"Είναι η ίδια ατμόσφαιρα που υπάρχει πριν από όλα τα μεγάλα ματς. Πάντα η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική πριν από μεγάλα ματς, όπως είναι αυτά του Champions League. Ραδιόφωνα, εφημερίδες, τηλεοράσεις, όλοι μιλούν γι' αυτό το μεγάλο ματς. Άλλωστε παίζαμε απέναντι στη Μίλαν. Εκείνη την εποχή, η Μίλαν είχε μεγάλους παίκτες κι εάν δεν κάνω λάθος εκείνη τη σεζόν πήρε το Champions League. Οπότε, η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική.
Το προετοιμάσαμε ως ένα δύσκολο ματς. Όταν παίζεις τέτοια ματς ξέρεις ότι μπορείς να χάσεις είτε 3-0 είτε 4-0. Αλλά, ακόμη κι εάν συμβεί αυτό, ο κόσμος δεν σε κατηγορεί γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά στο μπάτζετ και είναι παίκτες top ποιότητας. Κι από την άλλη, έχεις την ευκαιρία να κάνεις ένα μεγάλο ματς.
Αυτό που προσπάθησε ο προπονητής όλη την εβδομάδα ήταν να αφαιρέσει το βάρος από τους ώμους μας, να απελευθερώσει την πίεση από πάνω μας. Σε όλα τα μεγάλα ματς της ΑΕΚ υπήρχε εξαιρετική ατμόσφαιρα. Πριν από κάθε ντέρμπι ή ματς Champions League ερχόταν στο ξενοδοχείο ή στο προπονητικό κέντρο και προκαλούσαν αναστάτωση. Αυτό είναι ωραίο. Μερικές φορές για καλό λόγο, μερικές φορές για κακό. Αυτή τη φορά ήταν για καλό λόγο. Μας έδωσαν αυτό το έξτρα κίνητρο. Μερικές φορές σε αυτά τα ματς, αισθάνεσαι αυτή την ευκαιρία να παίξεις απέναντι σε μεγάλες ομάδες.
Εκείνη την εποχή, είχαμε στην ΑΕΚ μεγάλους παίκτες με εμπειρία που είχαν παίξει στη διοργάνωση, στο παρελθόν. Ξέραμε ότι είχαμε την ευκαιρία μας, ότι μπορούσε και να έρθει ένα καλό αποτέλεσμα. Ήταν αυτό που κάναμε. Αυτή, ήταν η καλύτερη ατμόσφαιρα που είχα ποτέ στη ζωή μου. Αυτό το ματς ήταν φανταστικό. Όταν βγήκαμε από το τούνελ είδαμε όλους αυτούς τους οπαδούς, το γήπεδο να είναι γεμάτο, το κοινό να φωνάζει, να πετά χαρτάκια και να κυματίζουν οι σημαίες, ενώ ακούσαμε και τον ύμνο του Champions League. Ήταν κάτι εκπληκτικό. Ακόμη και σήμερα ανατριχιάζω όταν θυμάμαι αυτή τη στιγμή. Ήταν μακράν η καλύτερη ατμόσφαιρα που είχα ζήσει στη ζωή μου. Θυμάμαι ότι έτρεχα και στα 90 λεπτά. Έτρεχα σαν άλογο και θυμάμαι ότι όταν τελείωσε το ματς θα μπορούσα να τρέχω γι' άλλα 90 λεπτά. Ήμουν τόσο εντυπωσιασμένος από τον κόσμο, που δεν θυμάμαι πώς πέρασαν τα 90 λεπτά.
Ήταν ντροπή η ήττα της Μίλαν απ' τη Λιλ
Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο είχαν 3-4 τετ α τετ με τον Σορεντίνο, από δικά μας λάθη τα περισσότερα και σε κάθε ευκαιρία που έχαναν, λέγαμε απλά "Ουφ! Είμαστε ακόμη ζωντανοί. Δεν έγινε ούτε τώρα". Μετά οι οπαδοί μάς ώθησαν και πετύχαμε αυτό το σπουδαίο αποτέλεσμα. Μια εβδομάδα πριν, ο Ζούλιο Σεζάρ είχε σκοράρει και πάλι με απευθείας εκτέλεση φάουλ (σ.σ. κόντρα στην Κέρκυρα). Αλλά είχε σκοράρει με ψηλοκρεμαστό σουτ, από την άλλη πλευρά. Δεν περίμενα ο Ζούλιο να το κάνει έτσι, ήξερα ότι ήταν πολύ καλός και εκτελούσε πολύ καλά τα φάουλ. Όταν ήταν στην μπάλα, ήταν ο εκτελεστής των στημένων της ομάδας, ο Ντίντα πιθανώς να είχε δει βίντεο με τις εκτελέσεις του Ζούλιο, ότι περνούσε την μπάλα πάνω από το τείχος. Έκανε δύο βήματα μπροστά και η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα, ήταν εντυπωσιακό.
Νιώθεις υπερήφανος, νιώθεις σαν ήρωας. Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή που μπορείς να ζήσεις. Δουλεύεις πολύ σκληρά κάθε ημέρα, για να είσαι σε ένα τέτοιο ματς. Ο επιθετικός για να βάλει γκολ, ο αμυντικός για να αμυνθεί καλά, ο γκολκίπερ για να αποκρούσει τα σουτ. Κι όταν μπαίνει το γκολ, σε ένα τόσο δύσκολο ματς, αυτή η δόνηση από τον κόσμο είναι μαγική. Θυμάμαι ότι ο πρώτος παίκτης δίπλα μου ήταν ο Λύμπε. Μου είπε "άντε", το γιορτάσαμε μαζί με τους οπαδούς. Μετά θέλαμε να ανταλλάξουμε μπλούζες με μερικούς αντιπάλους παίκτες, να τις έχουμε στη συλλογή μας.
Θυμάμαι το "Φύγε Λύμπε, φύγε Λύμπε"
Είχαμε παρασυρθεί τόσο πολύ από τους πανηγυρισμούς, που όταν ψάξαμε τους παίκτες της Μίλαν είχα πάει ήδη στα αποδυτήρια. Έτσι, συνεχίσαμε να πανηγυρίζουμε και συνεχίσαμε τους πανηγυρισμούς στα αποδυτήρια. Μετά το ντους, συναντήσαμε μερικούς Βραζιλιάνους παίκτες της Μίλαν όπως τον Κακά και μιλήσαμε. Είναι top ποδοσφαιριστές και γνωρίζουν ότι αυτό συμβαίνει στο ποδόσφαιρο και το απέδειξαν ότι μετά από αυτό κατέκτησαν το Champions League. Στα αποδυτήρια στήθηκε ένα μεγάλο πάρτι.
Σπρωχνόμασταν, πετούσαμε αντικείμενα ο ένας στον άλλον. Νομίζω ότι ο κόσμος ξέρει περισσότερο την ιστορία του ματς, από ο,τι εμείς. Ξέρω μόνο τι λέγανε στην εκτέλεση του Ζούλιο. Όταν ο Λύμπε ήταν δίπλα και του λέγανε "Φύγε Λύμπε, φύγε Λύμπε". Ο Ζούλιο σκόραρε, υπάρχουν πολλές ιστορίες γύρω από το ματς και την ατμόσφαιρα.
Πήγαμε στο τελευταίο ματς, ήταν απέναντι στην Άντερλεχτ και το θυμάμαι σαν τώρα. Η Μίλαν έπαιζε με τη Λιλ και παίζαμε για το ίδιο αποτέλεσμα με τη Λιλ. Η Λιλ έπαιζε στην έδρα της Μίλαν και δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα έπαιρνε τη νίκη. Μείναμε πίσω, μετά ισοφαρίσαμε. η Λιλ νίκησε 2-0. Ήταν ένα τόσο απρόσμενο αποτέλεσμα που μας προκάλεσε απογοήτευση. Ήμασταν σίγουροι ότι θα περνούσαμε στον επόμενο γύρο. Ήταν ντροπή. Ήταν ντροπή".
