Αν κάποιος έλεγε πριν δύο χρόνια ότι η Ομόνοια θα έμπαινε σε δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, στα μέσα της σεζόν, με υπηρεσιακό προπονητή, θα τον περνούσαν για τρελό. Κι όμως, η φετινή σεζόν προχωρά, και ο Γιάννης Αναστασίου εξακολουθεί να βρίσκεται στον πάγκο ως λύση ανάγκης, όπως τουλάχιστον είχε ανακοινωθεί όταν οριζόταν στη θέση αυτή. Το ερώτημα που προκύπτει γιατί να παραμείνει; Ήταν τα πρώτα θετικά αποτελέσματα; ή ήταν πλάνο πρωταθλητισμού;
Και το πλάνο αυτό περιλάμβανε τουλάχιστον ουσιαστική ενίσχυση τον Ιανουάριο, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Παίκτες αποχώρησαν τις τελευταίες μέρες της μεταγραφικής περιόδου, χωρίς ουσιαστικά να αντικαθίστανται. Όταν, δε, αποφάσισαν να φέρουν ποδοσφαιριστές, αυτοί εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκαν ανέτοιμοι και σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσαν να προσφέρουν άμεσα. Η ομάδα υποτίθεται πως παλεύει για τίτλους, αλλά μοιάζει περισσότερο με πείραμα που κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει.
Ο κόσμος της Ομόνοιας είναι πιο προβληματισμένος από κάθε άλλη φορά, εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα. Και όχι άδικα. Η διαχείριση και οι αποφάσεις του Σταύρου Παπασταύρου αλλά και του Γιάννη Αναστασίου έχουν φέρει την Ομόνοια σε σημείο να δείχνει χαμένη και ανήμπορη να διεκδικήσει τους στόχους της.
Αυτή η κατάσταση δεν αρμόζει σε ομάδα με τη δυναμική και την ιστορία της Ομόνοιας. Ο κόσμος, που γεμίζει το γήπεδο περιμένει έστω και την υστάτη ότι η ομάδα, αλλά και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές που έχουν μερίδιο ευθύνης θα συνέλθουν και θα διεκδικήσουν το ευρωπαϊκό εισιτήριο και τον τίτλο του Κυπέλλου.
