Θα στοιχημάτιζε κανείς ότι γεννήθηκε δίχως νευρικό σύστημα. Πως είχε υποστεί λοβοτομή σε κάποιο μυστικό πείραμα για να βγει ο τέλειος «εκτελεστής» δίχως το παραμικρό συναίσθημα. Μονίμως ανέκφραστος. Ανικανοποίητος. Ψυχρός. Παγερός στα όρια της αλαζονείας. Απόμακρος. Αγέλαστος. Κυνικός. Ξένος.
Ίσως όλο αυτό να έχει τις ρίζες του από ένα παιχνίδι στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ανάμεσα στην Βιρί-Σατιγιόν απέναντι στην Σουσί-αν-Μπρι. Το τελικό σκορ 6-0. Σκόρερ και των έξι τερμάτων ένας 12χρονος, κάποιος... Τιερί Ανρί. Στον δρόμο προς το σπίτι περίμενε από τον πατέρα του «αγκαλιές», «φιλιά», ένα «μπράβο». Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι.
Ο Τονί Ανρί δεν σταμάτησε να επισημαίνει τα λάθη του. Επικεντρώθηκε στα λάθος τελειώματα. Στις κακές του τοποθετήσεις. Τα αποτυχημένα κοντρόλ: «Απέναντι σε αυτούς θα μπορούσες να βάλεις 10 γκολ σήμερα». Εκείνο το βράδυ, πιθανώς και να γεννήθηκε ο μονίμως ανικανοποίητος «Τιτί».
Ελάχιστοι τον θυμούνται να πανηγυρίζει έξαλλα ένα γκολ ή να εκρήγνυται για μία χαμένη ευκαιρία. Μία ευθεία συναισθηματική γραμμή, δίχως εξάρσεις ή εκρήξεις. Αυτή τη φορά όμως αρκούσε ένα… τίποτα για να αποτινάξει από πάνω του για πάντα αυτόν τον μανδύα: «Άρχισες από τώρα τις καθυστερήσεις π….ας εγγονέ;». Τα ανοιχτά μικρόφωνα δίπλα του πέρασαν τα λόγια του dolby surround σε κάθε γαλλική οθόνη. Ένα μικρό σοκ. Αλήθεια, αυτά τα λόγια βγήκαν από το στόμα του Τιερί Ανρί;
Ήταν μόλις το πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων του πρώτου ημιχρόνου! Η Μονακό έπαιζε με 10 παίκτες από το 8ο λεπτό και ήδη βρισκόταν πίσω στο σκορ με 1-2. Μα, ήταν μόλις το πρώτο ημίχρονο! Και ο Κένι Λαλά που δέχθηκε τις ύβρεις από τον «Τιτί» δεν έκανε καν καθυστέρηση: «Εσείς δεν βλέπετε τι συμβαίνει στις τέσσερις γραμμές. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Μερικές φορές βρίζω και στα αγγλικά. Είναι μία αντίδραση και μετανιώνω για αυτήν. Είμαι κι εγώ άνθρωπος όμως. Η αντίδραση μου αυτή ήταν συνδυασμός πολλών πραγμάτων».
Έμοιαζε παραληρηματικός. Η ομάδα του μόλις είχε διαλυθεί από την Στρασμπούρ με 1-5 και ο Τιερί Ανρί τα έβαζε με το VAR: «Πριν από λίγο με βρήκε ο τέταρτος διαιτητής και μου είπε ότι είχαμε δίκιο για μία φάση που ζητούσαμε. Γιατί να το πει σε μένα. Τότε γιατί το έχουμε το VAR;».
Ήταν ένας έξαλλος, ένας εκτός ορίων Τιερί Ανρί. Κανείς δεν τον είχε ξαναδεί έτσι. Μέσα σε τρεις μήνες στους πάγκους έγινε άλλος άνθρωπος. Για την ακρίβεια, φανέρωσε τις ανθρώπινες του αδυναμίες που επιμελώς έκρυβε τόσα χρόνια. Η φίλαθλη Γαλλία σοκαρίστηκε, μα κατά βάθος… χάρηκε.
Ακούγεται παράλογο. Είναι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των τρικολόρ με τεράστια διαφορά από τον δεύτερο. Είναι, επίσης, πρώτος σε ασίστ. Έχει πάρει μαζί της Μουντιάλ και Euro. Κατέκτησε πρωτάθλημα με Μονακό, Άρσεναλ και Μπαρτσελόνα. Στην Αγγλία είναι θρύλος. Έξω από το Emirates στέκει επιβλητικό το άγαλμά του. Κι όμως για την Γαλλία, ο Τιερί Ανρί είναι ένας… απλά καλός παλαίμαχος επιθετικός. Αυτό. Τέλος.
Δεν δέθηκε ποτέ με τους συμπατριώτες του, δεν έκανε ποτέ κάτι για να βελτιώσει την σχέση μαζί τους. Έφυγε στα 22 του από την Γαλλία και ουσιαστικά δεν ταυτίστηκε ποτέ με κάποια ομάδα της. Στην Εθνική ζούσε πάντα στην σκιά του «Ζιζού», με τον οποίο είχε από μέτρια έως κακή σχέση (σκόραρε μόλις ένα γκολ από ασίστ του Ζιντάν). Τα media δεν τον... έσπρωξαν ποτέ. Αντιθέτως, του κόλλησαν την ρετσινιά του εγωκεντρικού, του ιδιοτελή, του αλαζόνα. Ίσως επειδή ο «Τιτί» ήταν πάντα τυπικός μαζί τους. Ποτέ του δεν είχε πολλά πολλά με τα γαλλικά Μ.Μ.Ε. Δεν ήθελε. Δεν τον ενδιέφερε.
Ο κόσμος λατρεύει τους σταρ με τις ανθρώπινες αδυναμίες. Ερωτεύεται τους ατελείς ήρωες. Ο Ανρί ήταν ακριβώς το αντίθετο. Διάολε, ήταν ένας τύπος που πανηγύριζε τα γκολ του, σκύβοντας το κεφάλι, χωρίς καν ένα μειδίαμα. Ένας περίεργος. Πως να ταυτιστείς με δαύτον;
«Δεν έχει αριστερό», «δεν έχει πάρει ούτε μία Χρυσή μπάλα», «χάνεται στα μεγάλα ματς», «δεν είναι ηγέτης», «εξαρτάται από τους συμπαίκτες του», «δεν έχει ταλέντο, είναι προϊόν δουλειάς», «είναι ατομιστής» είναι μερικά από όσα ακούγονταν κατά καιρούς για εκείνον εντός των γαλλικών συνόρων. Αν γινόταν ένα γκάλοπ για το πρώτο γκολ του Τιτί που τους έρχεται στο μυαλό οι Γάλλοι θα απαντούσαν παμψηφεί: «αυτό που έβαλε με το χέρι απέναντι στην Ιρλανδία στα μπαράζ πρόκρισης στο Μουντιάλ του 2010.». Οι Γάλλοι ακόμα και σήμερα αποθεώνουν τον «Ζιζού» για την κουτουλιά στον Ματεράτσι που πιθανώς να τους κόστισε ένα Μουντιάλ, αλλά δεν έχουν συγχωρήσει ποτέ τον Ανρί για εκείνο το κάλπικο γκολ με το χέρι. Ίσως επειδή το έβαλε εκείνος.
Δεν πανηγύρισαν ποτέ κάποια επιτυχία του στο εξωτερικό, θύμωσαν όταν τον είδαν να ολοκληρώνει την καριέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν ενέκριναν ποτέ το αμερικανικό lifestyle του. Δεν είδαν με καλό μάτι την συνεργασία του με το Sky Sports, εκνευρίστηκαν όταν τον είδαν να ξεκινάει την προπονητική του σταδιοδρομία ως βοηθός του Ρομπέρτο Μαρτίνεθ στην Εθνική Βελγίου; Μα καλά, στην Γαλλία δεν υπήρχαν ομάδες; Στην πραγματικότητα, ουδείς από την ομοσπονδία του πρότεινε ποτέ κάτι. Οι γέφυρες μαζί της -αν υπήρχαν ποτέ- έχουν κοπεί μαχαίρι.
Η σχέση του Τιερί Ανρί με ολόκληρη την Γαλλία ήταν μία παράδοση σχέση αμοιβαίας αδιαφορίας. Ίσως και αντιπάθειας. Σημειολογικά, ολοκλήρωσε την καριέρα του στους «τρικολόρ» με το φιάσκο της Νοτίου Αφρικής. Τεχνηέντως καλλιεργήθηκε η πεποίθηση ότι αυτός έβγαζε όλες τις πικάντικες λεπτομέρειες προς τα έξω, ότι αυτός ήταν το «καρφί» που διέρρεε τα πάντα. Η μοναχική του επίσκεψη στον Νικολά Σαρκοζί μετά το τέλος της διοργάνωσης δεν βοήθησε να σβήσει αυτή η κηλίδα.
Η κοινή γαλλική γνώμη πιθανώς και να ευχαριστήθηκε που τον είδε να τσαλακώνεται τόσο πολύ, μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Κι όμως εδώ συνέβη κάτι παράδοξο. Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του έχουν να λένε για την αύρα του. Ως σχολιαστής στο Sky Sports ήταν μαγικός. Στην Εθνική Βελγίου υποστηρίζουν ότι ενέπνευσε ένα ολόκληρο γκρουπ με τον πιο διακριτικό τρόπο, χωρίς να μπλέκεται στα πόδια του Ρομπέρτο Μαρτίνεθ, χωρίς να αμφισβητεί την αυθεντία του ως πρώτος προπονητής. Έχει συνεργαστεί με Βενγκέρ, με Γκουαρντιόλα, είναι βαθύς γνώστης του ποδοσφαίρου, παρακολουθεί την εξέλιξη του, είναι επικοινωνιακός, πολύγλωσσος, κουλτουριάρης, αλλά και αρκετά νέος για να μιλάει την γλώσσα των παικτών. Τότε γιατί τα θαλάσσωσε στην Μονακό; Ίσως γιατί υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του. Ίσως γιατί μέσα του πίστευε ότι ο Τιερί Ανρί μπορεί να κάνει τα πάντα, επειδή είναι ο… Τιερί Ανρί!
Παρέλαβε μία ομάδα που είχε φτάσει στην πλήρη ακμή της επί εποχής Ζαρντίμ και η οποία μετά το μαζικό ξεπούλημα έπρεπε να χτιστεί από το μηδέν. Παρέλαβε ένα αληθινό νοσοκομείο μονίμως με διψήφιο νούμερο τραυματιών. Ο Ανρί πίστευε ότι θα έδινε οδηγίες στον Μπαπέ, τον Λεμάρ, τον Φαμπίνιο, τον Μοουτίνιο, τον Μπερνάρντο Σίλβα, τον Μεντί και τον Μπακαγιόκο. Αντ’ αυτών έπρεπε να εξηγεί ακόμα και τα βασικά σε «παιδάκια» που έκαναν ερασιτεχνικά λάθη σε κάθε ματς και τον έβγαζαν από τα ρούχα του. Αυτό τον τρέλαινε.
Άρχισε να αλλάζει τα συστήματα σαν τα πουκάμισα. Ξεκίνησε με το 4-2-3-1, δοκίμασε το 3-5-2, το 4-3-2-1 και το 4-3-3. Το πρόβλημα όμως, δεν ήταν το σύστημα. Σε 20 παιχνίδια άλλαξε 9 φορές τακτικό σχηματισμό και χρησιμοποίησε 39 διαφορετικούς παίκτες! Μία τρέλα! Είχε μόλις 4 νίκες, 11 ήττες και γκολ 15-36. Την πέταξε εκτός Ευρώπης, εκτός Κυπέλλου και την άφησε προτελευταία στην Ligue 1. Με ποσοστό νικών μόλις 17% στην Ligue 1 είναι και επισήμως ο χειρότερος προπονητής στην ιστορία της Μονακό!
Κανείς δεν είπε ότι δεν το πάλευε. Οι δικές του γνωριμίες έπεισαν τον Σεσκ Φάμπρεγκας να επιστρέψει στο Πριγκιπάτο. Ωστόσο, υπάρχουν μερικές φορές που δεν κάνεις απολύτως τίποτα και όλα πάνε πρίμα (Σόλσκιερ στην Γιουνάιτεντ) και μερικές φορές που ότι κι αν κάνεις, όσο κι αν (υπέρ)προσπαθείς τα κάνεις όλο και χειρότερα. Οπως στο δικό του κρύο πρώτο προπονητικό ντους στο Μονακό.
Ο τρόπος που ο Ριμπολόβλφ και οι διοικητικοί άδειασαν ήταν προσβλητικός για ένα τέτοιο μέγεθος. Τον έθεσαν επ’ αόριστον σε διαθεσιμότητα, πιθανώς για να γλιτώσουν την αποζημίωση ύψους 10-15 εκατομμυρίων ευρώ και σε μία απόλυτη ομολογία αποτυχίας προσέλαβαν τον άνθρωπο που είχαν διώξει ως υπεύθυνο για το χάος (Λεονάρντο Ζαρντίμ).
Ο Τιερί Ανρί ποτέ δεν ένιωσε τόσο εκτεθειμένος, τόσο ταπεινωμένος στην ζωή του. Ένας άνθρωπος που συνήθισε να δείχνει τέλειος προς τα έξω, ξαφνικά είναι γυμνός. Αν γυρνούσε τον χρόνο πίσω, ενδεχομένως να πανηγύριζε λίγο περισσότερο κάποια γκολ του, ίσως να μην ήταν τόσο ανικανοποίητος από όσα έκανε στο χορτάρι...
