Η Ομόνοια είναι σε Ευρωπαϊκούς ομίλους για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και αυτό είναι πολύ σημαντικό για τον σύλλογο. Αν καταφέρει και περάσει και στους ομίλους του EUROPA, αυτονόητα αυτό θα είναι ακόμη πιο σημαντικό.
Φυσικά όπως ήταν τα πράγματα φέτος , θα ήταν μεγάλη αποτυχία για την Ομόνοια να μην περάσει στο CONFERENCE LEAGUE. Τέλος καλό όμως και όλα καλά.
Υπάρχει όμως και δεύτερη ανάγνωση πίσω από την επιτυχία;
Η Ομόνοια κατάφερε να προκριθεί χωρίς να είναι ιδιαίτερα καλή, χωρίς να είναι ιδιαίτερα ενισχυμένη και ενδεχομένως και χωρίς να είναι έτοιμη, συν όλων αυτών και με <<κακοδαιμονία>> με τραυματισμούς. Όλα αυτά δείχνουν ότι έχει <<μέταλλο>>, έχει προσωπικότητα, έχει και θετική αύρα, πράγμα πολύ σημαντικό, έχει όμως και Φαμπιάνο.
Το να παίζεις τόσο σημαντικό παιχνίδι και στα λεπτά που η μπάλα καίει να παίζουν παιδιά 16 έως 19 χρόνων δεν είναι ούτε απλό ούτε μπορεί να το κάνουν πολλές ομάδες, άσχετα εάν αυτό έγινε από ανάγκη και όχι από επιλογή. Τα παιδιά αυτά, τουλάχιστον τα πλείστα, έχουν δουλέψει με μια συγκεκριμένη φιλοσοφία και νοοτροπία για να είναι στον προθάλαμο της ομάδας και αυτό να μην το υποτιμά κάνεις.
Πάμε και σε αυτά που δεν άρεσαν.
Η Ομόνοια έδωσε πέντε επίσημα παιχνίδια, ένα με Ανόρθωση στο σούπερ Κάπ και τέσσερα στην Ευρώπη, σκόραρε μόλις τρείς φορές ενώ δυσκολεύτηκε να κάνει και ευκαιρίες.
Η άμυνα δεν είναι η περσινή άμυνα, αφού και φάσεις κάνουν οι αντίπαλοι, και αναστάτωση δημιουργείται εύκολα, πράγμα που δεν γινόταν πέρσι ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Στο κέντρο υπάρχει ποιότητα, με την απουσία όμως του Κούσουλου, υπάρχει έλλειψη από τρεξίματα και δύναμη, κάτι που διευκολύνει τους αντιπάλους.
Όλα αυτά προσμετρώντας φυσικά και τις απουσίες που σαφώς και επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό.
Τι έδειξε ότι θέλει η Ομόνοια;
Την επιπλέον ατομική ποιότητα σε καίριες θέσεις.
Στην άμυνα δεν υπάρχει Λούφτνερ. Ο Νικόλας Παναγιώτου στα 20 του χρόνια έχει την περισσότερη ποιότητα και ο Χούμποτσαν στα 37 την μεγαλύτερη αξιοπιστία. Λείπει από την αμυντική γραμμή η ήρεμη δύναμη, αυτό που λέμε <<ηγέτης>> της άμυνας. Λάνκ και Γιούστε είναι απλά επιλογές.
Στο κέντρο δεν υπάρχουν λόγια για τον Γκόμεθ, αλλά δεν μπορεί να τρέχει 90λεπτα και 120λεπτα χωρίς σταματημό. Πολύ καλός παίκτης ο Μίξ , όμως υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να τα κάνει, και όσο είναι εκτός ο Κούσουλος, ειδικά στην Ευρώπη και στα παιχνίδια υψηλών εντάσεων θα υπάρχει θέμα.
Από την στιγμή που ο Μπέργκ παίζει με δύο μπροστά, καθαρός δεύτερος επιθετικός πέραν του Παπουλλή δεν υπάρχει ( δεν ξέρουμε για τον Ατιέμγουεν) που έδειξε καλά στοιχεία.
Όσο για τον σέντερ φορ; φωνάζει ότι η ομάδα θέλει τον παίκτη της διαφοράς. Καλά στοιχεία έχει ο Τσέποβιτς, μεγάλο ταλέντο ο Κακουλλής, φιλότιμος ο Ντούριτς, αλλά εάν θέλεις να ανεβάσεις επίπεδο και να κάνεις την διαφορά, χρειάζεται το κάτι παραπάνω.
