Πολλά χρονια μετά κατάλαβα επιτέλους εκείνη την φράση του Ντιέγκο Μαραντόνα , όταν σημείωσε με το χέρι το τέρμα σε βάρος της Αγγλίας στο αξέχαστο παιχνίδι του Παγκοσμίου του 1986. Πίστευα ότι αυτό που είπε είχε περισσότερο σχέση με την αλαζονεία ή την πίκρα ενός παιδιού που η χώρα του είχε δεχτεί εισβολή απο μια άλλη ( επέμβαση Άγγλων στα νησιά Φώκλαντ ). Πίστευα πως ήταν η φυσιολογική αντίδραση ειρωνίας που πηγάζει απο ένα είδος κόμπλεξ όταν κερδίσεις ένα θεωρητικά πιο δυνατό σου αντίπαλο. Κι όμως , δεν ήταν έτσι. Όταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα έλεγε ότι το χέρι του αυτό που σημείωσε το πρώτο τέρμα απέναντι στην Άγγλία, χωρίς να το αντιληφθεί ο διαιτητής « ήταν το χέρι του Θεού » το πίστευε με όλη τη δύναμη της ψυχής του. Ήταν η θεική δικαιοσύνη απέναντι στους αποικιοκράτες Άγγλους. Κι όταν λέμε θεικό, εννοούμε εμπνευσμένο, έτσι όπως ήταν σε όλη του την καριέρα ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Ένας εμπνευσμένος ποδοσφαιριστής.
Αρκετές φορές επιχειρούμε, λανθασμένα πιστεύω , να κάνουμε συγκρίσεις μεγάλων ποδοσφαιριστών. Δεν θα μπώ σ’ αυτό το κεφάλαιο, εγώ το βρίσκω στείρο. Έκείνο που θέλω να μιλήσω είναι για την πνευματική διάσταση ενός ποδοσφαιριστή που δεν ήταν μόνο αυτό που λέμε « κάνει τη διαφορά » ούτε ότι δεν ήξερες τι να περιμένεις όταν έπαιρνε την μπάλα αλλά κάτι πολύ πιο δύσκολο και μεγαλειώδες. Όταν ο Μαραντόνα έπαιρνε την μπάλα, άρχιζε και τέλειωνε μ’ έναν απίστευτο τρόπο, αυτό που είχε ονειρευτεί. Γιατί τα επιτεύγματα ενός κοντόμαγκα απο την Αργεντινή στο Παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα ήταν κάτι που μπορούσε να βγεί μόνο μέσα απο όνειρα.Θα προχωρήσω όμως πάρακατω γιατί στόχος μου δεν είναι να εκθειάσω μια αδιαμφισβητήτη ποδοσφαιρική αυθεντία. Θα μιλήσω για το κοινωνικό φαινόμενο Μαραντόνα. Ο Μαραντόνα είναι κατα τα την γνώμη μου ένας σύγχρονος επαναστάτης. Γιατί επαναστάτης σήμερα είναι αυτός που λέει όχι στην εξουσία και στους όποιους δικτυωμένουςς μηχανισμούς της. Το είπε πολλές φορές το όχι αυτό και στο Ισπανικό και στο Ιταλικό και στο Παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Και αυτό το πλήρωσε γιατί οι εξουσίες θέλουν παιδιά υπάκουα αλλά και ωραιοπαθή για να βολεύονται όλοι.
Όση δυναμική του έδινε η ποδοσφαιρική του αξία, την ξόδεψε ακριβώς σαν γνήσιος επαναστάτης ενάντια σε αυτή την καλά οχυρωμένη εξουσία. Κι αυτό του στοίχησε το περιθώριο και το λούκι των ναρκωτικών. Ο Μαραντόνα ήταν πραγματικά επαναστάτης γιατί κατόρθωσε να απαρνηθεί τον εαυτό του και να μιλήσει για την δικαιοσύνη ενός πιτσιρικά στην Αργεντινή στην Ιταλία στην Ασία... παίζοντας μαζί τους ποδόσφαιρο στις φτωχογειτονιές και στις αλάνες του κόσμου όταν βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας του αντί να στολίζει σαν γλάστρα σε φτηνό reality show τους εκάστοτε καρεκλοκένταυρους.
Ακούω με τόσο ενδιαφέρον τους ποδοσφαιριστές/ποδοσφαιρίστριες και τους ποδοσφαιρόφιλους να μιλούν με τόσο θαυμασμό για τον Μαραντόνα και τον θρύλο του, κι ύστερα να σταματούν διστακτικά μπροστά στον κοντοπάχουλο ναρκομανή κλόουν με τόσα αποσιωπητικά.... Έτσι μένουν στις απίθανες ενέργειες του και εκστασιάζονται.
Όμως ο Ντιέγκο έχει προχωρήσει πέρα απο εκείνες τις υπερφυσικές ντρίπλες. Έχει στην πραγματικότητα καταργήσει τα διάφορα συστήματα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αφού κανένα δεν στάθηκε ικανό να τον σταματήσει. Έχει στην πραγματικότητα καταργήσει όλα τα κοινωνικά συτήματα πληρώνοντας τόσο κόστος. Μα σίγουρα έχει αφήσει πίσω του τη μέθεξη και τη μουσική του ανείπωτου, την ελπίδα της υπέρβασης απέναντι στη συντήρηση, σαν αληθινός επαναστάτης.
Μιχάλης Χατζηπιερής, Προπονητής ποδοσφαίρου
