Είναι μεσάνυχτα και τα φώτα στο γήπεδο Λιούτσκι του Μάριμπορ έχουν χαμηλώσει. Λίγο μετά τη μετάδοση του αγώνα της Εθνικής μας με τη Σλοβενία, το ματς ξαναπερνά από το μυαλό και το συμπέρασμα είναι το ίδιο. Όπως την ώρα του αγώνα. Δίκαια χάσαμε…. Θα μπορούσαμε όμως να «κλέβαμε» το βαθμό στο 90 και κάτι.
Η περίοδος των τιμητικών ηττών για το Κυπριακό ποδόσφαιρο, είτε αυτό λέγεται σύλλογος είτε Εθνική ομάδα, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Δεν μπορεί κανείς να είναι χαρούμενος γιατί χάσαμε μόνο με 2-1 ή γιατί βάλαμε και εμείς γκολ, ή γιατί στο τέλος διεκδικήσαμε με αξιώσεις την ισοπαλία. Οι μεγάλες επιτυχίες στην Ευρώπη πρωτίστως από το ΑΠΟΕΛ, αλλά και την Ανόρθωση, την ΑΕΛ και την ΑΕΚ, προστάζουν πέραν των καλών εμφανίσεων και καλά αποτελέσματα σε ολόκληρο το οικοδόμημα του Κυπριακού ποδοσφαίρου.
Και αυτή ακόμα η εμφάνιση και η νίκη της Εθνικής επί της Ισλανδίας, έδειξε ότι διανύουμε πια μία νέα περίοδο, ξεπερνώντας με τη δουλειά που γίνεται από την Ομοσπονδία σε όλες τις Εθνικές, μία εξαιρετικά δύσκολη περίοδο που ακολουθούσε την θητεία Άγγελου Αναστασιάδη στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.
Δεν ήμασταν χαρούμενοι λοιπόν στο Μάριμπορ. Ήμασταν στεναχωρημένοι γιατί χάσαμε. Το ότι χάσαμε μας λύπησε, όμως η γεύση της Σλοβενίας ήταν «γλυκόπικρη»… Στο στάδιο Λιούτσκι «γεννήθηκε» ή καλύτερα «πήρε σάρκα και οστά» η προοπτική για την Εθνική Ανδρών Κύπρου. Οι τρεις από τους τέσσερις παίκτες μας στην άμυνα ήταν 24ων (Κίσσας), και 21ος ετών (Σιέλης και Αγγελής). Στο δεύτερο ημίχρονο έπαιξε ένας 19χρονος (Αρτυματάς). Στον πάγκο ήταν ένας 18χρονος (Σωτηρίου). Ήταν η Εθνική με τον πιο χαμηλό μέσο όρο ηλικίας εδώ και πολλά - πολλά χρόνια. Η ομάδα μας έχει πια προοπτική. Οι μικρότερες Εθνικές δουλεύουν και προμηθεύουν την Ανδρών με έμψυχο δυναμικό. Απουσίαζαν οκτώ παίκτες, έξι βασικοί από τη νίκη εναντίον της Ισλανδίας και εμείς πήγαμε με απαιτήσεις στο Μάριμπορ για να παίξουμε με τη Σλοβενία. Στηριζόμενοι σε αυτά τα παιδιά. Και σε αυτά τα παιδιά… Χάσαμε το ματς όμως κερδίσαμε αυτούς που θα παίζουν την επόμενη δεκαετία στην Εθνική. Μπορούμε νομίζω να αισιοδοξούμε λοιπόν…. Διότι σήμερα έχουμε τουλάχιστον προοπτική ….
