Το ότι η πρωταθλήτρια Ομόνοια με τις τόσες προοπτικές μετά την κατάκτηση του τίτλου βγάζει την εικόνα που βγάζει εδώ και μήνες, τελικά φάνηκε ότι δεν ήταν συμπτωματικό, όσο και αν προσπάθησαν κάποιοι να κρύψουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, και μιλούσαν για τον covid που πέρασαν τέσσερις παίκτες τον Ιούνιο, ή για τους τραυματισμούς.
Όλα αυτά είναι πράγματα που επηρέασαν, δεν ήταν όμως η ουσία.
Η ουσία είναι ότι ο οργανισμός δεν μπορούσε να λειτουργήσεις αφού οι βασικοί πυλώνες δεν είχαν την διάθεση για συναίνεση και συνεργασία. Αυτό είχε αντίκτυπο, πρώτα από όλα στον προγραμματισμό, άλλα πίστευε ο Λάρκου, άλλα ο Μπέργκ, άλλους ήθελε να έρθουν και να φύγουν ο αθλητικός διευθυντής, άλλους ο προπονητής.
Στο τέλος της ημέρας ο κάθε ένας ήθελε να δικαιωθεί για την άποψη του, σε κάθε περίπτωση όμως, στο τέλος επικρατούσε το θέλω του Μπέγκ.
Λάρκου και Μπέργκ είναι δύο ισχυρές προσωπικότητες, με τους δύο να έιναι <<καβάλα στο άλογο>> αφου και οι δύο είναι πετυχημένοι.
Στο αγωνιστικό ο Μπέργκ, με δεδομένο το ότι κέρδισε, και δικαιολογημένα, την σφραγίδα του καλού προπονητή, επέμενε σε πράγματα που αποδεδειγμένα δεν του έβγαιναν και ζημίωναν την ομάδα γιατί πίστευε ότι αυτό είναι σωστό και σε κάποια φάση θα του βγει, αλλα και γιατί δεν ήθελε να πέσει απο το εγώ του και να κάνει κάτι που πρότεινε αλλος.
Από την άλλη, ο Λάρκου που ένιωθε ότι πολλά από αυτά που πέτυχε η Ομόνοια, οφείλονται σε αυτόν, ( και αυτό ισχύει), ήθελε ο ρόλος, ο λόγος, αλλά και η αμοιβή του να είναι ανάλογη, ( εδώ υπήρξε τεράστιο θέμα με την ανανέωση του συμβολάιου του). Σε αυτά προσθέσετε και την καθόλου καλή σχέση που υπήρχε ανάμεσα σε Λάρκου και τον άνθρωπο του Παπασταύρου, τον Δημήτρη Γρηγόρη, βάλτε και κάποιες κουβέντες που αποδεδειγμένα λεγόντουσαν σε άτομα ή και χώρους, που δεν θα έπρεπε, και θα καταλάβετε το κλίμα που δημιουργήθηκε.
Με όλα αυτά λοιπόν ο Παπασταύρου έπρεπε να πάρει μια απόφαση. Τα τρία μέρη, Λάρκου, Μπέργκ και διοικηση της εταιρείας έχουν ευθύνες στο γιατί η Ομόνοια αντί να καλυτερεύσει μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος έγινε πιο αδύναμη.
Είναι όμως δεδομένο οτι η απομάκρυνση Λάρκου δεν έγινε μόνο και μονο γιατί η Ομόνοαι δεν πάιζει καλά και έιναι κάτω στη βαθμολογία, αλλα γιατί ο Παπσταύρου πείστηκε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί έτσι ο οργανισμός, και κάποιος πρέπει να φύγει, ίσως σε μεταγενέστερο στάδιο να φύγει και ο Μπέργκ.
Ο Λαρκου, λέμε ξανά, δεν είναι άμοιρος ευθυνών, και ίσως κάποια θέματα να τα δημιούργησε ο ίδιος στον εαυτό του ακόμη και χωρίς ιδιαίτερο λόγο, την ίδια ώρα όμως, αγωνιστικά, ο Μπέργκ είναι που έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες, εχει πάρει αποφάσεις, κάποιοι λένε ακόμη και από πείσμα, τις οποίες πλήρωσε η Ομόνοια, και δεν μπορεί να την βγάζει πάντα καθαρή γιατί είναι καλός προνητής, στο κάτω κάτω και ο Λάρκου είναι καλός τεχνικός διευθυντής. ( Δεν λέω ότι θα πρέπει να φύγει και ο Μπέρκ αυτη την στιγμή, αντίθετα).
Θα πρέπει πάντως να τονιστεί ότι ο Μπέργκ, έστω και εάν διαφωνούσε με τον Λάρκου, εκτιμά τις ποδοσφαιρικές του γνώσεις και ικανότητες.
Όπως και εάν έχει, η ιστορία θα γράψει ο τι ο Λάρκου έχει πετύχει στην Ομόνοια. Εχει πάρει πολλά πράγματα από τον Λάρκου η Ομόνοια, έχει όμως και ο ίδιος κερδίσει μια καλή θέση στο ποδόσφαιρο μας χάρις στην Ομόνοια.
Ήταν μια σχέση win- win που άξιζε όμως να έχει καλύτερο τέλος.
