Πριν από σχεδόν ένα χρόνο, ο Ζλάταν Αλομέροβιτς ήρθε στην ΑΕΚ ως ο διάδοχος του Κέναν Πίριτς, με μεγάλες προσδοκίες καθώ είχε πανηγυρίσει το πρωτάθλημα στην Πολωνία με την Γιαγκελόνια. Τα πρώτα του δείγματα, στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, ήταν άκρως απογοητευτικά. Η έλευση του Γιώργου Αθανασιάδη, που πήρε φανέλα βασικού, τον έθεσε στο περιθώριο και οι φήμες περί αποχώρησής του φούντωσαν.
Όμως το ποδόσφαιρο και δη η θέση του τερματοφύλακα έχει πάντα τους δικούς του κανόνες. Και ο Αλομέροβιτς περίμενε καρτερικά τη δική του στιγμή. Αυτή ήρθε όταν ο Αθανασιάδης τραυματίστηκε προς το τέλος της χρονιάς. Ο Μπεργκ τον εμπιστεύτηκε και ο 33χρονος Σέρβος του το ανταπέδωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο με δύο αποκρούσεις στη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι, έστειλε την ΑΕΚ στον... ουρανό της Λάρνακας, κατακτώντας το τρίτο κύπελλο στην ιστορία της.
Μετά τον τελικό, δεν ήταν απλώς συγκινημένος. Ήταν ο ήρωας της βραδιάς. Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στο γήπεδο. Και συνάμα η απόδειξη ότι στο ποδόσφαιρο ειδικά για τους τερματοφύλακες αξίζει να έχεις υπομονή και πίστη.
Ο Ζλάταν Αλομέροβιτς έγραψε τη δική του ιστορία και δικαιώθηκε. Όχι μόνο γιατί απέκρουσε πέναλτι. Αλλά γιατί δεν λύγισε όταν όλοι είχαν αρχίσει να αμφιβάλλουν...
