Λάθος προσέγγισε τους προημιτελικούς με το ΑΠΟΕΛ ο Μπεργκ και στο τέλος πήρε αυτό που του άξιζε.
Στο πρώτο παιχνίδι το προσέγγισε πολύ ελαφρά, με την μόνιμη τακτική του να κρατά την μπάλα για να μην κινδυνέψει, είχε προαποφασίσει να κάνει τέσσερις αλλαγές στο ημίχρονο από το πουθενά, γιατί υπήρχε ο αγώνα με τον Ολυμπιακό. Στον επαναληπτικό όμως το τερμάτισε. Κατέβασε μια διαφορετική εντεκάδα, με παίκτες που τους έχει στα αζήτητα για 3 και 4 μήνες, και με τακτική και φιλοσοφία μιας ομάδας που παίζει με καλύτερη της και έχει ως μοναδικό στόχο να μην δεχτεί γκολ.
Ήταν απλός παρατηρητής στο πρώτο ημίχρονο όπου από τύχη και αστοχία του ΑΠΟΕΛ δεν βρέθηκε με ένα 3-0 στην πλάτη.
Στο δεύτερο κάπου έσπασε τον ρυθμό με το γνωστό αργό τρόπο παιχνιδιού της Ομόνοιας, όμως και πάλι επιθετικά ήταν ανύπαρκτη η ομάδα του, με εξαίρεση την φάση με τον Τζιωνή.
Όσο για τις αλλαγές του, για ακόμη μια φορά απέδειξε ότι όχι μόνο αργεί να τις κάνει, αλλά τις πλείστες φορές δεν είναι και αλλαγές ουσίας.
Το ότι υπάρχει το Σάββατο το ντέρμπι με την ΑΕΛ είναι ένα δεδομένο, όπως δεδομένο ήταν και το ότι θα είχε σε αυτή την φάση βαρυφορτωμένο πρόγραμμα, αυτό γίνεται σε πολλές ομάδες σε όλο τον κόσμο, δεν πάνε οι προπονητές τους όμως σε καθοριστικά παιχνίδια με 8 και 9 παίκτες που δεν βλέπουν εντεκάδα.
Η προσέγγιση το <<μισού – μηδέν>> είναι φιλοσοφία για τον Μπέργκ και το κακό την Ομόνοια είναι ότι του έγινε εμμονή από την στιγμή που αρκετές φορές τους βγήκε ( με μπόλικο όμως άγχος) από την άλλη αυτή την εμμονή την πλήρωσε και άλλες φορές η Ομόνοια.
Υ.Γ Παίκτες που τους έχεις στα αζήτητα για μήνες πώς περιμένεις να παίξουν όταν τους βάζεις από το πουθενά;
