Τι σκέφτεται ο Στέφανος Τσιτσιπάς όταν τίθεται αντιμέτωπος με big servers;
Ο νεαρός τενίστας στο παρελθόν... πάσχιζε να βρει λύσεις απέναντι στους «γίγαντες» του tour, όμως έχει ήδη «εξολοθρεύσει» δύο στην πορεία του στη Νέα Υόρκη (Άντερσον, Ίσνερ) και ετοιμάζεται για τον τρίτο. Αν, μάλιστα, λυγίσει απόψε τον Ράιλι Οπέλκα, ενδέχεται να βρει στα ημιτελικά έναν ακόμα big server: τον Μίλος Ράονιτς!
Ο Στεφ έκανε δηλώσεις στο SDNA μετά τη νίκη του σε βάρος του Ίσνερ και αποκάλυψε ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας του απέναντι στα «φονικά» σερβίς των αντιπάλων του!
«Νομίζω ότι ήρθε περισσότερο με την ωριμότητα», απάντησε όταν τον ρωτήσαμε για την ψυχραιμία που έχει δείξει απέναντι στους μεγάλους servers στη Νέα Υόρκη. «Την πρώτη φορά που έπαιξα κόντρα στον Ίσνερ ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας και δεν κατάφερα να βρω λύσεις. Δε νομίζω ότι κατάφερα να του κάνω μπρέικ σε αυτά τα τρία σετ που παίξαμε στο Wimbledon. Πείσμωσα τώρα και ήθελα να αποδείξω ότι είμαι καλύτερος από αυτό. Επίσης με τα χρόνια νομίζω ότι έχω καταλάβει μερικά πράγματα λίγο καλύτερα, ο εγκέφαλός μου τα επεξεργάζεται λίγο καλύτερα. Σκέφτομαι πιο καθαρά, πιο ώριμα και αυτό με βοηθάει να μείνω ψύχραιμος στις κρίσιμες στιγμές, στις στιγμές που έχουν τη μεγαλύτερη πίεση. Η εμπειρία μετράει πάρα πολύ και μου έχει προσφέρει πολλά, παρότι ακόμα είμαι μικρός στο tour. Μαθαίνω, όμως, κάθε μέρα και προσπαθώ να προσθέτω πράγματα από όλο αυτό».
Και συνέχισε: «Είναι πολύ δύσκολο να παίζεις με τέτοιους server, είναι πάντα δύσκολο να τους κάνεις μπρέικ. Και αυτό μπορεί να σε επηρεάσει εγκεφαλικά, αλλά αν μείνεις στο δικό σου σερβίς, αν πεισμώσεις κατά κάποιον τρόπο και πεις "παρόλο που εσύ σερβίρεις καλύτερα, εγώ παίζω καλύτερα και θα τα καταφέρω στο τέλος" μπορεί όντως να τα καταφέρεις».
Όταν τον ενημερώσαμε ότι είναι ο μοναδικός seeded στο κάτω μέρος του ταμπλό, ήταν ξεκάθαρος. «Δεν αλλάζει απολύτως τίποτα στο μυαλό μου. Δεν κοιτάω ποτέ τα ταμπλό, προσπαθώ να τα αποφεύγω. Δεν μου αποφέρει τίποτα. Θα έλεγα ότι περισσότερο μου φέρνει πίεση παρά οτιδήποτε άλλο. Οπότε προσπαθώ να το έχω εκτός νου και να είμαι συγκεντρωμένος σε κάθε αγώνα, με οποιονδήποτε είναι να παίξω. Να παίρνω κάθε ματς ξεχωριστά και να ξεχνάω ποιος μπορεί να είναι ο επόμενος αντίπαλος. Βοηθάει πάρα πολύ στο να έχεις καθαρό μυαλό».
Τέλος, αναφέρθηκε στην εμπειρία της «φούσκας» των Αμερικανών. «Νιώθω ασφάλεια σίγουρα. Είναι πολύ διαφορετική εμπειρία, φυσικά. Είναι πάνω κάτω το ίδιο πράγμα που είχαμε στο UTS, στην ακαδημία του Μουράτογλου. Ήμασταν μέσα στην ακαδημία, αλλά θα έλεγα ότι είχαμε περισσότερη ελευθερία να βγούμε να πάμε κάπου. Το έχω συνηθίσει τώρα. Στην αρχή μπορεί να ήταν λίγο δύσκολο, επειδή σου βάζουν μαχαίρι στο πού μπορείς να πας και τι μπορείς να κάνεις, αλλά μας έχουν χώρους μέσα στο ξενοδοχείο στους οποίους μπορούμε να διασκεδάσουμε, να περάσουμε καλά. Οπότε δεν είναι ξενοδοχείο-εστιατόριο και τίποτα άλλο. Έχει χώρους αναψυχής και διασκέδασης, έχει πλάκα γιατί είναι νομίζω πρώτη φορά που όλοι οι παίκτες είναι μαζί και μπορούν και γνωρίζονται λίγο καλύτερα. Σου δίνεται έτσι η δυνατότητα να κάνεις νέους φίλους. Έχει, λοιπόν, τα καλά του έχει και τα καλά του. Πιο πολύ τα καλά!».
Κάτι, όμως, του λείπει... «Θα ήθελα να κάνω μια βόλτα στο Μανχάταν, αλλά ας το αφήσουμε για την ώρα. Ας το κρατήσουμε για όταν οι στιγμές θα είναι καλύτερες!».
