champions League στο Μόναχο.

Ο 36χρονος Αρμένιος μέσος έχει ήδη κατακτήσει το Europa League με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (2017) και το Conference League με τη Ρόμα (2022)!

Κανένας ποδοσφαιριστής δεν έχει αγωνιστεί και νικήσει και στους τρεις τελικούς μέχρι σήμερα. Ο Βραζιλιάνος αριστερός μπακ Έμερσον πλησίασε: αγωνίστηκε στον τελικό του Europa League με την Τσέλσι (2019), ήταν αναπληρωματικός στον τελικό του Champions League (2021) και έπαιξε στον τελικό του Conference League με τη Γουέστ Χαμ (2023).

Stat attack!

Άλλες 16 φορές στην ιστορία έχουν μετάσχει σε τελικό γαλλικές ομάδες και μέτρησαν μονάχα δύο κατακτήσεις: του Champions League από τη Μαρσέιγ το 1993 και του Κυπέλλου Κυπελλούχων από την Παρί Σεν Ζερμέν (1-0 τη Ραπίντ Βιέννης στις Βρυξέλλες) το 1996.
Η φετινή διοργάνωση παρουσιάζει ένα σπάνιο φαινόμενο: για πρώτη φορά από το 2004, καμία ομάδα από Αγγλία, Ισπανία ή Γερμανία δεν θα συμμετάσχει στον τελικό. Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι παρόμοιο ήταν το 2004, όταν ο Ζοσέ Μουρίνιο οδήγησε την Πόρτο στον τίτλο απέναντι στη Μονακό του Ντιντιέ Ντεσάν (3-0), στον τελικό του Γκελζενκίρχεν. Και τότε, όπως και φέτος, ο τελικός διεξήχθη σε γερμανικό έδαφος…
Η Παρί μπορεί να γίνει η 24η διαφορετική ομάδα που κατακτά το τρόπαιο και η δεύτερη νέα νικήτρια σε τρεις σεζόν, μετά τη Μάντσεστερ Σίτι το 2023.
Η Ίντερ ίσως φτάσει τα τέσσερα τρόπαια, ισοφαρίζοντας τον Άγιαξ. Περισσότερα έχουν οι: Ρεάλ (15), Μίλαν (7), Μπάγερν & Λίβερπουλ (6), Μπαρτσελόνα (5).
Οι ιταλικές ομάδες έχουν κατακτήσει 12 τελικούς και χάσει 17. Στην εποχή του Champions League έχουν 5 νίκες και 9 ήττες.
Η Ιταλία μετρά 12/29 τρόπαια στον θεσμό, τρία πίσω από την Αγγλία (15/26) και πρώτη είναι η Ισπανία (20 στα 31). Οι Γάλλοι έχουν μόνο ένα σε 7 παρουσίες ομάδων τους σε τελικό.

Ο Λουίς Ενρίκε, νικητής του Champions League με την Μπαρτσελόνα το 2015, είναι ο δέκατος προπονητής που φτάνει στον τελικό με διαφορετικές ομάδες. Μόνο έξι το έχουν κερδίσει με δύο ομάδες: Κάρλο Αντσελότι (με Ρεάλ και Μίλαν), Πεπ Γκουαρδιόλα (με Μπαρτσελόνα και Σίτι), Ερνστ Χάπελ (με Φέγενορντ και Αμβούργο), Γιούπ Χάινκες (με Ρεάλ και Μπάγερν), Οτμαρ Χίτζφελντ (με Μπάγερν και Ντόρτμουντ) και Ζοσέ Μουρίνιο (με Πόρτο και Ιντερ)
Ο Ασράφ Χακίμι αγωνίστηκε στην Ίντερ το 2020-21, πριν μεταγραφεί στην Παρί.
Πρώην παίκτες Serie A στην Παρί είναι οι Κβαρατσχέλια, Φαμπιάν Ρουίς, Ντοναρούμα και Μαρκίνιος. Πρώην παίκτες Ligue 1 στην Ίντερ είναι οι Παβάρ και Τιράμ.
Συμπαίκτες υπήρξαν οι Ερνάντες και Παβάρ στην Μπάγερν, Κβαρατσχέλια και Ζιελίνσκι στη Νάπολι, Ντοναρούμα και Τσαλχάνογλου στη Μίλαν.
Μόνο μία φορά στην ιστορία της η Ίντερ έχει παραταχθεί σε ευρωπαϊκό τελικό με την τρίτη εμφάνισή της. Αυτό είχε συμβεί τη σεζόν 1997-98 στο Κύπελλο UEFA όταν καθοδηγούμενη από τον Ρονάλντο, το επονομαζόμενο φαινόμενο, είχε διαλύσει με 3-0 την Λάτσιο, σε μία σεζόν ωστόσο που χρησιμοποίησε εκείνη την εμφάνιση σε όλα τα εντός έδρας ματς που είχε δώσει στη διοργάνωση.
Αρχισκόρερ στο φετινό Champions League για την Παρί ο Ουσμάν Ντεμπελέ με 8 γκολ και 4 ασίστ αλλά και 22 σουτ στην εστία σε 14 συμμετοχές. Ο Νούνο Μέντες ήταν ο παίκτης με τις περισσότερες κίτρινες (4) και ο Ζοάο Νέβες έκανε τα περισσότερα τάκλιν (45).
Για την Ιντερ, τα περισσότερα γκολ στη διοργάνωση έβαλε ο Λαουτάρο (9 σε 13 εμφανίσεις), έχοντας και τα περισσότερα σουτ και σουτ στην εστία (23 και 18). Πιο… άτακτος ο Μπαστόνι με 25 τάκλιν.
Ο Σιμόνε Ιντσάγκι έχει ένα σημαντικό ποσοστό επιτυχίας σε τελικούς όλων των διοργανώσεων, με Λάτσιο και Ίντερ, κατέκτησε 9 τρόπαια (Κύπελλο, Σούπερ Καπ) σε 12 αγώνες.
Τα συν και πλην της Παρί: Μια πολυφωνική βεντάλια… τρόμου

(γράφει ο αναλυτής Γαλλίας της «Kingbet», Louis Campora)

Και ξαφνικά Παρί Σεν Ζερμέν. Το λάβαρο των Παριζιάνων θα κοσμήσει το Μόναχο στον τελικό του φετινού Champions League. Ποιος το περίμενε στην αρχή της σεζόν που διανύουμε...ίσως όχι πολλοί από μας, πιθανότατα όμως ο 55χρονος Ισπανός τεχνικός Λουίς Ενρίκε μαζί με τον Αθλητικό Διευθυντή Λουίς Κάμπος.

Η πιο χαρακτηριστική αντί-σταρ Παρί Σεν Ζερμέν έχει ολοκληρώσει με απόλυτη επιτυχία τις εγχώριες αγωνιστικές υποχρεώσεις, έχοντας κάνει ένα ακόμη - το 6ο - μεγαλοπρεπές νταμπλ. Οι 19 βαθμοί της διαφοράς από τις υπόλοιπες ομάδες στο πρωτάθλημα της Ligue 1 και το άνετο 3-0 επί της Ρεμς στον τελικό του Coupe de France, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Θα μου πείτε, και πολύ σωστά, αυτό έκανε και τις προηγούμενες χρονιές εντός συνόρων. Αυτό που της έλειπε ήταν μια πολύ καλή ευρωπαϊκή πορεία. Δεν έμοιαζε με τέτοια στη νεοσύστατη League Phase της φετινής κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Η ξέφρενη πορεία μες το 2025 όμως, έχει κλείσει, για να μην το εκφράσουμε αλλιώς, πολλά στόματα ανά την υφήλιο.

Πρόκριση επί της Λίβερπουλ στο “Άνφιλντ”, όταν όλα τα προγνωστικά ήταν εναντίον της μετά το 0-1 του “Παρκ Ντε Πρενς”. Πρώτη νίκη επί αγγλικού εδάφους μάλιστα επί της, καλύτερης Άρσεναλ των τελευταίων ετών. Θέλετε κι άλλα; Ε, και μία πρόκριση, έστω και δύσκολη επί της Άστον Βίλα, στην πρώτη από τις τρεις διαδοχικές προκρίσεις επί αγγλικών ομάδων.

Πώς το κατάφερε όμως αυτό ο Λουίς Ενρίκε; Αρχικά, βγάζοντας με ένα μαγικό ραβδάκι τον Ουσμάν Ντεμπελέ από τη... ναφθαλίνη. Ο άλλοτε… λουφαδόρος, περιπατητής Γάλλος επιθετικός έφτασε αισίως τα 21 φετινά γκολ έχοντας απειλήσει οποιαδήποτε άμυνα φέτος. Μαζί με τα... πιτσιρίκια Μπαρκολά και Ντουέ και την έλευση του wonderkid Κβαρατσχέλια, από τη Νάπολι τον Ιανουάριο, έχουν δημιουργήσει μια αχτύπητη γραμμή κρούσης που παρατάσσεται σε τριάδα. Για να μην πούμε για τον πιστό στρατιώτη που ακούει στο όνομα, Γκονζάλο Ράμος (10 γκολ).

Ακριβώς πίσω τους μια μεσαία γραμμή που δεν γέμιζε το μάτι συγκριτικά με αυτές των υπολοίπων ομάδων από το πρώτο ράφι. Βίτίνια, Ζοάο Νέβες, Φαμπιάν Ρουίς με backup τους Ζαΐρ-Εμερί και Κανγκ-Ιν Λι έχουν μέχρι στιγμής στραγγαλίσει κάθε αντίπαλο και... σκουπίσει κάθε τετραγωνικό μέτρο όποιου αγωνιστικού χώρου έχουν πατήσει. Εάν προσθέσουμε και την αρωγή των εξαιρετικών πλάγιων μπακ Χακίμι (κυρίως) και Νούνο Μέντες, έχουμε μια πολυφωνική βεντάλια… τρόμου για τις αντίπαλες άμυνες.

Συνηθίζει να παίζει παιχνίδι κατοχής και όταν μένει πίσω για να διαχειριστεί αποτέλεσμα, είναι ικανή να βγάλει τετ α τετ με δύο-τρεις πάσες. Έως τώρα δεν υπάρχουν ορατές αδυναμίες που θα μπορούσε να “χτυπήσει” η Ίντερ. Μοναδικό τρωτό διάστημα, το πρώτο 20λεπτο στο “Παρκ Ντε Πρενς” όπου υπέφερε από την πίεση της Άρσεναλ, έχοντας να υπερασπίσει το υπέρ της 1-0 του Λονδίνου. Εάν η Ίντερ καταφέρει να μιμηθεί τους “Κανονιέρηδες”, ίσως δούμε να διαταράσσεται κάπως η άνεση των Παριζιάνων.

Μόνο τον περασμένο Ιανουάριο είδαμε την Ίντερ να “στραγγαλίζει” αντίπαλο, κι αυτή ήταν η Μονακό στη φάση των “16”. Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι και η Ίντερ έφτασε στον τελικό κυρίως με αμυντικές προσεγγίσεις. Δύσκολα κάτι τέτοιο θα δυσκολέψει την νταμπλούχο Γαλλίας που “διψάει” για τον πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό τίτλο. Στα δικά μας μάτια είναι το φαβορί, όπως δείχνουν και τα σετ αποδόσεων. Βάσει μάλιστα των παιχνιδιών και των δύο ομάδων, είναι πολύ πιθανόν να δούμε αρκετά γκολ δεδομένου ότι η άμυνα της Παρί Σεν Ζερμέν έχει κενά στα μετόπισθεν.

Μοναδική ευκαιρία λοιπόν για την Παρί Σεν Ζερμέν του Λουίς Ενρίκε στο Μόναχο. Όλα θα κριθούν στις τέσσερις γραμμές. Ανυπομονούμε!

Τα συν και πλην της Παρί: Μια πολυφωνική βεντάλια… τρόμου

(γράφει ο αναλυτής Ιταλίας του «Match Money», Γιάννης Γιαννούλας)

Η Ίντερ για δεύτερη φορά στην τριετία είναι στον τελικό του Champions League και θέλει να έχει καλύτερη τύχη από αυτή του αγώνα με τη Μάντσεστερ Σίτι. Στην ήττα με 1-0, όπου και είχε μοιραίο παίκτη τον Ρομέλου Λουκάκου. Ο Βέλγος πριν μερικές μέρες πανηγύρισε τίτλο αλλά με τη… Νάπολι, πληγώνοντας εμμέσως την παλιά του ομάδα, οι «νερατζούρι» βέβαια έχουν ένα πολύ ανώτερο τρόπαιο για να διεκδικήσουν, στον τελικό του Μονάχου.

Που πιθανώς να είναι και το τελευταίο παιχνίδι του Σιμόνε Ιντσάγκι στον πάγκο της Ίντερ, αν πιστέψουμε τα όλο και πιο έντονα δημοσιεύματα από τη Σαουδική Αραβία, πως αναλαμβάνει την Αλ Χιλάλ. Για να την καθοδηγήσει άμεσα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, που ξεκινά στις 13 Ιουνίου.

Στην άκρη όλα αυτά, τι πρέπει να κάνει η Ίντερ στον τελικό με την Παρί, για να κατακτήσει το τρόπαιο; Και μιας και μιλάμε για τον Σιμόνε Ιντσάγκι, ξέρουμε ότι μέχρι να… σβήσει ο ήλιος ή μέχρι να αναλάβει την Αλ Χιλάλ θα παίζει με 3-5-2. Έχοντας μια ιδανική ενδεκάδα στο μυαλό του, την οποία και αλλάζει μόνο σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ο έμπειρος Ζόμερ κάτω από τα δοκάρια, όταν είναι υγιείς οι Παβάρ, Ατσέρμπι και Μπαστόνι συνθέτουν την αμυντική τριάδα. Με τον Μπαστόνι να προωθεί το παιχνίδι και από πίσω, γίνεται σε πολλές περιπτώσεις τέταρτος χαφ, ενώ ο Ατσέρμπι αναλαμβάνει πάντα τον καλύτερο φορ των αντιπάλων.

Στις πτέρυγες, δεξιά ο ταχυδυναμικός Ντάμφρις, που θυμίζει πολύ βραζιλιάνικα μπακ με τις διαρκείς προωθήσεις στην αντίπαλη περιοχή, φέτος έχει και διψήφιο αριθμό γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, κίνδυνος-θάνατος και στις στατικές φάσεις. Αριστερά ο Ντιμάρκο με τα φοβερά στατικά χτυπήματα, ενώ στον άξονα δεν αλλάζει η τριάδα των Μπαρέλα, Τσαλχάνογλου και Μκχιταριάν. Ο Τούρκος μπροστά από την άμυνα, σε ένα ρόλο όπου τον τοποθέτησε ο Ιντσάγκι, box-to-box ο Μπαρέλα, δημιουργικός αλλά και ανασταλτικά καθήκοντα στον Μκχιταριάν.

Και φυσικά στην επίθεση το δίδυμο Λαουτάρο Μαρτίνες και Τουράμ. Ο Αργεντίνος φέτος δεν είχε την καλύτερη σεζόν λόγω και τραυματισμών, ωστόσο στα σημαντικά ματς βρήκε πάντα δίχτυα, ενώ ο Τουράμ ήταν καθοριστικός για την πρόκριση στον τελικό, με τις εμφανίσεις του κόντρα στην Μπαρτσελόνα.

Η Παρί είναι αντίπαλος που ίσως να μην ταιριάζει στην Ίντερ, η ταχύτητα των παικτών του Λουίς Ενρίκε δύσκολα θα ματσαριστεί. Ωστόσο οι «νερατζούρι» είναι μια πολύ πιο έμπειρη ομάδα, που διαχειρίστηκε με έξοχο τρόπο τις νοκ-άουτ καταστάσεις και φυσικά σε μονό ματς έχει μεγάλη τύχη.

Η Παρί Σεν Ζερμέν έφτασε στον τελικό με πολύ ωραίο ποδόσφαιρο στα νοκ-άουτ ματς, έχοντας… ξεκληρίσει την Premier League (Λίβερπουλ, Άστον Βίλα, Άρσεναλ κατά σειρά). Για τον λόγο αυτό και δίνεται φαβορί για τη νίκη στις αποδόσεις.. Αλλά η πολύ έμπειρη Ίντερ δεν μπορεί να ξεγραφτεί, αντεπεξήλθε σε δύο απίθανης δυσκολίας ματς με την Μπαρτσελόνα παίρνοντας την πρόκριση. Μπορεί να οδηγήσει τον τελικό μακριά και η ισοπαλία στο 90λεπτο είναι αποτέλεσμα που έχει πιθανότητες.

Τι λένε οι ρεπόρτερ

Πάολο Μενικούτσι (Ιντερ): Η Ίντερ του Σιμόνε Ιντζάγκι έχει εδραιωθεί τα τελευταία χρόνια ως μέλος της ευρωπαϊκής ελίτ και απέδειξε την αμυντική της σταθερότητα, δεχόμενη μόλις ένα γκολ σε οκτώ αγώνες της league phase. Συνέχισε με μία ακόμα ανέπαφη εστία στο πρώτο παιχνίδι των «16» με τη Φέγενορντ, εξασφαλίζοντας την πρόκριση με συνολικό σκορ 4-1.

Το σύστημα 3-5-2 με τους Ντένζελ Ντάμφρις και Φεντερίκο Ντιμάρκο να ανεβαίνουν από τα άκρα λειτουργεί άψογα, όπως και η επιθετική συνεργασία του Μάρκους Τουράμ με τον αρχηγό Λαουτάρο Μαρτίνες. Παρά το γεγονός ότι στη league phase επικράτησαν με 1-0 σε τέσσερα ματς – σε αντίθεση με τη Serie A, όπου είχαν πετύχει 55 γκολ σε 21 αγώνες – η Ίντερ ξεπέρασε τη Φέγενορντ με κυνικό τρόπο και με μία σπουδαία εμφάνιση στο Μόναχο πήρε τη νίκη 2-1 στο πρώτο ματς των προημιτελικών με την Μπάγερν. Στο κατάμεστο Σαν Σίρο, άντεξε στην πίεση και με το 2-2 «σφράγισε» την πρόκριση. Στο επικό 7-6 επί της Μπαρτσελόνα, είδαμε μια διαφορετική Ίντερ, με εμφανή αμυντικά κενά αλλά και εντυπωσιακές επιθετικές επιδόσεις.

Η Ίντερ παίζει με το ίδιο σύστημα εδώ και χρόνια υπό τον Ιντζάγκι και δείχνει απόλυτα οργανωμένη ανεξάρτητα από την ενδεκάδα. Ο Τουράμ έχει εξελιχθεί σημαντικά και αποτελεί τον ιδανικό παρτενέρ του Μαρτίνες. Μετά τον περσινό τελικό, αυτή τη φορά η Ίντερ δείχνει έτοιμη να το καταφέρει.

Aλεξ Κλέμενσον (Παρί Σεν Ζερμέν): Η Παρί δυσκολεύτηκε να βρει ρυθμό στη league phase. Αν και νίκες επί της Τζιρόνα και της Σάλτσμπουργκ την κράτησαν ζωντανή, η ήττα στο 90' από την Ατλέτικο στη 4η αγωνιστική την έφερε σε δύσκολη θέση. Η ομάδα του Λουίς Ενρίκε δημιουργούσε ευκαιρίες, αλλά δυσκολευόταν να σκοράρει – μέχρι που έκανε μία επική ανατροπή απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι. Αφού συνέτριψε την Μπρεστ στα play offs (10-0 συνολικό σκορ), η Παρί έχασε 1-0 εντός από τη Λίβερπουλ, σπαταλώντας πολλές ευκαιρίες. Στο Άνφιλντ όμως, ισοφάρισε τη σειρά και επικράτησε στα πέναλτι, με τον Τζιανλουίτζι Ντοναρούμα να πραγματοποιεί δύο καθοριστικές αποκρούσεις. Ο Ιταλός τερματοφύλακας ήταν ξανά καθοριστικός στον προημιτελικό, διατηρώντας το προβάδισμα του πρώτου αγώνα (3-1) παρά την ήττα με 3-2 στην Αγγλία. Στα ημιτελικά, ένα γρήγορο γκολ του Ουσμάν Ντεμπελέ έδωσε τη νίκη επί της Άρσεναλ στο Λονδίνο και η Παρί ολοκλήρωσε τη δουλειά εντός έδρας.

Ίσως είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Κατέκτησε άνετα τη Ligue 1 και δείχνει εξίσου δυνατή στην Ευρώπη. Η επική πρόκριση επί της Λίβερπουλ άλλαξε την ψυχολογία, και οι επιτυχίες απέναντι σε Άστον Βίλα και Άρσεναλ ενίσχυσαν την πίστη ότι αυτός μπορεί να είναι ο χρόνος της Παρί.

Ο Παναθηναϊκός και οι άλλοι…

Σε 70, μαζί με τη φετινή… εκδόσεις της διοργάνωσης έφτασαν να γευτούν τη χαρά της συμμετοχής στον τελικό Πρωταθλητριών / Champions League συνολικά 42 ομάδες. Η Τότεναμ, η Παρί και η Σίτι πήραν τα… χαρτάκια με αριθμό 40, 41 και 42, με τελευταία πρωτάρα σε τελικό τους «σίτιζενς» το 2021. τα 69 τρόπαια μοιράστηκαν 22 διαφορετικές ομάδες και 19 έμειναν χωρίς… στέμμα.

Ανάμεσά τους και ο Παναθηναϊκός, απόρροια της καταπληκτικής του πορείας το 1970-71 ως τον τελικό του Γουέμπλεϊ, όπου όμως ο Αγιαξ ήταν ήδη από… άλλο πλανήτη και τον υπέταξε με 2-0. Ως σήμερα, πρόκειται για τη μόνη εμφάνιση ελληνικής ομάδας σε τελικό του θεσμού.

Φέτος η Παρί Σεν Ζερμέν αφαίρεσε εαυτόν από τη λίστα ομάδων που εμφανίστηκαν μια φορά στην ιστορία τους σε τελικό και έκτοτε ουδέποτε το επανέλαβαν. Τελευταία ήταν το 2006 η Αρσεναλ, χάνοντας με 2-1 στο Παρίσι από την Μπάρτσα του Φρανκ Ράικαρντ και των Ετό, Ροναλντίνιο, Ντέκο αλλά από το 18’ έπαιζε με παίκτη λιγότερο ελέω αποβολής του κίπερ Γενς Λέμαν. Στη λίστα κι άλλη μια αγγλική ομάδα, η Λιντς που ωσάν άλλος… Παναθηναϊκός έπεσε πάνω σε αυτοκρατορία: οι «πράσινοι» στου Αγιαξ, τα «παγώνια» στης Μπάγερν (2-0 στο Παρίσι).

Αναλογία με το «τριφύλλι» συναντάμε σε άλλες δύ0 περιπτώσεις τελικών, ήτοι ομάδων που έφτασαν ως εκεί, δεν τα κατάφεραν και ουδέποτε άλλος σύλλογος από τη χώρα τους πέτυχε κάτι ανάλογο. Και, δη, ξανά τη δεκαετία του ’70. Το 1978 η βέλγικη Μπριζ του Ερνστ Χάπελ και των Σόρενσεν, Σίμον, Βαντερχέικεν και Λέεκενς υποτάχθηκε στη Λίβερπουλ με 1-0 στο «Γουέμπλεϊ» του Λονδίνου και, την αμέσως επόμενη χρονιά, ξανά μια πρωτάρα ηττήθηκε από αγγλική ομάδα: η σουηδική Μάλμε από τη μεγάλη Νότιγχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ (1-0 στο Μόναχο).

Η πλέον… έκπτωτη «βασίλισσα» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου είναι η Ατλέτικο Μαδρίτης καθώς έφτασε τρεις φορές στον τελικό και απέτυχε ισάριθμες, δίχως όμως ήταν στο 90λεπτο! Το ’74 ηττήθηκε σε επαναληπτικό από την Μπάγερν ενώ το ’14 και το ’16 από τη Ρεάλ στην παράταση και στα πέναλτι αντίστοιχα! Τι να πεις…

Από κοντά, με δύο αποτυχίες σε ισάριθμες εμφανίσεις, η Ρεμς και η Βαλένθια. Το ’56 και το ’59 οι Γάλλοι ηττήθηκαν, σε Παρίσι και Στουτγκάρδη, από τη Ρεάλ Μαδρίτης ενώ η μεγάλη Βαλένθια του Εκτορ Ραούλ Κούπερ απέτυχε σε δύο συνεχόμενους: το 2000 στο Παρίσι (3-0 από τη Ρεάλ) και το 2001 στο Μιλάνο (στα πέναλτι από την Μπάγερν).

Το, δε, 1957 η Φιορεντίνα και το 1960 η Αϊντραχτ Φρανκφούρτης… έπεσαν πάνω στην παντοδυναμία, της αρχής του θεσμού, της Ρεάλ και των πέντε συνεχόμενων τροπαίων της, σκηνικό που επαναλήφθηκε και το 1966 στις Βρυξέλλες όταν η πρωτάρα γιουγκοσλάβικη Παρτίζαν λύγισε απέναντι στη «βασίλισσα». Δέκα χρόνια μετά, το ’76, έλαβε το βάπτισμα του πυρός σε τελικό η Σεντ Ετιέν, χάνοντας με 1-0 από την Μπάγερν στη Γλασκώβη και, δώδεκα μήνες μετά, η Γκλάντμπαχ έχανε με 3-1 από τη Λίβερπουλ στη Ρώμη. Στην οποία Ρώμη φιλοξενήθηκε ο τελικός του ’84, συμπτωματικά με τη Λίβερπουλ αντίπαλη της οικοδέσποινας Ρόμα και οι «κόκκινοι» το πήραν στα πέναλτι.

Οι τελευταίες πέντε… άτιτλες πρωτάρες ήταν πιο πρόσφατα. Το 1992 η Σαμπντόρια ηττήθηκε με 1-0 από την Μπαρτσελόνα στο «Γουέμπλεϊ», στην παράταση από το φοβερό γκολ-φάουλ του Ρόναλντ Κούμαν, το 2002 η Λεβερκούζεν με 2-1 στη Γλασκώβη από τη Ρεάλ (με το αξέχαστο γκολ του Ζινεντίν Ζιντάν) και το 2004 η Μονακό με 3-0 από την Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο στο Γκέλζενκιρχεν. Και, τέλος το 2019 η Τότεναμ, από τη Λίβερπουλ, και το 2020 η Παρί, από την Μπάγερν, ηττήθηκαν και δίχως καν να σκοράρουν.

ΟΜΑΔΑ    ΤΙΤΛΟΙ    ΕΤΟΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ
Ρεάλ Μαδρίτης    15    
1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014, 2016,

2017, 2018, 2022, 2024

Μίλαν    7    1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
Μπάγερν Μ.    6    1974, 1975, 1976, 2001, 2013, 2020
Λίβερπουλ    6    1977, 1978, 1981, 1984, 2005, 2019
Μπαρτσελόνα    5    1992, 2006, 2009, 2011, 2015
Άγιαξ    4    1971, 1972, 1973, 1995
Ίντερ    3    1964, 1965, 2010
Μάντσεστερ Γ.    3    1968, 1999, 2008
Γιουβέντους     2    1985, 1996
Μπενφίκα    2    1961, 1962
Τσέλσι    2    2012, 2021
Νότιγχαμ Φ.    2    1979, 1980
Πόρτο    2    1987, 2004
Σέλτικ    1    1967
Αμβούργο     1    1983
Στεάουα Βουκ.    1    1986
Μαρσέιγ     1    1993
Ντόρτμουντ     1    1997
Μάντσεστερ Σίτι     1    2023
Φέγενορντ     1    1970
Άστον Βίλα     1    1982
PSV Αϊντχόφεν     1    1988
Eρυθρός Αστέρας    1    1991
Trivia, ρεκόρ και παράξενα των τελικών!

Η μεγαλύτερη διαφορά σε σκορ τελικού ήταν το Μίλαν – Μπαρτσελόνα 4-0 το 1994 στην Αθήνα, όσα και ο επαναληπτικός (δεν ίσχυαν πέναλτι τότε) στο Μπάγερν – Ατλέτικο 4-0 το 1974 και Μίλαν – Στεάουα 4-0 το 1989.
Τα περισσότερα γκολ σε τελικό είναι φυσικά στο Ρεάλ – Αϊντραχτ 7-3 το 1960 στη Γλασκώβη και ακολουθεί το Λίβερπουλ – Μίλαν 3-3 το 2005 στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ντίνο Τζοφ είναι ο γηραιότερος που έπαιξε σε τελικό: ήταν 41 ετών και 86 ημερών το 1983 στο Αμβούργο – Γιουβέντους 1-0 ενώ ο γηραιότερος σκόρερ ήταν ο Πάολο Μαλντίνι της Μίλαν το 2005 (36 ετών και 333 ημερών). Ο οποίος το 2007, σε ηλικία 38 ετών και 331 ημερών, έγινε ο γηραιότερος πρωταθλητής Ευρώπης.
Η Ρεάλ με 15 κατακτήσεις σε 18 τελικούς (!)είναι σαφώς η πιο επιτυχημένη ομάδα στην ιστορία του Πρωταθλητριών. Ωστόσο η Νότιγχαμ Φόρεστ και η Πόρτο μετρούν 2/2 κατακτήσεις και από μία, στη μοναδική τους παρουσία, η Αστον Βίλα, ο Ερυθρός Αστέρας, η Φέγενορντ και η PSV Αϊντχόφεν.
Ο νεότερος που έπαιξε ποτέ σε τελικό της διοργάνωσης ήταν ο Πορτογάλος Αντόνιο Σιμόες με την Μπενφίκα στο 5-3 με τη Ρεάλ το 1962: ήταν 18 ετών και 139 ημερών.

Ο νεαρότερος σκόρερ σε τελικό ήταν ο ηλικίας 18 ετών και 327 ημερών Πάτρικ Κλάιφερτ το 1995 στο Αγιαξ – Μίλαν 1-0.
Χατ-τρικ έχουν σημειωθεί μόλις τέσσερις φορές σε τελικούς, τελευταίο το 1969 από τον Ιταλό Πιερίνο Πράτι στο Μίλαν – Αγιαξ 4-1!
53 δευτερόλεπτα είχαν περάσει από το γρηγορότερο γκολ σε τελικό, που ήρθε από τον Πάολο Μαλντίνι το 2005 στην Κωνσταντινούπολη στο Μίλαν – Λίβερπουλ 3-3. Του Σαλάχ το 2019 στο Λίβερπουλ – Τότεναμ ήταν το δεύτερο γρηγορότερο (στο 2’).
Εντεκα από τους 69 τελικούς της διοργάνωσης κρίθηκαν στα πέναλτι, αλλά κανένας από το 2016 και το Ρεάλ – Ατλέτικο στο Μιλάνο.
Συνολικά 17 τελικοί κρίθηκαν σε έξτρα χρόνο, δηλαδή όχι στο 90λεπτο. Μια φορά διεξήχθη επαναληπτικός, 11 φορές πήγαν στα πέναλτι και άλλες πέντε το τρόπαιο κρίθηκε στην παράταση: Ρεάλ – Μίλαν 3-2 το 1958, Γιουνάιτεντ – Μπενφίκα 4-1 το 1968, Φέγενορντ – Σέλτικ 3-2 το 1970, Μπαρτσελόνα – Σαμπντόρια 1-0 το 1992 και Ρεάλ – Ατλέτικο 4-1 το 2014.
Σε τελικούς έχουν σημειωθεί… σχεδόν γκολ με κάθε τρόπο. Με φάουλ, με πέναλτι, με κεφαλιές, με λάθη τερματοφυλάκων, αλλά μόνο μια φορά με αυτογκόλ! Κι αυτό το 1961, σεζόν που η πενταετής κυριαρχία της Ρεάλ στο Πρωταθλητριών τερματίστηκε, με Μπενφίκα και Μπαρτσελόνα στον τελικό. Οι Λουζιτανοί νίκησαν με 3-2 με εγκληματικό λάθος του τερματοφύλακά τους και αρχηγού, Ράμαλετς, στο 32’: σε μια εύκολη φάση, έστειλε την μπάλα πρώτα στο δοκάρι και στη συνέχεια στα δίχτυα της ομάδας του.

Σε 69 τελικούς, από το 1956, μόνο τρεις παίκτες έχουν δει κόκκινη κάρτα. Το 2006 ο Γενς Λέμαν της Αρσεναλ (με την Μπαρτσελόνα), το 2012 ο Ντιντιέ Ντρογκμπά της Τσέλσι (στην παράταση, με την Μπάγερν) και το 2017 ο Χούαν Κουαδράδο της Γιουβέντους (με τη Ρεάλ).
Το τελευταίο πέναλτι σε τελικό ήταν του Μο Σαλάχ στο 2’ του τελικού της Λίβερπουλ με την Τότεναμ το 2019 στη Μαδρίτη, ήταν και το πρώτο πέναλτι υπέρ νικήτριας ομάδας μετά από αυτό του Στέφαν Εφενμπεργκ για την Μπάγερν το 2001 στο Μιλάνο με τη Βαλένθια.
Έχουν εμφανιστεί σχεδόν όλα τα σκορ σε τελικούς. Σχεδόν, όχι όλα. Φερ’ ειπείν έχουν βάλει ομάδες έως 4 γκολ και μία, η Ρεάλ, είχε πετύχει 7. Ουδέποτε κάποια σημείωσε 5 ή 6. Από τη δεκαετία του ’50 λοιπόν, ποια σκορ δεν είδαμε ποτέ σε τελικό; Ισοπαλία με σκορ 4-4 και νίκες με 5-1 και 5-2.
Σκοράροντας με φάουλ στον τελικό

Για γκολ με φάουλ σε τελικό, στατιστικά δεν υπάρχουν οπότε (χεχε) μου βγήκαν τα μάτια: κάθισα και είδα όλα τα γκολ, όλων των τελικών, για να επιβεβαιώσω ότι έχω καλή μνήμη. Τι; Ότι το τελευταίο, χρονικά γκολ με απευθείας φάουλ, σε τελικό της διοργάνωσης σημείωσε το 1999 ο Μάριο Μπάσλερ για την Μπάγερν κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Συνολικά σε 69 τελικούς έχουν σημειωθεί τέσσερα γκολ με φάουλ. Ναι μόνο. Αλλά με… υποσημειώσεις.

Δύο εξ αυτών επιτεύχθηκαν σε παρατάσεις: του Λουίς Αραγονιές της Ατλέτικο το 1974 με την Μπάγερν (έληξε 1-1, στον επαναληπτικό οι Βαυαροί νίκησαν με 4-0) και του Ρόναλντ Κούμαν της Μπαρτσελόνα το 1992 με τη Σαμπντόρια, που έκρινε και το τρόπαιο.

Και, το μόνο άλλο γκολ με φάουλ σε τελικό της διοργάνωσης ήταν του Φραντζ Ροτ της Μπάγερν το 1976 με τη Σεντ Ετιέν, που επίσης έκρινε το τρόπαιο (1-0). Ωστόσο, τα σουτ τόσο του Κούμαν όσο και του Ροτ, επιτεύχθηκαν αφού συμπαίκτες τους είχαν ελαφρώς ακουμπήσει την μπάλα (tipped, ως αναφέρουν οι Αγγλοι): ο Φραντζ Μπέκενμπαουερ στο πρώτο, οι Χοσέ Μαρία Μπακέρο και Χρίστο Στόιτσκοφ στο δεύτερο.

Για να είμαστε ακριβείς, πάντως στην ιστορία, ως γκολ με φάουλ έμειναν… Κι αν μη τι άλλο, και η Παρί Σεν Ζερμέν και η Ιντερ έχουν καλούς σπεσιαλίστες στις εκτελέσεις!

Κι αν… πάει πέναλτι;

Εντεκα από τους 69 τελικούς της διοργάνωσης, αλλά κανένας από το 2016 (ήτοι, οκτώ σερί) κρίθηκαν στα πέναλτι.

Ο πρώτος τελικός που κρίθηκε στα πέναλτι ήταν το 1984 στη Ρώμη: Λίβερπουλ και Ρόμα έμειναν στο 1-1 και το τρόπαιο πήγε στους «κόκκινους» με 4-2 (δεν ευστόχησαν Κόντι και Γκρατζιάνι). Ακολούθησε του ’86 με τον Χέλμουτ Ντουκαντάμ να… εκθέτει τους παίκτες της Μπαρτσελόνα. Το ’88 στη Στουτγκάρδη η PSV υπέταξε στη… ρώσικη ρουλέτα την Μπενφίκα (μόνο ο Βελόσο αστόχησε) και τι ’91 στο Μπάρι οι Σέρβοι του Αστέρα πήραν την «κούπα» ενάντια στους Μασσαλούς που είχαν… μοιραίο τον Αμορός).

Το ’96, ξανά στη Ρώμη, ήταν σειρά της Γιουβέντους επί του Αγιαξ των άστοχων, απέναντι στον Φαν ντερ Σάαρ, Ντάβιντς και Σιλόι και το ’01 της Μπάγερν επί της Βαλένθια με… μοιραίους τους Ζάχοβιτς, Καρμπόνι και Πελεγρίνο.

Εννοείται ότι ιταλικός «εμφύλιος» χωρίς πέναλτι δεν γινόταν, το επιβεβαίωσαν Γιουβέντους και Μίλαν το 2003 στο Μάντσεστερ, εννοείται ότι… θρίλερ χωρίς Λίβερπουλ δεν γίνεται (όπως το 2005 στην Κωνσταντινούπολη, με Σερζίνιο, Πίρλο και Σεφτσένκο να μη νικούν τον Ντούντεκ) και εννοείται ότι Γιουνάιτεντ και Τσέλσι μετά από 120 λεπτά, το 2008, προσέφεραν δράμα και… ευτράπελα με το γλίστρημα του Τέρι.

Ακολούθησε το απίθανο τρόπαιο της Τσέλσι στο Μόναχο επί της Μπάγερν (Ολιτς και Σβάινσταϊγκερ οι άστοχοι) και, τα τελευταία πέναλτι σε τελικό, το 2016 στον μαδριλένικο «εμφύλιο» στο Μιλάνο ανάμεσα σε Ρεάλ και Ατλέτικο με τον Χουανφράν… αποδιοπομπαίο τράγο. 

1984

Ρώμη

Λίβερπουλ – Ρόμα

1-1 (4-2 πέν.)

1986

Σεβίλλη

Στεάουα Β. – Μπαρτσελόνα

0-0 (2-0 πέν.)

1988

Στουτγκάρδη

PSV Αϊντχόφεν – Μπενφίκα

0-0 (6-5 πέν.)

1991

Μπάρι

Ερυθρός Αστέρας – Μαρσέιγ

0-0 (5-3 πέν.)

1996

Ρώμη

Γιουβέντους – Αγιαξ

1-1 (4-2 πέν.)

2001

Μιλάνο

Μπάγερν Μ. – Βαλένθια

1-1 (5-4 πέν.)

2003

Μάντσεστερ

Μίλαν – Γιουβέντους

0-0 (3-2 πέν.)

2005

Κωνσταντινούπολη

Λίβερπουλ – Μίλαν

3-3 (3-2 πέν.)

2008

Μόσχα

Μάντσεστερ Γ. – Τσέλσι

1-1 (6-5 πέν.)

2012

Μόναχο

Τσέλσι – Μπάγερν Μ.

1-1 (4-3 πέν.)

2016

Μιλάνο

Ρεάλ Μ. – Ατλέτικο Μ.

1-1 (5-3 πέν.)

Στην ευρωπαϊκή της ιστορία, η Ιντερ οδηγήθηκε στα πέναλτι πέντε φορές και έκανε δύο προκρίσεις.

∙ 1971-72 (Πρωταθλητριών): Ιντερ – Σέλτικ 0-0 και 0-0 (προκρίθηκε με 5-4)

∙ 1994-95 (Κύπελλο UEFA): Ιντερ – Αστον Βίλα 1-0 και 0-1 (αποκλείστηκε με 3-4)

∙ 1996-97 (Κύπελλο UEFA): Ιντερ – Γκράτσερ 1-0 και 0-1 (προκρίθηκε με 5-4)

∙ 1996-97 (Κύπελλο UEFA): Σάλκε – Ιντερ 1-0 και 0-1 (τελικοί, η Σάλκε το τρόπαιο με 4-1)

∙ 2023-24 (Champions League): Ιντερ – Ατλέτικο Μ. 1-0 και 1-2 (αποκλείστηκε με 3-5)

Αντίστοιχα η Παρί πήγε μόνο δύο φορές, με επιτυχία κατά το ήμισυ.

∙ 2001-02 (Κύπελλο UEFA): Ρέιντζερς – Παρί Σεν Ζερμέν 0-0 και 0-0 (4-3 οι Σκωτσέζοι)

∙ 2024-05 (Champions League): Παρί Σεν Ζερμέν – Λίβερπουλ 0-1 και 1-0 (πέρασε με 5-1)

Και τι λέει… ο νέος Πάπας;

Ότι είναι Αμερικανός ο νέος Ποντίφιξ, δεν λέει απολύτως τίποτε καθότι είναι ο πρώτος Γιάνκης άρχοντας του Βατικανού. Ψάχνοντας ωστόσο τα αρχεία (της UEFA, όχι του Βατικανού), άλλες πέντε φορές συνέπεσε να υπάρχει εκλογή νέου Πάπα την ίδια χρονιά με τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών / Champions League. Εξ αυτών στις τρεις μετείχε ιταλική ομάδα.

Το 1958 η Μίλαν ηττήθηκε με 3-2 στην παράταση από τη Ρεάλ Μαδρίτης, χρονιά που ο Ιωάννης ΚΓ’ ανέβηκε στον θρόνο.

Το 1963 απεβίωσε και τον εξελέγη ο Παύλος Στ’, χρονιά που η Ιντερ νίκησε με 3-1 τη Ρεάλ στον τελικό.

Και, το 2005 τερματίστηκε η 26ετής Παποσύνη του Ιωάννη Παύλου του Β’, εξελέγη ο Βενέδικτος ΙΣτ’ (που άπαντες τον μνημονεύουμε ως «ο Γερμανός Γιόζεφ Ράτσινγκερ), χρονιά που Λίβερπουλ και Μίλαν προσέφεραν γκολ, θέαμα και συγκινήσεις στο θρίλερ (3-3) της Κωνσταντινούπολης – και οι «reds» το πήραν στα πέναλτι.

Τι ενώνει αυτούς τους τρεις ιταλικούς τελικούς την ίδια χρονιά που υπήρξε νέος Πάπας; Ότι δεν ηττήθηκαν στο 90λεπτο…

Η (γαλλική) σύμπτωση με την Euroleague!

Για τους λάτρεις της στατιστικής, η Μονακό έγινε φέτος ο 5ος σύλλογος στην Ευρώπη που μετείχε σε τελικό Πρωταθλητριών και σε ποδόσφαιρο και… σε μπάσκετ, με την πρόκριση της ομάδας του Βασίλη Σπανούλη στο Final-4 επί του Ολυμπιακού! Οι άλλες; Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Παρτιζάν και, φυσικά, Παναθηναϊκός…

Εξ αυτών, μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης τα κατάφερε την ίδια χρονιά σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Το 2018, ενάντια σε Λίβερπουλ και Φενέρμπαχτσε αντίστοιχα. Ωστόσο… βγήκε φέτος μια άλλη σύμπτωση. Η Μονακό έγινε μόλις η δεύτερη γαλλική ομάδα που πέρασε σε τελικό Euroleague και πρώτη μετά τη Λιμόζ το 1993, η οποία είχε επιβληθεί της Μπένετον Τρεβίζο στο ΣΕΦ ενώ στο Champions League το τρόπαιο κατέκτησε το ’93 η Μαρσέιγ νικώντας 1-0 τη Μίλαν.

Και πού τη νίκησε; Στο Μόναχο, εκεί όπου διεξάγεται και φέτος! Και επίσης με αντίπαλο Μιλανέζα: τότε η Μίλαν, φέτος η Ιντερ…

Η μόνη διαφορά είναι πως η Λιμόζ το πήρε τότε ενώ, φέτος, η Μονακό όχι.

Κι άλλος οιωνός τίτλου για την Παρί…

Η Τότεναμ κατέκτησε το Europa League, κάτι που αποτελεί οιωνός τίτλου για την Παρί Σεν Ζερμέν. Οι «σπερς» κατάφεραν να σηκώσουν το τρίτο τους ευρωπαϊκό και το πρώτο μετά το 1984.

Τις προηγούμενες δύο φορές που η Τότεναμ πήρε το τότε Κύπελλο UEFA μια ιταλική ομάδα έπαιξε στον τελικό του τότε Κυπέλλου Πρωταθλητριών και… ηττήθηκε. Το 1972 τα «σπιρούνια» είχαν νικήσει σε διπλά ματς τη Γουλβς με 3-2 συνολικό σκορ και πήρε το τρόπαιο, ενώ την ίδια χρονιά ο Άγιαξ είχε επικρατήσει με 2-0 της Ίντερ.

Η δεύτερη φορά που η Τότεναμ πήρε το τρόπαιο ήταν το 1984 και είχε νικήσει την Άντερλεχτ στη διαδικασία των πέναλτι με 5-4 (1-1 κ.δ.) και εκείνη τη σεζόν η Ρόμα είχε ηττηθεί με 4-2 επίσης στα πέναλτι (1-1 κ.α.) από τη Λίβερπουλ.

Η τρίτη ήταν απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ φέτος, την οποία νίκησε με 1-0.

Λέτε;

Όλοι οι αριθμοί της φετινής σεζόν του (πρώτου με leaguephase) ChampionsLeague!

1. Ο Σαντιάγο Χιμένες έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε υπέρ και κατά της ίδιας ομάδας σε μία… έκδοση του Champions League, στην ισοπαλία 1-1 της Μίλαν με την πρώην ομάδα του, Φέγενορντ, στα play offs. Στη leaguephase, οι πρωτοεμφανιζόμενες Μπολόνια, Μπρεστ και Τζιρόνα πέτυχαν τις πρώτες τους νίκες στο Champions League.

2. Ο Μόργκαν Ρότζερς έγινε ο πρώτος παίκτης που σημείωσε δύο γκολ στα πρώτα 5 λεπτά ενός αγώνα Champions League, στη νίκη της Άστον Βίλα με 4-2 επί της Σέλτικ. Η ανατροπή της Παρί Σεν Ζερμέν απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι ήταν η πρώτη φορά που ο γαλλικός σύλλογος δέχθηκε τα δύο πρώτα γκολ και κέρδισε σε αυτόν τον θεσμό.

3. Η Παρί Σεν Ζερμέν κέρδισε τρεις διαδοχικές αναμετρήσεις με αγγλικές ομάδες στη φάση των νοκ άουτ – Λίβερπουλ (φάση των 16), Άστον Βίλα (προημιτελικά) και Άρσεναλ (ημιτελικά). Στη φάση των ομίλων, ο Χάρι Κέιν έγινε ο μόνος παίκτης που σκόραρε χατ τρικ με πέναλτι στο Champions League, με τρία από τα τέσσερα γκολ του να προέρχονται από την άσπρη βούλα στη νίκη της Μπάγερν με 9-2 επί της Ντινάμο Ζάγκρεμπ.

4. Αυτή η σεζόν ήταν μόλις η τέταρτη φορά από την αρχή του αιώνα που τέσσερα διαφορετικά έθνη εκπροσωπήθηκαν στα ημιτελικά (2003-04, 2009-10 και 2017-18 ήταν οι άλλες).

5. Η νίκη της Μπαρτσελόνα με 5-4 επί της Μπενφίκα ήταν ο πρώτος αγώνας στην ιστορία του Champions League που έληξε με αυτό το σκορ, ενώ, με τη νίκη της με 5-0 επί της Σπάρτα Πράγας, η Μάντσεστερ Σίτι πέτυχε 5 ή περισσότερα γκολ σε αγώνα Champions League για 11η φορά – περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη αγγλική ομάδα. Εν τω μεταξύ, η Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετώπισε αγγλική ομάδα στα προημιτελικά για πέμπτη συνεχόμενη σεζόν (Λίβερπουλ το 2020-21, Τσέλσι το 2021-22 και 2022-23, Μάντσεστερ Σίτι το 2023-24, Άρσεναλ το 2024-25).

6. Μόνο έξι σύλλογοι διατήρησαν την ίδια θέση στον πίνακα της league phase από την 7η έως την 8η αγωνιστική, ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης έχει πλέον επιτυχίες σε όλες τις έξι αναμετρήσεις νοκ άουτ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Κυπέλλου/Champions League απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης, μετά την επικράτησή της στη φάση των «16». Οι «μερένχες» έχουν κερδίσει και τις έξι διαδικασίες πέναλτι μεταξύ των δύο ομάδων.

7. Η Άρσεναλ κατέγραψε τη μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη και έγινε η πρώτη ομάδα που σημείωσε 7 γκολ σε εκτός έδρας αγώνα στη φάση των νοκ άουτ του Champions League όταν νίκησε την PSV με 7-1. Η επιτυχία της Παρί Σεν Ζερμέν με 7-0 επί της Μπρεστ στη δεύτερη αναμέτρηση των play offs της φάσης των νοκ-άουτ ήταν η μεγαλύτερη νίκη της σε διοργάνωση της UEFA – ήταν επίσης η πρώτη ομάδα που είχε επτά διαφορετικούς σκόρερ σε αγώνα Champions League.

8. Οι οκτώ «καθαρές εστίες» της Ίντερ ήταν οι περισσότερες από οποιαδήποτε ομάδα στη φετινή διοργάνωση. Αυτός ο αριθμός ισοφάρισε το υψηλότερο σύνολό τους σε καμπάνια του Champions League (2022-23).

9. Όλες οι εννέα αναμετρήσεις δύο αγώνων του Πρωταθλητριών/Champions League μεταξύ συλλόγων από την Αγγλία και το Βέλγιο έχουν καταλήξει υπέρ των πρώτων, μετά τη νίκη της Άστον Βίλα επί της Κλαμπ Μπριζ στη φάση των «16».

10. Η Ίντερ έχει κερδίσει δέκα αγώνες Champions League αυτή τη σεζόν, η καλύτερη επίδοσή της σε μία σεζόν σε διοργάνωση συλλόγων της UEFA. Επίσης, δεν έχει χάσει ποτέ εντός έδρας σε δέκα αναμετρήσεις ημιτελικών της διοργάνωσης (6 νίκες, 4 ισοπαλίες). Αλλού, ο Χάρι Κέιν της Μπάγερν έγινε ο πρώτος Άγγλος παίκτης που σημείωσε 10 γκολ σε μία σεζόν του Champions League.

11. Το ντεμπούτο του Βενσάν Κομπανί ως προπονητής στο Champions League παρήγαγε τον δεύτερο αγώνα με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης (Μπάγερν – Ντινάμο Ζάγκρεμπ 9-2). Μόνο η νίκη της Ντόρτμουντ με 8-4 επί της Λέγκια Βαρσοβίας τον Νοέμβριο του 2016 είχε περισσότερα από τα 11 γκολ που σημειώθηκαν μεταξύ της Μπάγερν και της Ντινάμο.

12. Το ρεκόρ για τα περισσότερα χατ-τρικ σε μία σεζόν του Champions League καταρρίφθηκε, καθώς σημειώθηκαν 12… τριπλά. Το χατ-τρικ του Κιλιάν Εμπαπέ στη φάση των 16 απέναντι στη Μάντσεστερ Σίτι ήταν το 16ο ρεκόρ στο Champions League για τη Ρεάλ Μαδρίτης – ένα περισσότερο από την Μπαρτσελόνα.

13. Το θρίλερ της Ίντερ με 7-6 συνολικά απέναντι στην Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά ισοφάρισε το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ σε διπλά νοκ άουτ ματς του Champions League. Εν τω μεταξύ, οι Γκιρασί της Ντόρτμουντ και Ραφίνια της Μπαρτσελόνα είναι οι κορυφαίοι σκόρερ της διοργάνωσης αυτή τη σεζόν με 13 γκολ – το σύνολο του Ραφίνια είναι το περισσότερο που έχει σημειώσει Βραζιλιάνος παίκτης σε οποιαδήποτε καμπάνια του Champions League.

15. Η Μπαρτσελόνα δεν έχει χάσει ποτέ τον δεύτερο αγώνα της φάσης των «16» του Champions League εντός έδρας. Το ρεκόρ της είναι 15 νίκες και 1 ισοπαλία – έχει κερδίσει τους τελευταίους 15.

17. Ο Λαμίν Γιαμάλ της Μπαρτσελόνα έθεσε μια σειρά από ρεκόρ σε ηλικία 17 ετών αυτή τη σεζόν – νεότερος παίκτης που σκόραρε σε ημιτελικό του Champions League, πρώτος παίκτης κάτω των 18 ετών που έκανε 20 εμφανίσεις στο Champions League και νεότερος παίκτης που σκόραρε και έδωσε ασίστ σε αγώνα Champions League.

18. Ο Έντρικ έγινε ο νεότερος ποδοσφαιριστής που ξεκίνησε βασικός για τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Champions League, στα 18 έτη και 73 ημέρες, στην ήττα με 1-0 από τη Λιλ. Η Άρσεναλ παρέταξε τους δύο νεότερους Άγγλους ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν ποτέ σε ημιτελικό της διοργάνωσης: τον Ίθαν Νουανέρι (18 ετών και 39 ημερών) και τον Μάιλς Λιούις-Σκέλι (18 ετών και 215 ημερών).

19. Ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι ισοφάρισε τον Κριστιάνο Ρονάλντο με τα περισσότερα γκολ από το σημείο του πέναλτι στο Champions League (19), σκοράροντας τα 18ο και 19ο του γκολ απέναντι στην Μπενφίκα. Η Λίβερπουλ διατήρησε το αήττητο εντός έδρας απέναντι σε γερμανικές ομάδες σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, φτάνοντας τα 19 ματς με νίκη επί της Λεβερκούζεν.

20. Λαουτάρο Μαρτίνες έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που πέτυχε 20 γκολ για την Ίντερ στο Champions League, ξεπερνώντας τον Αντριάνο (18 γκολ) με το τέρμα του στο πρώτο ματς των προημιτελικών με την Μπάγερν.

21. Ο αποκλεισμός της Ρεάλ Μαδρίτης από την Άρσεναλ στα προημιτελικά ήταν ο πρώτος σε αυτό το στάδιο τα τελευταία 21 χρόνια (από τη Μονακό το 2003-04). Παράλληλα, η νίκη της Κλαμπ Μπριζ με 2-1 επί της Αταλάντα στα play offs ήταν η πρώτη για βελγική ομάδα απέναντι σε ιταλική στο Champions League από το 2003-04, όταν είχε νικήσει τη Μίλαν με 1-0.

23. Η νίκη της Παρί Σεν Ζερμέν επί της Λίβερπουλ στη φάση των «16» ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα από το Παρίσι συμμετείχε σε διαδικασία πέναλτι στο Champions League. Η μοναδική προηγούμενη εμπειρία της σε πέναλτι σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ήταν η ήττα με 4-3 από τη Ρέιντζερς το 2001-02, στον τρίτο γύρο του Κυπέλλου UEFA – δηλαδή πριν από 23 χρόνια.

24. Η νίκη της Αϊντχόφεν με 3-2 επί της Λίβερπουλ ήταν ο πρώτος αγώνας που είχε πέντε γκολ στο πρώτο ημίχρονο στην ιστορία του Champions League, παρότι τα πρώτα 25 λεπτά ήταν χωρίς σκορ.

25. Το γκολ του Κόνορ Γκάλαχερ για την Ατλέτικο Μαδρίτης απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στα 28 δευτερόλεπτα ήταν το ταχύτερο που έχει σκοράρει ποτέ Άγγλος παίκτης στη διοργάνωση.

26. Ο Χάρι Κέιν ξεπέρασε τον Γουέιν Ρούνεϊ ως ο κορυφαίος Άγγλος σκόρερ στην ιστορία του Champions League, με πέντε επιπλέον γκολ σε σχέση με το προηγούμενο ρεκόρ των 30, κατά τη διάρκεια της φάσης των ομίλων. Ο Βίρτζιλ φαν Ντάικ πέτυχε την 35η του νίκη στο Champions League με τη Λίβερπουλ, ισοφαρίζοντας το κορυφαίο ρεκόρ νικών στην ιστορία του συλλόγου στις πρώτες 50 εμφανίσεις.

36.9 Ο δεξιός μπακ της Παρί, Ασράφ Χακίμι, κατέγραψε την υψηλότερη τελική ταχύτητα της φετινής διοργάνωσης με 36,9 χλμ/ώρα. Ο Έρλινγκ Χάαλαντ της Μάντσεστερ Σίτι ήταν ο ταχύτερος παίκτης μέχρι το τέλος της φάσης των ομίλων (36,6 χλμ/ώρα).

40. Ο Τζουντ Μπέλινγχαμ έγινε ο νεότερος παίκτης που έφτασε τις 40 συμμετοχές στο Champions League, σε ηλικία 21 ετών και 164 ημερών, απέναντι στην Αταλάντα. Σκόραρε επίσης το 11ο του γκολ στη διοργάνωση και ισοφάρισε το ρεκόρ του Ίκερ Κασίγιας για τις περισσότερες εμφανίσεις στο Champions League πριν τα 22 (47 ματς).

43. Η Μπαρτσελόνα αναδείχθηκε κορυφαία σε γκολ αυτή τη σεζόν στο Champions League, με 43 συνολικά – 10 περισσότερα από την φιναλίστ Παρί Σεν Ζερμέν.

44. Ο Μοχάμεντ Σαλάχ ξεπέρασε τον Ντιντιέ Ντρογκμπά και έγινε ο πρώτος Αφρικανός σκόρερ στην ιστορία του Champions League, με 45 γκολ, σκοράροντας το δεύτερο της Λίβερπουλ στη νίκη με 2-0 επί της Μπολόνια.

45. Ο Έρλινγκ Χάαλαντ έφτασε τα 45 γκολ στο Champions League σε χρόνο ρεκόρ, σκοράροντας δύο φορές απέναντι στη Φέγενορντ στην 44η του εμφάνιση στη διοργάνωση. Οι Ρουντ φαν Νίστελροϊ (56 εμφανίσεις) και Λιονέλ Μέσι (64) είναι οι πιο κοντινοί στον ρυθμό σκοραρίσματος του επιθετικού της Μάντσεστερ Σίτι.

50. Ο Κιλιάν Εμπαπέ έγινε ο δεύτερος νεότερος παίκτης που φτάνει τα 50 γκολ στο Champions League, σε ηλικία 25 ετών και 356 ημερών. Μόνο ο Λιονέλ Μέσι είχε πετύχει αυτό το ορόσημο νεότερος (24 ετών και 284 ημερών).

51. Ο Μαρκίνιος της Παρί Σεν Ζερμέν έγινε ο πρώτος παίκτης που φτάνει τις 100 συμμετοχές στο Champions League με γαλλική ομάδα και ο 51ος γενικά στην ιστορία της διοργάνωσης. Το κατάφερε στο πρώτο ματς των play offs απέναντι στην Μπρεστ.

55. Ο Χακάν Τσαλχάνογλου ισοφάρισε το ρεκόρ του Αρίφ Ερντέμ για τους περισσότερους αγώνες Champions League από Τούρκο παίκτη, φτάνοντας τις 55 συμμετοχές.

65. Ο Λούκα Μόντριτς κατέγραψε την 65η του συμμετοχή σε νοκ-άουτ αγώνα Champions League με τη Ρεάλ Μαδρίτης στη νίκη με 3-1 επί της Μάντσεστερ Σίτι, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ του Καρίμ Μπενζεμά (64).

67. Η 5η αγωνιστική αποτέλεσε την πιο παραγωγική σε γκολ στην ιστορία του Champions League: 67 τέρματα σε 18 αγώνες, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ των 63 από την πρώτη αγωνιστική της περιόδου 2000-01. Το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε εκ νέου στην 8η αγωνιστική, με 64 γκολ σε 18 ταυτόχρονους αγώνες.

86. Η Αϊντχόφεν έγινε η πρώτη ομάδα που νίκησε σε αγώνα Champions League ενώ έχανε με δύο γκολ μετά το 86ο λεπτό, ολοκληρώνοντας μια δραματική ανατροπή απέναντι στη Σαχτάρ.

98. Κανένας από τους τελευταίους 98 αγώνες της Παρί Σεν Ζερμέν σε διοργάνωση της UEFA δεν έχει λήξει 0-0. Το τελευταίο «λευκό» αποτέλεσμα ήταν απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης τον Οκτώβριο του 2015!

100. Ο Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι έγινε μόλις ο τρίτος παίκτης που φτάνει τα 100 γκολ στο Champions League, πετυχαίνοντάς το απέναντι στην Μπρεστ στην 5η αγωνιστική. Παράλληλα, οι Αντουάν Γκριζμάν και Κόκε έγιναν οι πρώτοι παίκτες που φτάνουν τις 100 συμμετοχές σε αγώνα Champions League στον ίδιο αγώνα, κατά τη μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη της Ατλέτικο Μαδρίτης στην Ευρώπη – 6-0 επί της Σπάρτα Πράγας.

150. Στη νίκη της Μπάγερν με 3-0 επί της Λεβερκούζεν, ο Μάνουελ Νόιερ έγινε μόλις ο δεύτερος τερματοφύλακας που φτάνει τις 150 συμμετοχές στο Champions League, μετά τον Ίκερ Κασίγιας (177).

153. Ο Βαγγέλης Παυλίδης πέτυχε το 153ο χατ-τρικ στην ιστορία του Champions League, απέναντι στην Μπενφίκα, και έγινε μόλις ο πέμπτος παίκτης που σκοράρει τρία γκολ σε έναν αγώνα και καταλήγει να χάσει.

163. Στο δεύτερο ματς των προημιτελικών με την Ίντερ, ο Τόμας Μίλερ έφτασε τις 163 συμμετοχές στο Champions League, ισοφαρίζοντας τον Λιονέλ Μέσι στην τρίτη θέση όλων των εποχών. Στον πρώτο αγώνα του ίδιου ζευγαριού, κατέγραψε την 24η του συμμετοχή σε προημιτελικό του Champions League – νέο ρεκόρ, ξεπερνώντας τους Μάνουελ Νόιερ και Λιονέλ Μέσι.

187.4. Ο Ζοάο Νέβες της Παρί Σεν Ζερμέν κάλυψε περισσότερα χιλιόμετρα από οποιονδήποτε άλλον παίκτη στη φετινή διοργάνωση: 187,4 χλμ σε 16 συμμετοχές.

300. Η Μπάγερν έγινε ο δεύτερος σύλλογος που φτάνει τις 300 συμμετοχές στο Champions League, με τη νίκη επί της Σαχτάρ στην 6η αγωνιστική – μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης το είχε πετύχει προηγουμένως. Παράλληλα, ο Ερυθρός Αστέρας ξεπέρασε τα 300 γκολ στη διοργάνωση, συμπεριλαμβανομένων των προκριματικών – είναι ο πρώτος σερβικός σύλλογος που το επιτυγχάνει.

470. Στην πρώτη φάση με μορφή πρωταθλήματος (league phase), σημειώθηκαν 470 γκολ σε 144 αγώνες – μέσος όρος 3,26 ανά ματς, το υψηλότερο όλων των εποχών σε φάση ομίλων του Champions League. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν 3,21 ανά ματς (σεζόν 2019-20).

500. Η εντός έδρας νίκη της Ρεάλ Μαδρίτης με 2-1 επί της Ατλέτικο ήταν ο 500ός της αγώνας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών/Champions League – πρώτη ομάδα που φτάνει το συγκεκριμένο ορόσημο. Η εκτός έδρας νίκη της με 3-2 επί της Μάντσεστερ Σίτι ήταν η 300ή νίκη της στη διοργάνωση – επίσης ρεκόρ.

1982. Η Άστον Βίλα επανέλαβε τη νίκη με 1-0 επί της Μπάγερν, σε επανάληψη του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1982, στη 2η αγωνιστική. Το εκπληκτικό γκολ του Γιόν Ντουράν έβαλε τέλος στο αήττητο ρεκόρ 41 αγώνων της Μπάγερν στη φάση των ομίλων/league phase του Champions League.

Οι Linkin Park θα ...ανοίξουν τη μεγάλη γιορτή στο Μόναχο

Οι Αμερικανοί ροκάδες Linkin Park, ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα του 21ου αιώνα με πάνω από 100 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων παγκοσμίως, θα εμφανιστούν στην «Αλιάνζ Αρίνα» πριν από τον τελικό του Champions League, ανάμεσα στην Ίντερ και την Παρί Σεν Ζερμέν.

 «Αυτή είναι πραγματικά η πρώτη φορά που κάνουμε μια τέτοια εμφάνιση, οπότε για εμάς είναι σαν να ξεκινάμε από το μηδέν. Είμαστε ενθουσιασμένοι που το κάνουμε, είμαστε ενθουσιασμένοι που βλέπουμε τους οπαδούς και ενθουσιασμένοι για την εκδήλωση», είπε ο συνιδρυτής και τραγουδιστής Μάικ Σινόντα

Το συγκρότημα δημιούργησε ένα remix της μεγάλης επιτυχίας τους Numb για την περίσταση: «Θέλαμε να δώσουμε τη δική μας πινελιά και να κάνουμε κάτι βασισμένο στους ήχους του ποδοσφαίρου. Είναι χτισμένο στους ήχους του ποδιού που χτυπάει την μπάλα, της μπάλας που χτυπάει το δίκτυ, των οπαδών που πατούν στα καθίσματα. Αυτά είναι τα πράγματα που, όταν έχω πάει σε έναν αγώνα, σου φαίνονται σαν τα δυνατά μουσικά στοιχεία του να βρίσκεσαι εκεί», εξηγεί ο Σινόντα.

Ο απολογισμός της UEFA για το πρωτοποριακό, νέο Champions League

Πιο δυναμικό, πιο απρόβλεπτο και γεμάτο κορυφαίες αναμετρήσεις – η ανανέωση του Champions League τήρησε την υπόσχεσή της να αναζωογονήσει τη μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης. Καθώς πλησιάζουμε στην κορύφωση της πρώτης σεζόν Champions League μετά την πιο ριζική αναδιάρθρωση των τελευταίων 25 ετών, άνθρωποι της UEFA αξιολόγησαν τον αντίκτυπο της νέας μορφής.

Οι σημαντικότερες αλλαγές ήταν η αντικατάσταση της φάσης των ομίλων με μια νέα φάση ενιαίας λίγκας 36 ομάδων (league phase) και η εισαγωγή αγώνων play offs για την πρόκριση στους «16».

Ο σκοπός; Ενίσχυση του ανταγωνισμού, πιο συχνές αναμετρήσεις μεταξύ των κορυφαίων συλλόγων της Ευρώπης και περισσότερα παιχνίδια υψηλού διακυβεύματος από την πρώτη μέρα, όπου κάθε αγώνας και κάθε γκολ μετρούν.
Μια νύχτα τελικής αγωνίας

Έπειτα από έξι χρόνια σχεδιασμού, δοκιμών και διαβουλεύσεων με φορείς του ποδοσφαίρου, η νέα μορφή σίγουρα απέδωσε καρπούς. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα τη φρενήρη τελευταία νύχτα της φάσης των league phases τον Ιανουάριο, όταν οι αγώνες όλων των 36 ομάδων ξεκίνησαν ταυτόχρονα με όλα να κρίνονται. Η παρακολούθηση των εξελίξεων ήταν καθηλωτική, συναρπαστική και απολαυστική.

Και όχι μόνο για τους φιλάθλους. Στο «Βίλα Παρκ» οι παίκτες της Άστον Βίλα είχαν μαζευτεί γύρω από ένα κινητό μετά τη νίκη τους με 4-2 επί της Σέλτικ, περιμένοντας τα υπόλοιπα αποτελέσματα. Η έκρηξη χαράς στα πρόσωπά τους όταν επιβεβαιώθηκε η κατάκτηση θέσης στην πρώτη οκτάδα και πρόκριση στους «16» έδειξε τι σήμαινε αυτό για εκείνους.

Αγωνία υπήρχε και στην ουρά της βαθμολογίας, όπου η Μάντσεστερ Σίτι – πρωταθλήτρια Ευρώπης 2022/23 – χρειάστηκε να κάνει ανατροπή απέναντι στην Κλαμπ Μπριζ για να προκριθεί στα play offs. Τέτοιες στιγμές δικαιώνουν πλήρως την απόφαση για την αλλαγή της μορφής.

«Δεν κρύβω ότι αυτό το εγχείρημα μας ξυπνούσε συχνά μέσα στη νύχτα. Ήδη βλέπουμε πώς η νέα μορφή έχει ανανεώσει τις διοργανώσεις μας και έχει βελτιώσει την ποιότητά τους» είπε ο Τζιόρτζιο Μαρκέτι, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της UEFA

Η νέα αυτή δυναμική προέκυψε κυρίως από τη ρευστότητα της φάσης των league phases, καθώς οι ομάδες ανέβαιναν ή έπεφταν σχεδόν με κάθε γκολ. Συνολικά, 35 από τις 36 ομάδες άλλαξαν θέση στη βαθμολογία τουλάχιστον μία φορά την 8η αγωνιστική. «Ψάχναμε για ένα πιο ευέλικτο φορμάτ,» εξηγεί ο Μαρκέτι. «Η προτεραιότητα ήταν να δημιουργήσουμε κάτι που θα έσπαγε τις μακροχρόνιες συνήθειες και θα έκανε τη διοργάνωση συναρπαστική και δραματική σε κάθε της στάδιο, μέχρι το τέλος».

Η αύξηση της ποικιλίας στις αναμετρήσεις έδωσε στους «μικρότερους» περισσότερες ευκαιρίες για να κερδίσουν βαθμούς.

Στην παλιά φάση ομίλων, οι ομάδες έπαιζαν μεταξύ τους δύο φορές με 48 συνολικά ζευγάρια. Στη νέα league phase κάθε ομάδα αντιμετωπίζει οκτώ διαφορετικούς αντιπάλους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν 144 μοναδικές αναμετρήσεις.

Αυτό έδωσε τη δυνατότητα σε συλλόγους-έκπληξη να λάμψουν. Οι γαλλικές πρωτάρες Μπρεστ ξεχώρισαν με μια εντυπωσιακή πρώτη ευρωπαϊκή σεζόν, κατακτώντας θέση στα play offs. «Το νέο καλεντάρι μοιάζει πολύ λιγότερο προβλέψιμο, ενισχύοντας τις εκπλήξεις σε κάθε αγωνιστική», παρατηρεί ο Μαρκέτι – αν και αυτό δεν ήταν το μόνο κίνητρο.

Σημαντική ήταν και η αύξηση των «μεγάλων» αγώνων ανάμεσα σε κορυφαίες ομάδες, με επαναλήψεις τελικών των προηγούμενων ετών να συμβαίνουν ήδη πριν την έναρξη των νοκ άουτ. Οι αναμετρήσεις υψηλού επιπέδου συνεχίστηκαν στα play offs, με τη Ρεάλ Μαδρίτης να υπερισχύει της Μάντσεστερ Σίτι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ακολούθησε ντέρμπι της Μαδρίτης με την Ατλέτικο και η σύγκρουση Λίβερπουλ - Παρί Σεν Ζερμέν στους «16».

Η νέα μορφή έφερε και αύξηση στον μέσο όρο των γκολ. Μέχρι φέτος, η πιο παραγωγική φάση ομίλων ήταν το 2019-20 με μέσο όρο 3,21 γκολ ανά αγώνα. Η φετινή φάση των λιγκών ξεπέρασε αυτόν τον αριθμό με 3,26 γκολ ανά παιχνίδι – περιλαμβανομένου και του πρώτου αγώνα στην ιστορία της διοργάνωσης με σκορ 5-4, όταν η Μπαρτσελόνα επικράτησε εκτός έδρας της Μπενφίκα.

Η αύξηση των γκολ συνέπεσε με πιο ισορροπημένες αναμετρήσεις. «Θέλαμε κάτι που να ενισχύσει τον ανταγωνισμό και την απρόβλεπτη εξέλιξη», λέει ο Μαρκέτι, και οι ελπίδες του επιβεβαιώθηκαν. Το γεγονός ότι οι ομάδες μπορούσαν να κληρωθούν με αντιπάλους από την ίδια δυναμικότητα βοήθησε στη δημιουργία πιο ισότιμων ζευγαριών, με τις ομάδες χαμηλότερης βαθμολόγησης να αυξάνουν τον μέσο όρο πόντων τους από 0,7 σε περίπου 1 ανά αγώνα σε σχέση με τις σεζόν 2021–24.

Αυτά και άλλα δεδομένα οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα: η νέα μορφή αποδίδει ήδη καρπούς, αφήνοντας συλλόγους, παίκτες, φιλάθλους και εμπορικούς εταίρους αισιόδοξους για το μέλλον.

«Είμαστε πεπεισμένοι ότι θα είναι μια μεγάλη επιτυχία που θα ξεπεράσει ό,τι έχουμε πετύχει μέχρι τώρα», δηλώνει ο Μαρκέτι. «Αυτή η μορφή ήρθε για να μείνει».

sdna.gr