Από την Λίβερπουλ απουσιάζει εδώ και καιρό ο Βίρτζιλ Βαν Νταικ, ίσως ο καλύτερος αμυντικός τα τελευταία δύο χρόνια, μιλώντας πάντοτε για τα αμυντικά του καθήκοντα.
Γενικότερα το να απουσιάζει ένας αμυντικός από μία μεγάλη ομάδα, όπως είναι η Λίβερπουλ δεν δικαιολογεί την απόδοση της ομάδας τον τελευταίο καιρό, η οποία μετράει 3 διαδοχικές ήττες στο "φρούριο" της το Ανφιλντ και βρίσκεται ύστερα από την χθεσινή συντριβή από την Σίτι στο -10 από την κορυφή.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ατυχία των σοβαρών τραυματισμών, Βαν Νταικ, Γκόμες και Μάτιπ, οι οποίοι όπως όλα δείχνουν δεν θα αγωνιστούν ξανά στην φετινή χρονιά, αλλά το γεγονός ότι κανένας ποδοσφαιριστής δεν αγωνίζεται πλέον στην θέση του.
Οι δύο καλύτεροι μέσοι της ομάδας αναγκάζονται να αγωνίζονται ως κεντρικό αμυντικό δίδυμο, χάθηκε το πάθος του Φαμπίνιο και η ποιότητα του Χέντερσον από το κέντρο, τα δύο καλύτερα φουλ μπακ της περσινής χρονιάς, Ρόμπερτσον και Αρλοντ αναγκάζονται να μην ανεβαίνουν τόσο πολύ αφού η άμυνα δεν εμπνέει την περσινή σιγουριά, έτσι η ομάδα αναπτύσσεται αργά, πολλές φορές γίνετε κουραστική, έχει ανούσια κατοχή και πολλές φορές γίνετε υποτονική. Βαιναλτουμ, Μιλνερ, Τιάγκο, Τσαμπερλαιν και Τζόουνς ανακατεύονται συνεχώς, κανείς δεν αγωνίζεται στην θέση του με αποτέλεσμα η ομάδα να μην μπορεί να κρατήσει ρυθμό και καλή παρουσία σε συνεχόμενα παιχνίδια.
Μανέ, Φιρμίνο και Σαλάχ δεν έχουν την βοήθεια που είχαν την περσινή χρονιά, και έφτασαν και αυτοί στο σημείο να μην μπορούν να βοηθήσουν, συγκριτικά πάντοτε με τις προηγούμενες χρονιές. Σημαντική και η απουσία του Ζότα.
Ταπεινή μου άποψη καλύτερα, η ομάδα να άλλαζε μόνο αμυντικά και αυτό αναγκαστικά, και ας μην κρατούσε ανέπαφη εστία, που στο τέλος ούτε αυτό δεν κάνει, παρά να χαλάσει όλη η ομάδα και στο τέλος να μην μπορεί να κερδίσει... και ακόμη χειρότερα από το να μην μπορεί να κερδίσει να μην παίζει το ποδόσφαιρο που την συνηθίσαμε.
