Η απομάκρυνση του Βάλντας Νταμπράουσκας από τον πάγκο της Ομόνοιας ήταν από τις πλέον σωστές αποφάσεις που έχουν παρθεί από τις ομάδες μας για αλλαγή προπονητή. Έστω και εάν επηρεάστηκε απο την πίεση του κόσμου, οι βασικοί λόγοι και τα κριτήρια με τα οποία πάρθηκε όμως, ήταν αυτά που πρέπει να είναι, όταν παίρνει μια διοίκηση τέτοιες αποφάσεις.
Αυτά είναι: Τα θέλω αλλα και τα μπορώ της ομάδας, οι συνθήκες μέσα στις οποίες εργάζεται ένας προπονητής, τα επιμέρους προβλήματα, τα αποτελέσματα, ( κακά τα ψέματα από αυτό κρινόμαστε όλοι, ο κάθε ένας στην καθημερινότητα μας). Οι εμφανίσεις, όπως και τα αποτελέσματα μετά από ένα λογικό χρονικό διάστημα ( δύο τρείς μήνες), μα πάνω από όλα η προοπτική που υπάρχει για βελτίωση. Αυτό πρέπει να είναι το πλέον βασικό κριτήριο.
Είναι γεγονός ότι ο κύριος Νταμπραουσκας έδειξε να είναι ένας μεθοδικός προπονητής, ένας προπονητής που ήθελε, και έβαλε, την δική του σφραγίδα στον τρόπο παιχνιδιού της Ομόνοιας, για αυτό και κρίνεται αυστηρά ποδοσφαιρικά. Μπήκε εξαιρετικά στην σεζόν, με εκπληκτικές εμφανίσεις και αποτελέσματα στην Ευρώπη και πιστώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό την πρόκριση της Ομόνοιας στην Legue Phace του Conference League, είχε φυσικά τα την ροή του μέσα από αυτά τα παιχνίδια, ( φυσικά ποιος άτυχος πέτυχε κάτι;)
Σημειώστε ότι όλα αυτά, του χάρισαν, δικαίως, την εκτίμηση του δύσκολου κόσμου της Ομόνοιας, κάτι που ελάχιστοι προπονητές κέρδισαν με το καλημέρα.
Το πρόβλημα για τον Νταμπράουσκας και για την Ομόνοια άρχισε μετα την πρόκριση στο Conference League, και ήταν καθαρά ποδοσφαιρικό - τεχνικό - διαχείριση.
Η ομάδα άρχισε να πέφτει αγωνιστικά, παίκτες έδειχναν κουρασμένοι η ομάδα έδειχνε κουρασμένη, παίκτες έπαιζαν ανελλιπώς ενώ υπήρχαν και άλλες επιλογές, η μουρμούρα μεγάλωνε και σε αυτήν συνέτεινε και η απόδοση αλλά σιγά σιγά και τα αποτελέσματα. Αυτό μεγάλωνε την πίεση στον προπονητή, ο οποίος φάνηκε να μην είχε το "στομάχι¨για να την αντέξει.
Έβγαζε μια εικόνα "πιεσμένου" ανθρώπου στον πάγκο, το έδειχνε και με τις δηλώσεις του. Η πτώση της ομάδας δέν ήταν τελικά η παρένθεση , εδώ και τρείς περίπου μήνες οι καλές εμφανίσεις, ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας, ακόμη και σε νίκες, όπως πχ Εθνικό, ΑΕΚ, Απόλλωνα η ομάδα προβληματίζει με την εικόνα της.
Το βασικό αγωνιστικό πρόβλημα της Ομόνοιας που εξελίχθηκε σε παθογένεια της, είναι η αμυντική της συμπεριφορά, είναι μια ευάλωτη ομάδα, που εύκολα οι αντίπαλοι, ακόμη και πολύ μικρόι της κάνουν ευκαιρίες και της βάζουν γκολ. Αντί να βελτιώνεται σε αυτό, έγινε ακριβώς το αντίθετο, κάθε παιχνίδι ακόμη πιο ανασφαλής, κάθε παιχνίδια ακόμη πιο ευάλωτη.
Και όλα αυτά, σε μια ομάδα που έχει τον καλύτερο τερματοφύλακα στην Κύπρο εξαιρετικούς αμυντικούς όπως τον Κουλιμπαλί τον Παναγιώτου, τον Ντιουγκού, τον Μασούρα, τον έστω και πιο επιθετικογενή Χαμάς, τον Κίτσο. Εχει αμυντικά χαφ πολύ καλά όπως ο Μάρις ο Κουσουλος, έχει κεντρικά χάφ με πολλά τρεξίματα , όπως ο Χάμπος ο Εράκοβιτς. Με τόση ατομική ποιότητα, ναι είναι καθαρά θέμα προπονητή όταν δεν μπορεί να παρουσιάζει μια ομάδα με κάλα οργανωμένη αμυντική συμπεριφορά.
Επιθετικά και μεσοεπιθετικά; η ποιότητα και η ποσότητα ξεχειλίζουν. Στεπίνσκι,Σεμέδο, Λοΐζου Αλιούμ Κακουλλής Γιοβετιτς,Σίμιτς Μουσιαλόφσκι Εβάντρο και Μπεζους.
Με τόση ατομική ποιότητα λοιπόν, ναι είναι θέμα προπονητή όταν δεν βγαίνει και η ομαδική ποιότητα στο γήπεδο, ναι, είναι θέμα προπονητή όταν πολλοί παίκτες δεν δείχνουν να μην έχουν την απαραίτητα αυτοπεποίθηση, ναι, είναι θέμα προπονητή όταν δεν μπορεί να διαχειριστεί την κακή αγωνιστική κατάσταση του ενός, ή των δύο, ή των τριών παικτών όταν έχει τόσες επιλογές. Ναι, είναι θέμα προπονητή όταν έχει τόσες επιλογές και δεν μπορεί να διαφοροποιηθεί, όταν δεν του βγαίνει κάτι, ιδιαίτερα στα θεωρητικά εύκολα παιχνίδια.
Ένας προπονητής που έχει σχεδόν τέλειες συνθήκες για να δουλέψει. Έχει πολύ ψηλό προϋπολογισμό στην διάθεση του, εξαιρετικές εγκαταστάσεις, ικανό προσωπικό επιστημονική υποστήριξη, οικονομικά η ομάδα είναι άψογη στις υποχρεώσεις της. Δεν τον υποσκάπτουν οι συνεργάτες του. Αγωνιστικά ότι ζήτησε το είχε, με μοναδική παρένθεση στην καθυστέρηση για τον Γιόβετιτς (που ήταν αντικειμενικά πολύ δύσκολο να έρθει πιο πριν), ναι, έχει την ευθύνη για να παρουσιάζει μια πολύ καλύτερη εικόνα από αυτή που παρουσίαζε εδώ και τρεις περίπου μήνες.
Η διοίκηση τον στήριξε και δεν ήθελε να προβεί σε αλλαγή, όμως αφού ήταν ξεκάθαρο ότι προοπτική δεν υπήρχε, δεν είχε άλλη επιλογή.
Τον Νταμπράουσκας δεν τον αδίκησε η Ομόνοια, ο Νταμπράουσκας αδίκησε τον εαυτό του, γιατί ικανότητες είχε, και είχε και όλες τις προϋποθέσεις για να φτιάξει μια πολύ καλύτερη ομάδα και να το πιστωθεί αυτός.
- Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
- Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
